Oni wzięli ślub, by zadać cios… a ból miłości trwa.

Olgierd ożenił się z Nadzieją celowo – chciał zranić Marię. Pragnął udowodnić, że po jej zdradzie nie cierpi…

Z Marią byli razem prawie dwa lata. Kochał ją szaleńczo, gotów był przenosić góry, dostosować całe życie do jej marzeń. Wierzył, że zmierzają ku małżeństwu. Ale jej ciągłe unikanie rozmów na ten temat drażniło go.

„Po co się teraz żenić? Jeszcze nie skończyłam studiów, a w twojej firmie ani widu, ani słychu. Nie masz porządnego samochodu ani własnego domu. I szczerze? Nie chcę mieszkać z twoją siostrą w jednej kuchni. Gdybyś nie sprzedał tamtego domu, żyłoby nam się łatwiej” – takie słowa często słyszał od Marii.

Olgierd bolało to, ale przyznawał, że była w nich część prawdy. On i jego siostra Ola mieszkali w mieszkaniu rodziców, biznes ledwo się rozpędzał, a on sam wciąż był studentem ostatniego roku. Musiał przejąć stery, nie czekając na dyplom. Dom sprzedali wspólnie z Olą – trzeba było ratować firmę rodziców.

W pół roku narosły długi, a oboje wciąż się uczyli. Sprzedaż pozwoliła spłacić zobowiązania, uzupełnić asortyment sklepu i odłożyć trochę pieniędzy na czarną godzinę.

Maria zaś wierzyła, że żyje się teraźniejszością, nie czekając na jutro. Z jej perspektywy, gdy rodzice wciąż za nią wszystko załatwiali, brzmiało to łatwo. Ale Olgierd musiał dorosnąć z dnia na dzień: obowiązki wobec siostry, firma, codzienność. Wierzył, że będzie lepiej – dom, samochód, ogród.
Nic nie zapowiadało nieszczęścia.

Umówili się do kina, a Maria poprosiła, żeby po nią nie przyjeżdżał – dotrze sama. Olgierd czekał na przystanku, gdy nagle zobaczył, jak podjeżdża drogim autem. Wysiadła, wręczyła mu książkę i powiedziała:
„Przepraszam, nie możemy być już razem. Wychodzę za mąż” – i odwróciła się do samochodu.
Olgierd zdrętwiał. Co mogło się zmienić w te kilka dni, gdy był poza miastem? Wrócił do domu, a Ola od razu zrozumiała po jego twarzy:

„Już wiesz?”
Skinął tylko głową.
„Wychodzi za bogacza. Chciała, żebym była świadkiem na ślubie – odmówiłam. Zdrajczyni!”
Olgierd przytulił siostrę, gładząc jej włosy:
„Spokojnie. Niech będzie szczęśliwa. A my – będziemy jeszcze bardziej”.
Potem zamknął się w swoim pokoju na cały dzień. Ola próbowała go przekonać:
„Choć coś zjedz. Zrobiłam naleśniki…”

Pod wieczór wyszedł z ogniem w oczach:
„Trzeba się przygotować”.
„Do czego? Coś wymyśliłeś?”
„Ożenię się z pierwszą, która się zgodzi” – odparł zimno.
„Nie możesz! To nie tylko twoje życie” – próbowała go powstrzymać.
„Jeśli nie pójdziesz ze mną, pójdę sam” – zakończył sprawę.

W parku było pełno ludzi. Jedna dziewczyna pokazała mu palcem na skroń, druga uciekła przerażona. Ale trzecia, patrząc mu w oczy, powiedziała „tak”…

„Jak masz na imię, piękna?”

„Nadzieja”.

„Musimy uczcić zaręczyny!” – i pociągnął Nadię i Olę do kawiarni.

Przy stole zapanowała niezręczna cisza. Ola nie wiedziała, co powiedzieć. W głowie Olgierda kłębiły się myśli o zemście. Już postanowił – zrobi wszystko, by ich ślub też wypadł dwudziestego piątego.

„Chyba jest powód, dla którego oświadczyłeś się obcej kobiecie” – przerwała milczenie Nadia. – „Jeśli to był kaprys, nie obrażę się i pójdę”.

„Nie. Już dałaś słowo. Jutro składamy papiery i jedziemy do twoich rodziców”.

Olgierd mrugnął:

„Po pierwsze – mówmy sobie na ty”.

Przez cały miesiąc przed ślubem spotykali się codziennie, rozmawiali, poznawali się.

„Może w końcu powiesz, dlaczego tak się stało?” – spytała kiedyś Nadia.

„Każdy ma swoje trupy w szafie” – wymigał się.

„Ważne, żeby nie przeszkadzały żyć”.

„A ty dlaczego się zgodziłaś?”

„Pomyślałam, że jestem jak księżniczka, której ojciec król wydaje za pierwszego lepszego. W bajkach zawsze kończy się dobrze: »I żyli długo i szczęśliwie«. Chciałam to sprawdzić”.

Ale w rzeczywistości nie było tak prosto. Wielka miłość pozostawiła złamane serce i stratę – choć niewielką – oszczędności. Ale nauczyła ją rozumieć ludzi. Zalotników, którzy się garnęli, odstraszała jednym spojrzeniem.

Nie szukała ideału, ale wiedziała, że potrzebuje mądrego, niezależnego mężczyzny, który potrafi działać. W Olgierdzie zobaczyła determinację i poważne podejście do pracy. Gdyby nie stał z siostrą, lecz z kolegami, Nadia minęłaby go obojętnie.

„Więc kim jesteś, księżniczko?” – zamyślił się. – „Smutną królewną, piękną Kasią, a może żabą?”

„Pocałunkiem się przekonasz” – uśmiechnęła się.

Ale nie było między nimi ani pocałunków, ani niczego więcej.

Olgierd sam zajął się przygotowaniami do ślubu. Nadia tylko wybierała spośród jego propozycji. Nawet suknię i welon kupił sam.

„Będziesz najpiękniejsza” – powtarzał.

W urzędzie stanu cywilnego, czekając na ceremonię, niespodziewanie spotkali Marię i jej narzeczonego. Olgierd wymusił uśmiech:

„Pozwól, że cię pogratuluję” – pocałował byłą w policzek. – „Szczęścia z twoją portmonetką na nogach”.

„Nie rób przedstawienia” – odparła zdenerwowana.

Prześwidrowała wzrokiem wybrankę Olgierda. Dostojna, piękna, nie tylko ładna, ale olśniewająca. Zachowywała się z godnością jak królowa. Maria przegrywała na każdym polu. Zazdrość rozrywała jej serce. Nie czuła się szczęśliwa. Myśl, że popełniła błąd, nie dawała jej spokoju.

Olgierd zwrócił się do Nadii:

„Wszystko w porządku” – powiedział napiętym głosem.

„Jeszcze nie jest za późno, żeby się zatrzymać” – szepnęła.

„Nie. Gramy do końca”.

Dopiero w sali ślubów, patrząc w smutne oczy swojej już żony, Olgierd zrozumiał, co zrobił.

„Uczynię cię szczęśliwą” – powiedział, w”Lata mijały, a ich miłość, która zaczęła się od zemsty, okazała się najprawdziwszym szczęściem, o jakim nawet nie śmieli marzyć.”