Opiekuńcza Babcia Eliza Matwiejewna – energiczna i stanowcza dama po sześćdziesiątce – pewnego dnia …

Troskliwa babcia

Elżbieta Maciejewska, energiczna i zdecydowana pani, która przekroczyła już sześćdziesiątkę, pewnego dnia powiedziała do swojej wnuczki:
Oleńko! Czekałam długo, ale moje cierpliwość się wyczerpała. Czy pozwolisz mi w końcu spokojnie odejść?!
Szczupła brunetka Ola, historyczka sztuki, była zdziwiona tak nietypowym pytaniem.
Kiedy się wreszcie wyjdziesz za mąż? kontynuowała babcia Żebym mogła odejść w spokoju, z pogodą ducha. Masz już prawie 27 lat. Przecież nie bez powodu całe lato mieszkałam na działce u starej Wasilewiczowej i trzy miesiące współczułam jej hemoroidom dwadzieścia razy dziennie! Wszystko po to, żebyś mogła poukładać sobie życie osobiste. Ale ty nawet nikogo nie poznałaś!
Babciu, kiedy i gdzie mam się poznawać? Praca, hiszpański, doktorat. A w moim muzeum z wolnych mężczyzn tylko Arkadiusz Paluch. Sama go widziałaś.
Babcia westchnęła i powiedziała z melancholią:
Tak, Arkadiusz Paluch… to wśród braku ryb nawet nie rak, a ledwo żywa krewetka.
Następnego dnia zadzwoniła do starej Wasilewiczowej i dowiedziała się, że jej wnuczka poznała przyszłego męża w nocnym klubie.
Niestety, Ola do nocnych klubów nie chodzi, więc babcia postanowiła sama sprawdzić, czy są tam odpowiedni kandydaci na męża dla wnuczki, albo znaleźć inne miejsca, gdzie mogą się pojawiać.
Elżbieta Maciejewska zorientowała się, że w klubie kobiety wchodzą za darmo między 21 a 24 godziną. Nie zwlekając, następnego wieczoru wybrała się tam, mówiąc Oli, że idzie na wieczorny spacer.
Słownie znokautowała ochroniarza, próbującego coś mruczeć o jej wieku, po czym z pomocą tej samej ochrony zasiadła na wysokim stołku przy barze i dokładnie rozejrzała się po okolicy. Atmosfera w klubie zrobiła się napięta, jak na szkolnym zebraniu, kiedy dyrektor przyłapał siódmoklasistów na piciu piwa przed salą gimnastyczną.
Jak się pani podoba u nas? nieśmiało zapytał barman, podając jej wysoki szklankę. Bezalkoholowy koktajl, na koszt lokalu.
Nie. Zupełnie bez nadziei stwierdziła Elżbieta Maciejewska. Porządna dziewczyna nie ma tu czego szukać. A swoją drogą nie splajtowalibyście, dolewając odrobinę koniaku do koktajlu. Co z tym rudym ma problemy ze stawami biodrowymi, czy teraz tak się tańczy?
Do Nowego Roku Elżbieta Maciejewska odwiedziła koncert rockowy, pokaz ognia, występy ponurych bardów, zawody w ekstremalnej jeździe na rowerze, turniej brydża i, już z desperacji, seminarium młodych poetów. Poeci całkiem ją wykończyli. Nie było sensu zarzucać przynęty nie daj Boże, ktoś się złapie.
Tak, Olcia, rozumiem cię. Dawniej wybierałam między twoim dziadkiem a dziesiątkami innych, równie dobrych. Nawet ta stara Wasilewiczowa miała wybór, chociaż przez całe życie z pasją spoglądała tylko na twojego dziadka. Ale dzisiejsi młodzi, Oleńko, strasznie się skurczyli, nie ma na kim zawiesić wzroku.
W marcu Elżbieta Maciejewska, odwiedzając starą Wasilewiczową, postanowiła wstąpić do Oli do pracy. Podchodząc do muzeum, poślizgnęła się i upadła, na szczęście nie na schodach. Jakiś wojskowy podbiegł, żeby jej pomóc wstać. Babcia, opierając się na uprzejmym żołnierzu, sprawdziła czy nie ma złamań ani zwichnięć, potem spojrzała uważnie na wojskowego i powiedziała:
Panie majorze, widzę, że jest pan czołgistą. Mój świętej pamięci mąż dowodził pułkiem czołgów. Czy ma pan wolną godzinę?
Major, przekonany, że będzie musiał odprowadzić staruszkę do domu, westchnął i skinął głową.
Wspaniale. Czy był pan kiedyś w tym muzeum historycznym? Nie? Szkoda. Polecam gorąco. Proszę wejść teraz i poprosić, żeby wycieczkę oprowadziła Olga Raszydówna. To wspaniała przewodniczka, na pewno nie pożałuje pan.
Sam major do końca nie rozumiał, dlaczego poszedł do tego muzeum. Babcia dosłownie go zahipnotyzowała…
***
Niedawno Elżbieta Maciejewska cicho powiedziała do śpiącego prawnuka Mikołajka:
Ty, mój promyczku, mój kochany misiu, niedługo pójdziesz do szkoły, twój tata skończy akademię wojskową, a mama wreszcie skończy doktorat. I wtedy z czystym sercem będę mogła odejść do lepszego świata. Ale cóż, będziesz tu sam dorastał, mój wróbelku? Nie, potrzebujesz siostrzyczki! I kiedy już siostrzyczka się urodzi, potem pójdzie do szkoły, a potem… No, a potem jeszcze zobaczymy…