Opiekunka dla małej Anny

*Mama dla Anielki*

— Pawełku, chodź jeść — łagodnie powiedziała niania Tola.
— Nie — odpowiedział, wpatrując się w okno. — Nie.
— Pawle, chodź.
— Nieee! — wrzasnął, tupiąc chudymi nóżkami w brązowych rajstopach. — Nieee, mama tam!
— Mama przyjdzie później, chodź.
— Co się tu dzieje? Antonina Stanisławówna, co pani tu rozrabia? Marsz do stołówki!

Zła kobieta chwyciła krzyczącego Pawła za kołnierz koszuli i ciągnęła go do stołu. Wpychała mu do ust szare, zimne kluski. Chłopiec wrzeszczał i wyrywał się, a ona uparcie wpychała kolejne kęsy.
— Jedz, bachorze, jedz! — syknęła.
Reszta dzieci szybko zaczęła stukać łyżkami po aluminiowych miseczkach.

— Dlaczego pani tak? One przecież są tylko dziećmi — szepnęła ze łzami w oczach niania Tola.
— Dzieci? — plunęła zła kobieta. — Jakie dzieci? To przyszli przestępcy, tak jak ich matki — złodziejki, zabójczynie, bandytki!
— Aaa! — krzyczał Paweł, przewracając się na podłogę. Zaczerwienił się i zaczął się rzucać. — Do mamy chcę! Maaaamo!
— Zamknij się, ty mały bękarcie!

— Co się tu dzieje? — zapytała inna zirytowana kobieta. Nawet Paweł na chwilę przestał krzyczeć.
— A ten, buntuje się, jeść nie chce.
— Czyj?
— Dąbczakowej.
— Aaa, tej szalonej. Wyprowadźcie go, matka przyszła.

Paweł pisnął i rzucił się przed opiekunką, wbijając twarz w chude, ostre kolana.
— Mamo, mamo…
Matka usiadła prosto na podłodze, całując chude ciałko Pawła, przyciskając je do siebie wiotkimi rączkami. Szeptała słowa zrozumiałe tylko dla nich dwojga.

— Ojej, nie mogę na to patrzeć — płakała stara niania, babcia Hela, która widziała w życiu tyle, że starczyłoby na dziesięć powieści. — Starzeję się, czy co? Jak on ją kocha… A ona? Choć szalona i nieobliczalna, inne matki mogłyby się od niej uczyć. Ledwo ziemi dotknęła, a kocha go tak, że aż się trzęsie.
— Pf, kocha… Ulgi w więzieniu kocha. Niedługo zabiorą tego, a ona przyniesie następnego, znam je…
— Jakaś ty zła, Elu.
— A co niby powiedziałam nie tak, ciociu Helu? Znajdzie sobie kogoś, kto się nadstawi, i znów będzie miała ulgę.
— Jesteś kobietą, Elu, czy tak można?
— Ona nie ma dzieci, nie zrozumie — mruknął ktoś z personalu.
— No i co? Tola też nikogo nie ma, a nie zobojętniała. Wybacz, Tolciu.
— Ech, wy wszyscy święci… A ja i tak wiem, że im wszystko jedno, ile i z kim rodzić. Świętoszki…

Podczas gdy ona tu jest, to go kocha. Ale jak chłopak skończy trzy lata, to co? Nie zadbała, żeby nie trafił do domu dziecka, żeby rodzina go zabrała. Bo nie jest jej potrzebny, rozczula się teraz…

Tola szła po zmianie i rozmyślała nad słowami Eli. Czyżby miała rację? Mówiła ostro, ale czy prawdę? Jakoś przywiązała się do tego chłopca, bardzo lubiła Pawła i jego matkę — wielkooką Anielkę, skazaną Annę Dąbczak, dziewczynę z ciężkim wyrokiem. O jej…

Tola przepracowała swoje, czas już na emeryturę. Uzbierała wystarczająco pieniędzy, pojedzie do swojego domku, który dawno czeka na gospodynię. Wcześniej mieszkała tam matka, ale teraz… miała rację ciocia Hela… jest zupełnie sama. Ani sióstr, ani braci, matki też nie ma. Nie zobojętniała, nie…

Lata spędziła, wychowując dzieci więźniarek. Do nikogo się nie przywiązywała, traktowała to jak pracę. Ale Pawełek wślizgnął się jej do serca.

Paweł stał przy oknie, czekając na mamę. Małym serduszkiem zawsze wyczuwał — zaraz, już zaraz… przyjdzie mama.
— Mamo…
— Pawełku…

Siedzą, płaczą, tuląc się. Co z nimi zrobić?

— Aniu — zawołała Tola. Dziewczyna odwróciła się, spojrzenie miała kolczaste, uśmiech zniknął. — Aniu, musimy porozmawiać.
Nie przywykła dziewczyna do ufania ludziom. Ci ludzie nikomu nie wierzą.
— Po co pani mi pomagać? — spytała, wysłuchaws— Bo ja już ci pomogłam, Anielko, bo ty jesteś moją córką, a Pawełek moim wnukiem, i dlatego już nigdy nie będziecie sami.