Opiekunka żony — Jak to? — Lida nie dowierzała własnym uszom. — Dokąd mam się wyprowadzić? Po co? Dlaczego? — Daj spokój, nie rób scen — skrzywił się. — Co tu jest niezrozumiałego? Nie masz już się kim opiekować. Gdzie się podziejesz, w ogóle mnie nie obchodzi. — Edek, zwariowałeś? Przecież mieliśmy się pobrać? — To ty sobie wymyśliłaś. Ja niczego takiego nie obiecywałem. Lida w wieku 32 lat postanowiła wszystko zmienić i wyjechać z rodzinnej wsi. Co miała tam dalej robić? Słuchać ciągłych wyrzutów mamy? Ta nie mogła przeboleć jej rozwodu — „Jak ty mogłaś takiego męża wypuścić?” powtarzała w kółko. A ten Wacek to słowa dobrego nie był wart — pijak i kobieciarz! Lida nawet nie żałowała — po rozwodzie oddychało się jej lżej. Tylko z matką kłóciły się przez to coraz częściej. No i ciągły brak pieniędzy. Lida zdecydowała: przeniesie się do miasta wojewódzkiego i tam sobie ułoży życie! Popatrz tylko na Swietkę — przyjaciółka z podstawówki, już od pięciu lat żona wdowca. I co z tego, że starszy o 16 lat i do najprzystojniejszych nie należy? Ma mieszkanie i nie bieduje. A Lida — wcale nie gorsza! — W końcu odżyłaś! — ucieszyła się Swietka. — Pakuj się, chwilowo możesz się u nas zatrzymać, a robotę się znajdzie. — Twój Wadzio nie będzie miał nic przeciwko? — zapytała niepewnie Lida. — No co ty! Robi wszystko, o co go poproszę! Nie bój się, damy radę! U Swietki jednak długo nie została. Dwa tygodnie, aż zarobiła pierwsze pieniądze i wynajęła pokój. Po kilku miesiącach los się do niej uśmiechnął. — Taka kobieta na rynku pracuje? — współczująco rzucił stały klient, pan Edward Borowicz. Lida już dawno wszystkich stałych klientów znała z imienia. — I zimno, i głodno, trzeba jakoś zarabiać — odparła zgryźliwie, a potem dodała z kokieterią: — Chyba że pan ma lepszą propozycję? Pan Edward na męża idealnego nie wyglądał: starszy o dwadzieścia lat, zaokrąglony, z przerzedzonym włosem i świdrującym spojrzeniem. Warzywa wybierał z aptekarską dokładnością, za wszystko płacił co do grosza. Ale ubrany był starannie i jeździł dobrym autem — nie jakiś tam żaden drobny pijaczek. Żonaty, obrączka na palcu — więc Lida nawet nie myślała o nim w kategoriach męża. — Widzę, że jesteś odpowiedzialną i porządną kobietą. Miałaś kiedyś do czynienia z opieką nad osobą chorą? — od razu przeszedł na ty. — Zdarzyło się. Sąsiadkę pielęgnowałam po udarze, dzieci daleko, nie mieli czasu. — Super! — ucieszył się Edward, a zaraz zrobił poważną minę. — A moją żonę, tamtą, Tamara, też udar rozłożył. Lekarze nie dają nadziei, zabrałem ją do domu, ale nie mam kiedy się nią opiekować. Pomożesz? Zapłacę jak należy. Lida nie musiała długo myśleć. Lepiej w ciepłym mieszkaniu przy chorym, niż cały dzień marznąć na bazarze i znosić humory klientów! Edward zaproponował jej też zamieszkanie u siebie — więc za pokój nie musiała płacić. „Trzy oddzielne pokoje, miejsca jak na boisku!” — relacjonowała potem z entuzjazmem Swietce. I bezdzietni. Matka Tamary, pani Teofila, panna na wydaniu nawet w wieku 68 lat — niedawno znowu wyszła za mąż; nie zajmowała się chorą córką. — Ale ona faktycznie taka ciężka? — dopytywała Swietka. — Leży jak kłoda, ledwo pomrukuje. Raczej nie wydobrzeje. — Ty się przypadkiem z tego nie cieszysz? — Swietka przyjrzała się jej bacznie. — No coś ty! Tylko… kto wie, może potem Edward będzie wolny… — Zwariowałaś, Lidka? Chciałabyś czyjejś śmierci dla mieszkania?! — Nikomu niczego nie życzę! Ale okazji nie przegapię. Ty masz dobrze — powodzi ci się. Pokłóciły się wtedy na amen; o romansie z Edwardem Lida powiedziała Swietce dopiero po pół roku. Żyć bez siebie nie mogli, ale żony Edward nie zostawi — „to nie ten człowiek” — więc pozostali kochankami. — To co, wy się tutaj całujecie, a w pokoju obok jego żona dogorywa? — skwitowała Swietka, nie kryjąc odrazy. — Wiesz, jakie to podle? I w ogóle — może tych bogactw tam wcale nie ma?! — Zawsze od ciebie tylko krytyka! — obruszyła się Lida. Znowu urwał się kontakt. Ale Lida nie czuła się winna (no, prawie wcale). Za Tamarą opiekowała się sumiennie, a odkąd zaczęła się jej relacja z Edkiem, przejęła wszystkie domowe obowiązki. Mężczyźnie nie wystarczy dogadzać w łóżku — trzeba go nakarmić, wyprać, posprzątać! Była przekonana, że Edek jest zadowolony — i ona zresztą też. Nawet nie zauważyła, że przestał jej płacić za opiekę; przecież prawie już byli małżeństwem! Dawał jej trochę gotówki na zakupy, a ona gospodarowała, nie zważając, że ledwie się mieści w budżecie. Przecież był kierownikiem działu — zarabiał nieźle. Ale już niedługo mieli być razem — wtedy się rozliczą! Z upływem czasu ich namiętność ostygła, Edek nie spieszył się już tak do domu. Lida tłumaczyła sobie to jego zmęczeniem chorą żoną. Choć sama nie wiedziała, czym właściwie Edek tak się męczy, skoro do chorującej zaglądał raz dziennie, ale mu współczuła. Kiedy Tamara zmarła, Lida, choć się spodziewała, popłakała się. Przez półtora roku opiekowała się tą kobietą! Pogrzeb również zorganizowała ona — Edek nie był w stanie. Pieniędzy dostała na styk, ale postarała się, by wszystko wyszło godnie. Nawet sąsiadki kiwały głowami z uznaniem. Teściowa była zadowolona. Lida nigdy by się nie spodziewała, co ją czeka. — Jak się domyślasz, nie jesteś mi już potrzebna, więc daję ci tydzień na wyprowadzkę — rzucił chłodno Edek dziesiątego dnia po pogrzebie. — Jak to?! Gdzie mam się podziać? Dlaczego?! — Proszę cię, bez dramatów, dobrze? Przecież nie masz już się kim zajmować. Reszta mnie nie interesuje. — Edek, no co ty? Przecież chcieliśmy się pobrać?.. — To ty sobie wymyśliłaś. Ja niczego takiego nie zamierzałem. Kolejnego ranka, po nieprzespanej nocy, próbowała znów z nim rozmawiać, ale powtórzył tylko to, co dzień wcześniej — i poprosił, by się pospieszyła. — Moja narzeczona chce zrobić tu remont przed ślubem — dorzucił. — Narzeczona?! Jaka narzeczona? — To już nie twój interes. — Jak to nie? — Lida uniosła się — Dobrze, pójdę, ale zapłacisz mi za opiekę! Miałeś płacić czterdzieści tysięcy miesięcznie. Dostałam od ciebie tylko dwa razy. Jesteś mi winien 640 tysięcy! — Ale się wyliczyła! — zakpił Edek. — Nie rozmarzaj się zbytnio… — I za gotowanie i sprzątanie też doliczę! — rzuciła złością. — Daj milion i zakończymy sprawę po dobroci! — A jak nie, pójdziesz do sądu? Nawet umowy nie mamy! — Opowiem pani Teofilii — rzekła cicho. — To ona wam kupiła mieszkanie. Po mojej historii zaraz zostaniesz bez pracy. Sam znasz swoją teściową. Edkowi zrzedła mina, ale szybko się pozbierał. — Kto ci uwierzy? Straszy mnie tu! Wynoś się już! — Masz trzy dni, kochany. Nie ma miliona — będzie afera. Lida spakowała rzeczy i przeniosła się do hostelu. Trochę grosza z domowych zakupów udało się odłożyć. Po czterech dniach, nie doczekawszy się odpowiedzi, zjawiła się w mieszkaniu Edka — idealnie, była i pani Teofila! Lida od razu wyłożyła wszystko teściowej Edka. — Plecie głupoty! Nie wierzcie jej! — oburzył się wdowiec. — Już na pogrzebie coś słyszałam, nie chciałam wierzyć — wbiła w niego mrożące spojrzenie teściowa. — Teraz mi wszystko jasne. I tobie też powinno być. Chyba pamiętasz, że mieszkanie jest na mnie? Edek zamilkł. — A więc żeby cię tu nie było w ciągu tygodnia. Nie — w ciągu trzech dni. Pani Teofila ruszyła do wyjścia, po drodze zatrzymała się przy Lidzie. — A ty, dziewczyno, czego tu stoisz? Orderu oczekujesz? Wynoś się! Lida wyleciała z mieszkania jak strzała. Teraz już na pewno nie zobaczy ani grosza. Będzie musiała wrócić na rynek — tam zawsze znajdzie się jakieś zajęcie…

Opiekunka dla żony

Ale jak to?! Danucie aż szczęka opadła. Czemu mam się wyprowadzać? Po co? Dlaczego?

No błagam, bez tej dramy, okej? skrzywił się on z politowaniem. Co tu niezrozumiałego? Nie masz już się kim opiekować. Gdzie pójdziesz, to już twój problem, Danusia.

Jarek, żartujesz sobie? Przecież mieliśmy się pobrać!

To sobie chyba sama wymyśliłaś. Niczego takiego nie planowałem.

W wieku 32 lat Danuta postanowiła zrobić porządek ze swoim życiem i wynieść się ze swojego rodzinnego miasteczka.

Bo co ona tu miała robić? Słuchać narzekań mamy?

Ta nie dawała jej spokoju, ciągle wypominała rozwód. Jak mogła stracić męża? Że niby taka strata?!

A ten Witek to dobrego słowa nie był wart ani to trzeźwy, ani wierny. Jak to możliwe, że się za niego kiedyś wydała?

Rozwód Danucie wcale nie złamał życia przeciwnie, poczuła, jakby oddychało się jej lżej.

No, ale z matką niezmiennie się o to kłóciły. A do tego pieniędzy wiecznie brakowało.

Więc ruszy w świat! Do Torunia, tam się urządzi!

Jej kumpela szkolna, Renata, od pięciu lat była żoną wdowca.

No dobra, starszy od niej o szesnaście lat i urodą nie grzeszy, ale za to miał własne M3 i nie narzekał na brak gotówki.

Danuta nie była przecież wcale od Renaty gorsza!

No nareszcie, Danka! Renata aż klasnęła. Pakuj się, na początek możesz zamieszkać u nas, a pracy ci poszukamy.

A twój Janusz się nie wścieknie? Danuta miała wątpliwości.

Wścieknie? Mój? On robi to, co mu powiem! Damy radę.

Danuta jednak długo u Renaty nie zabawiła.

Po dwóch tygodniach, gdy tylko zarobiła pierwsze pieniądze, wynajęła kawalerkę.

I wtedy los się do niej uśmiechnął.

Co taka kobieta robi na rynku? westchnął jeden ze stałych klientów, Edward Borowicz.

Stałych Danuta znała już po imieniu.

Zimno, głodno, zresztą, takie rzeczy się tu nie godzą

A co mam zrobić? wzruszyła ramionami. Trzeba przecież z czegoś żyć.

Puściła mu przy tym oko:

Chyba że masz dla mnie inną propozycję?

Edward Borowicz na idealnego męża nie wyglądał na oko dwadzieścia lat starszy, brzuszek, włosy w odwrocie, spojrzenie srogie.

Ale zawsze miał na sobie dobry płaszcz, jeździł autem nie żaden żuler czy hazardzista.

Co prawda obrączkę też nosił, więc Danuta o zamążpójściu przez niego raczej nie marzyła.

Powiedz, Danusiu, jesteś sumienna, porządna, uczciwa Edward szybko przeszedł na ty. Opiekowałaś się kiedyś chorymi?

Było, opiekowałam się sąsiadką, miała udar, dzieci za granicą, nie miał się kto nią zająć wyłuszczyła.

No właśnie! rozjaśnił się Edward i zrobił minę jak po wiadomości o klęsce urodzaju Żona moja, Grażyna, po udarze, marne perspektywy. W domu ją mam, ale ja na robotę muszę chodzić… Pomóż. Zapłacę, jak należy.

Danuta długo się nie namyślała. Zdecydowanie lepiej grzać się w mieszkaniu i herbatę pić, niż marznąć na rynku i zrzędliwych klientów obsługiwać!

Poza tym Edward zaproponował jej mieszkanie u nich więc oszczędność na czynszu.

Mają trzy pokoje, można w piłkę grać! radowała się Danuta do Renaty. Nie mają dzieci.

Matka Grażyny Ewa, pełna energii mimo sześćdziesiątki, świeżo po ślubie drugi raz, w głowie jej tylko nowy mąż. Opiekunka potrzebna na gwałt.

Ta Grażyna to aż tak chora?

Leży jak kłoda, nic nie mówi. Ciężko się spodziewać, by z tego wyszła.

Ty się jakby nawet cieszysz? zmrużyła oczy Renata.

Nie cieszę się, tylko… wiadomo, jak Grażyny nie będzie, to Edward będzie wolny…

Ty się słyszysz, Danka? Żeby komuś śmierci życzyć przez mieszkanie?!

Nikomu niczego nie życzę, ale jak już życie szansę daje, to nie prześpię jej, tak? Tobie dobrze mówić sama cała w luksusie!

Pokłóciły się na amen. Przez pół roku Danuta o swoim romansie z Edwardem nic nie wspomniała Renacie.

Ale potem i tak jej wyznała: romans na całego!

Bez siebie żyć nie mogą, tyle że on żony nie porzuci to nie ten sort! Więc układ kochanekkochanek.

Czyli wy się tam mizdrzycie, a żona jego dogorywa pokój dalej. Ty w ogóle wiesz, jak to brzmi, Danka? Może on ten twój majątek naprawdę ma? sardoniczna Renata nie wsparła przyjaciółki.

No nigdy dobrego słowa od ciebie, Renata!

Znowu się obraziły na amen. Danuta czuła się tylko trochę winna, bo przecież każdy ma własne życie, a biednemu wszystko wolno.

Opiekowała się Grażyną z zaangażowaniem, pranie, gotowanie, mycie podłóg i dogadzanie Edwardowi wszystko miała ogarnięte.

Zdawało się Danucie, że jej partner jest zadowolony. Też była szczęśliwa.

Jakoś tak nie zauważyła nawet, kiedy Edward przestał jej płacić za opiekę nad żoną. No bo co tam pieniądze, prawie przecież już razem mieszkają!

Na produkty parę stówek jej podsuwał, resztę ogarniała, nawet nie licząc, że ledwo się w sumach mieści.

A przecież był kierownikiem hali z porządną wypłatą! Ale dobra tam, jak się pobiorą, to się rozliczą.

Z czasem gorące uczucia nieco przycichły, Edward zasiedział się w pracy, do domu nie pędził… Danuta całą winę zwalała na troski przy chorej żonie.

A w sumie co on tak ciężko miał poza tym, że raz dziennie do Grażyny na minutę zaglądał nie potrafiła odpowiedzieć.

Kiedy w końcu Grażyna odeszła, Danucie poleciały łzy mimo że chyba wiedziała, że tak to się skończy.

W końcu półtora roku, dzień w dzień, całe życie ustawiła pod tę kobietę. I jeszcze pogrzeb organizowała, bo Edward z rozpaczy nawet kartofli obrać nie umiał.

Kasy dał na styk, ale zrobiła wszystko godnie. Sąsiadki, które krzywo patrzyły przez romans, przytaknęły z uznaniem, teściowa Edwarda też była rada.

Totalnie nie była przygotowana na taki zwrot:

Jak widzisz, nie potrzebuję już twojej pomocy. Masz tydzień na wyprowadzkę zakomunikował sucho dziesiątego dnia po pogrzebie.

Słucham? Danuta aż usiadła. Gdzie mam się wyprowadzić? Dlaczego?!

Daj spokój z cyrkowaniem! Przecież nie masz już się kim opiekować. Gdzie się wyniesiesz nie mój problem.

Jarek, co ty…? Przecież mieliśmy ślub planować!

To był twój wymysł. Ja nic nie mówiłem.

Następnego poranka Danuta po nieprzespanej nocy jeszcze próbowała rozmawiać z Edwardem, ale ten tylko powtórzył w kółko to samo i przyspieszał wyprowadzkę.

Moja narzeczona chce tu zrobić remont przed ślubem rzucił.

Narzeczona? Kto?!

Nie twoja sprawa.

Ja wyjdę, ale wpierw zapłacisz za półtora roku mojej roboty! Pamiętasz, miało być 4 tysiące złotych miesięcznie. Dostałam tylko dwa razy. Jesteś mi winny 64 tysiące!

Aleś ty szybka w liczeniu! prychnął złośliwie. Wybij to sobie z głowy…

O, nie, za sprzątanie, gotowanie i inne rzeczy doliczę jeszcze. Daj mi stówkę i rozstaniemy się jak statki na morzu!

Co zrobisz? Do sądu pójdziesz? Przecież nawet papieru nie masz na tę robotę.

To powiem Ewie odparła cicho. Przypominam, że to jej mieszkanie.

Edward aż zzieleniał, ale zaraz się opanował.

Kto ci uwierzy? Straszyć mnie chcesz? A wiesz co, won mi stąd zaraz!

Masz trzy dni, kochasiu. Nie dostanę swoich pieniędzy, będzie afera Danuta zebrała manatki i poszła do hostelu. Na szczęście coś tam przez te miesiące odłożyła.

Czwartego dnia zjawiła się w mieszkaniu Edwarda. Na szczęście była tam akurat Ewa.

Po minie Edwarda poznała, że ze zwrotem kasy nic nie będzie, więc na miejscu wszystko wyrzuciła teściowej.

Wymyśla sobie! Gada od rzeczy! Nie wierz jej! uniósł się wdowiec.

Coś tam do mnie dolatywało na pogrzebie, ale nie dowierzałam spojrzała na niego ostro Ewa. Teraz już wiem wszystko. I mam nadzieję, że ty też. Nie zapomniałeś chyba, że to mieszkanie jest na mnie?

Edward zamilkł.

Żeby mi cię tu za trzy dni nie było. Nie za tydzień, tylko za trzy dni!

Ewa już miała wyjść, ale zatrzymała się przy Danucie.

A ty co tu stoisz? Medalu czekasz? Wynoś się!

Danuta wyszła szybciej, niż weszła. Wiadomo, że pieniędzy już nie zobaczy. Trudno. Trzeba wrócić na rynek praca zawsze się znajdzie…