Ostateczne rozstanie po zdradzie: zafundował wszystko, ale zerwał wszelkie kontakty!

**Bogaty Mąż**

Wyrzucił żonę, Zaręba po jej zdradzie, z hukiem. Co prawda, zabezpieczył ją finansowo. Ale kontaktować się z nią już nie chciał, w żadnych okolicznościach!

— Ty sam jesteś winien! Tadeusiu, no wybacz mi! — mówiła Beata bez sensu.

— Oszalałaś na starość! — krzyczał. — Tak mnie kompromitować?! Podziękuj, że tylko cię zostawiam!

Beatka miała wtedy, tak jak on, czterdzieści sześć lat. Dzięki jego pieniądzom wyglądała na trzydziestkę, góra trzydziestkę z kawałkiem. I to też Tadeusza wkurzało! Komu by się chciało taka czterdziestosześciolatka, gdyby nie włożono w nią tyle forsy?

Wszystkie opowieści o życiu

— Tadeusiu, cześć! Czemu nie pozdrawiasz? — zawołał go sąsiad z dawnych lat, chyba Krzysiek.

Tadeusz Iwanowicz zgrzytnął zębami. Co za przekleństwo! Ile lat minęło, odkąd się stąd wyprowadził, a jednak… poznają. Zwracają się po imieniu. I niechby ktoś inny, ale miejscowy alkus. Jeden z wielu…

Okno od strony kierowcy otworzyło się i Marek zapytał cicho:

— Pomóc, panie Tadeuszu?

Tadeusz tylko machnął ręką. Przeszedł szybko do klatki, ignorując byłego sąsiada. Więcej niż sąsiada… może przyjaciela? Kiedyś. Jak dawno to było…

— A ty po rozwodzie się nie ożeniłeś? Wciąż kawaler? — nie dawał za wygraną Krzysiek.

A może to nie Krzysiek? Co za różnica! Tadeusz całe życie starał się zapomnieć. Kiedyś on i ten Krzysiek, i inni nieudacznicy, byli po prostu młodymi chłopakami. Mogli się razem zabawić. Wypić najtańsze wino. Kiedy? Trzydzieści pięć lat temu? A teraz on ma się witać z upadłymi pijakami, tylko dlatego że matka…

— Cześć, mamo! — zawołał głośno, otwierając drzwi do mieszkania.

— Tadziu! — odpowiedziała radośnie.

Ale dlaczego ona nie chce się przeprowadzić do jego ogromnego domu w Konstancinie? Trzyma się tego rodzinnego gniazda jak tonący brzytwy.

— Jak tam twoje sprawy, mamo?

Matka wciąż była sprawna jak na swoje siedemdziesiąt osiem lat. Chodziła z kijkami po piętnaście tysięcy kroków dziennie. Sprawnie zamawiała zakupy przez aplikację. Uwielbiała oglądać nowoczesne kino na sprzęcie, który dostała od Tadeusza, i chętnie narzekała na „upadek sztuki”. Dwa razy do roku jeździła do ciepłych krajów albo do Europy. Nowoczesna emerytka — Tadeusz był z niej dumny. Chętnie jej pomagał. Ale jej przywiązanie do tego mieszkania… tego nie rozumiał. I za każdym razem wracali do tej drażliwej rozmowy.

— Mamo, może jednak się rozmyśliłaś?

— O czym mówisz? — zdziwiła się Zofia Antonina.

Potrafiła udawać, że nie rozumie, kiedy chciała. Tadeusz kochał matkę… będzie jej brakować, gdy… choć wolał o tym nie myśleć.

— Mówię o tym samym! Przeprowadź się do mnie! Żebym nie musiał tu jeździć!

— To nie przyjeżdżaj! Nie zmuszam cię. Jak chcesz się spotkać, umówimy się w centrum.

Jak mogła mówić o tym tak spokojnie? „Nie przyjeżdżaj”? To przecież matka! Najbliższa osoba na świecie.

— Nie mogę nie przyjeżdżać! — powiedział stanowczo. — Muszę się upewnić, że u ciebie wszystko w porządku. W domu i… ogólnie.

— A ogólnie, to w jakim sensie? Z głową? — niewinnie zapytała.

Tadeusz się uśmiechnął.

— Mamo, mamo… Może nie omawiaj mojego życia ze swoimi kumoszkami?

— A ja omawiam? — uniosła brwi.

— Chyba tak, skoro miejscowe alkusy pytają, czy się nie ożeniłem.

— Może i powinieneś! — westchnęła. — Wtedy mniej byś mnie kontrolował.

— Czyli tak to wygląda? — zmarszczył brwi. — To, że przyjeżdżam, żeby cię odwiedzić, to kontrola?

— Ty nie „tylko przyjeżdżasz”! Mam wrażenie, że czekasz, aż będę zupełnie bezsilna, żeby mnie wywieźć do swojej rezydencji w Konstancinie!

— Mamo! — Tadeusz był oburzony.

Matka wstała i tupnęła nogą:

— Tak! Siłą wywieźć! Nie rozumiesz, że chcę spokojnie dożyć w swoim mieszkaniu? W którym się wychowałam! I ciebie, a propos, wychowałam, niewdzięczniku!

Tadeusz aż się cofnął. Co ją dzisiaj ugryzło?

— Przyjadę innym razem… — mruknął i ruszył do wyjścia.

— Może choć raz przyjedziesz bez tych swoich zaczepek! Do Konstancina do tych nowobogackich nie jadę! — krzyczała za nim.

Tadeusz mieszkał w willi w okolicach Konstancina, ale matka nie zawracała sobie głowy szczegółami. Dla niej to był ten sam „nowobogacki świat”.

W domu Tadeusz otworzył butelkę wina z piwnicy i sięgnął po książkę. Myśli jednak wciąż wracały do matki. Czy w jego ogrodzie z alejkami nie ma gdzie spacerować? Czy dostawa tu nie dojeżdża? A może służba nie ugotuje?

I wtedy dotarło do niego jak grom: jest mu samotnie. Potrzebuje mamy! W wieku pięćdziesięciu czterech lat! Fuu… co za draństwo!

Nie utrzymał rodziny. Ciągle pracował, pracował, pracował. Żona z nudów zaczęła romans z sąsiadem. Wywalił ją wtedy oczywiście, bez pardonu.

Minął miesiąc, zanim zadzwonił do matki. Przestraszył się, gdy usłyszał słaby głos.

— Mamo, jesteś chora?

— Nie, synku! Wszystko w porządku!

Ale nie dał się oszukać. Wpadł do niej natychmiast.

Drzwi otworzyła nieznajoma kobieta.

— Gdzie mama?! — wpadł do środka.

— Cicho! Zosia Antonina śpi! — kobieta złapała go za płaszcz.

— Kim pani jest?!

— Nie poznajesz? — rozśmiała się. — Natalia. Siostra Krzysztofa!

— Boże… trzydzieści lat cię nie widziałem!

Potem dowiedział się, że jest pielęgniarką i robi matce zastrzyki.

— Zabieram mamę do siebie! — oświadczył.

— Bała się właśnie tego — odparła Natalia.

Nagle coś w nim drgnęło. Spojrzał na nią inaczej.

— Może pójdziemy gdzieś wieczorem? — zapytał nieoczekiwanie.

— W dżinsach i swetrze?

— Dlaczego nie?Tadeusz po raz pierwszy od lat poczuł, że życie może być proste i szczęśliwe, gdy trzyma za rękę Natalię, a jego matka, uśmiechnięta, patrzy na nich z balkonu swojego ukochanego mieszkania.