Opowieść o miłości

Weronika od rana źle się czuła. Za oknem sypał gęsty śnieg. Cieszyła się, że wczoraj poszła do sklepu, bo dziś musiałaby brnąć przez zaspy, co z jej bolącymi nogami byłoby bardzo trudne. Do tego, zdawało się, znowu skoczyło jej ciśnienie. Wzięła tabletkę, położyła się na kanapie i przymknęła oczy.

„Czego ja tak leżę? Trzeba przecież ugotować kapuśniak” – pomyślała, ale nie miała siły wstać.

Tak już było, że pierwszego stycznia przychodził do niej na obiad syn z żoną. A wcześniej, gdy Tomek był mały, przychodzili też z wnukiem. I zawsze od progu pytał: „Mamo, a kapuśniak jest? Sałatki już mi się przejadły”. Weronika postanowiła, że jeszcze trochę poleży i pójdzie gotować. Zdąży. Nasłuchiwała swojego stanu – wydawało się, że głowa trochę odpuściła.

Otworzyła oczy i spojrzała na zdjęcie męża na ścianie. Zawiesiła je specjalnie tak, by widzieć go przed snem i po przebudzeniu. Minęło siedem lat, a wciąż nie mogła się przyzwyczaić. Często o nim myślała i rozmawiała z nim, patrząc na portret.

– Bez ciebie jest mi ciężko, Wiesiu – powiedziała głośno.

„A pamiętasz, jak wróciłeś z pracy bez prezentu w moje urodziny? Kwiaty schowałeś pod płaszczem na wieszaku. Rozbierałeś się powoli, specjalnie, żebym wyszła i spytała, dlaczego tak się guzdrasz.

A ty powiedziałeś, że zgubiłeś wypłatę. Że poszedłeś do sklepu wybrać mi prezent i ktoś wyjął ci portfel z kieszeni. Jak ja się wtedy na ciebie wściekłam! Przeczuwałam podstęp, znałam twój nieznośny charakter, a jednak dałam się nabrać.

I jaki uparty byłeś – doprowadzałeś zawsze do końca to, co zaplanowałeś. Już myślałam, jak przeżyć miesiąc bez pieniędzy.

Przyszli goście: syn z żoną, twój kolega Marek z małżonką i moja przyjaciółka Krysia. Zasiedli do stołu, rozlali wino, ty wzniósłeś toast, a potem dałeś mi pudełeczko ze złotymi kolczykami. Wtedy kończyłam pięćdziesiąt lat. Tak mnie to uraziło, że omal nie rzuciłam w ciebie tym pudełkiem. A ty tylko się śmiałeś, ciesząc się, że znowu mnie rozegrałeś.” – Weronika spojrzała na portret męża z wyrzutem.

„A pamiętasz, jak upuściłeś klucze w śnieg? Jak długo ich potem szukaliśmy. Sąsiedzi nawet wyszli pomóc. A potem podrzuciłeś je, żebym to ja je znalazła. Ile razy cię pytałam, nigdy się nie przyznałeś, że to był żart. Wstydziłeś się przed sąsiadami? Nie zrozumieliby. Nie tylko mnie tak robiłeś, ale i dzieciom…” – prowadziła w myślach rozmowę z mężem.

Wiesiek z portretu słuchał uważnie. To było rzadkie zdjęcie – miał poważny wyraz twarzy. Zwykle uśmiechał się przebiegle. Weronika westchnęła i usiadła na kanapie. Ból głowy ustąpił.

Poszła do kuchni i zaczęła gotować kapuśniak. Każdy ruch odbijał się bólem w kolanach. Gotowała i wspominała…

***

Był ciepły sierpniowy dzień. Młoda Weronika siedziała w białej sukni ślubnej przed lustrem. Przyjaciółka Krysia układała jej włosy. Uczyła się w mieście na fryzjerkę. Weronika nie mogła usiedzieć spokojnie. Raz uśmiechała się szczęśliwie, to znów zamyślała się głęboko.

Lada chwila przyjedzie po nią pan młody, a ona wciąż nie była pewna, czy dobrze zrobiła, słuchając matki.

– Rodzina Wojtka jest porządna, gospodarstwo duże, a on sam pracowity. Za kogo jeszcze w naszej wsi wyjdziesz? Miejskim chłopakom swoich dziewczyn nie brakuje – przekonywała matka.

I Weronika się zgodziła. Dwadzieścia lat – czas na małżeństwo. Krysia zachwycała się jej strojem, Wojtkiem, a Weronika poczuła łzy w oczach. Co chwilę nasłuchiwała odgłosów pod oknami, czy nie nadjeżdża samochód. I cieszyła się, gdy auto mijało ich dom.

Ale w końcu silnik zgasł pod oknem, zatrzasnęły się drzwi auta. Weronika drgnęła i zesztywniała. Serce w piersi biło jak schwytany ptak.

Krysia wybiegła przed dom, by przywitać pana młodego i zażądać okupu. Matka stała już na ganku…

A Weronika nagle pomyślała o czymś zupełnie innym, niż powinna myśleć panna młoda. Przypomniała sobie, jak dzień wcześniej matka posłała ją do sklepu, gdzie spotkała Wiesława. Po wojsku nie wrócił do wsi, od razu wyjechał pracować do miasta. Nie widziała go kilka lat.

Zmężniał. Nie powiedziałaby, że przystojny, ale był postawny, już w pełni miejski. Speszona jego uważnym wzrokiem, spuściła oczy i zaczerwieniła się.

– Spóźniłeś się, chłopcze. Nie ma co się na nią gapić. To nie dla ciebie panna młoda. Jutro wychodzi za mąż – powiedziała sprzedawczyni, ciocia Hela.

– Jeszcze zobaczymy – uśmiechnął się Wiesiek, nie odrywając wzroku od Weroniki.

Nie pamiętała, co i jak kupiła. Wybiegła na zewnątrz i dopiero tam odetchnęła pełną piersią. Od tamtej chwili nie mogła zapomnieć jego spojrzenia.

Weronika nasłuchiwała. Dlaczego tak długo targują się o okup? Nagle drzwi się otworzyły. Przez próg przeszedł nie Wojtek, a Wiesiek.

Weronika zerwała się z krzesła, serce biło tak gwałtownie, że zaraz miało wyskoczyć z piersi. Matka próbowała odepchnąć Wiesława, łapiąc go za rękaw koszuli. Krysia stała w milczeniu, obserwując sytuację. W końcu Wiesiek wyrwał się z uścisku matki i podszedł do Weroniki.

– Bez ciebie nie mogę żyć. Pójdziesz ze mną? Teraz? – spytał.

A ona nie mogła wydusić ani słowa. Wiesiek wziął ją na ręce i ruszył ku drzwiom. Matka z przyjaciółką ledwo zdążyły uskoczyć na bok. Weronika objęła go za szyję, położyła głowę na jego ramieniu – jakby tak właśnie miało być.

Tak oto zabrał ją sprzed ołtarza. Długo potem cała wieś komentowała ich ślub. A po co miałoby się marnować dobro? Przyszedł później Wojtek, pijany, ledwo trzymał się na nogach. Postał,I tak już zostali razem, w cieple swojego domu, gdzie czasami Weronice wydawało się, że słyszy cichy śmiech Wiesława, gdy wspominała ich wspólne lata.