– Ona zwyczajnie manipuluje moim mężem! – denerwowała się Inna

Ta kobieta po prostu manipuluje moim mężem oburzała się Iwona.

Iwona patrzyła na telefon i czuła, jak znajome zirytowanie zaczyna w niej kipieć.

Sławek dzwonił już trzeci raz tego wieczoru.

Iwonko, no przepraszam cię odezwał się głos zmęczony, winny, aż do bólu znajomy. Wiem, umawialiśmy się na teatr, ale… No wiesz, Ola mówi, że Michał ma czterdzieści stopni gorączki. Ona sama sobie nie radzi. No rozumiesz chyba?

Iwona rozumiała.

Aż za dobrze.

Sławek, przecież mamy już bilety powiedziała spokojnie, choć w środku wszystko w niej wrzało. Czekaliśmy półtora miesiąca na ten spektakl!

Wiem, kochanie. Naprawdę wszystko ci wynagrodzę, obiecuję. Ale to dziecko, nie mogę go tak zostawić.

Odkładając słuchawkę, Iwona zadzwoniła do przyjaciółki.

Lena, wyobrażasz sobie?! łaziła po pokoju wymachując rękami. Znowu! Trzeci raz w tym miesiącu! Najpierw że syn się rozchorował, potem że samochód byłej się rozkraczył, potem jeszcze jakaś głupota!

Iwonka, a może naprawdę syn się rozchorował? wyciągnęła ostrożnie Lena.

Wiem, że choruje! Iwona walnęła się na kanapę. Dzieci tak mają, nie? Ale to nienormalne, że za każdym razem ta jego była dzwoni właśnie do niego! Nie ma rodziców? Koleżanek?

Nooo…

No, co no! Iwona zerwała się z kanapy. Ona ciągle nim kręci! Sławek jest za dobry, on nie widzi. Ona przecież doskonale wie, że rzuci wszystko i poleci. I sobie to wykorzystuje!

Lena westchnęła w słuchawkę.

A jesteś pewna, że to ona jest problemem?

A niby kto? Iwona zamarła.

Ja tam nie wiem. Ale pomyśl. Skoro kobieta dzwoni do byłego męża, a on zawsze rzuca wszystko i leci to kto tu kogo naprawdę wykorzystuje?

Iwona otworzyła usta. Zamknęła je. I poczuła nieprzyjemne ukłucie w środku.

Lena, nie gadaj głupot powiedziała ostro. Sławek to odpowiedzialny ojciec. Nie zostawiłby dziecka!

Dobrze, dobrze zgodziła się szybko Lena. Tak tylko rzuciłam.

Ale to jej tak tylko wbiło się jak drzazga pod paznokieć. Małe i kłujące.

Sławek wrócił późno. Zmęczony, wymięty, z winą wypisaną na twarzy.

No przepraszam cię, głupi jestem objął ją od tyłu, wpychając nos w jej szyję. Kupię ci nowe bilety. Na najlepsze miejsca. Słowo daję.

Iwona milczała. Patrzyła przez okno i myślała: ile już było tych obietnic? Pięć? Dziesięć? Dwadzieścia?

I zawsze kończyło się tak samo: Rozumiesz przecież.

Rozumiem, myślała Iwona. Tylko co właściwie rozumiem… cholera, nie wiem.

A potem drobiazgi zaczęły się zbierać.

Na początku, jak kurz na półce niby nic, ale przejedziesz palcem i już: szara warstwa.

Iwona zauważyła, że Sławek dziwnie zaczął chować telefon. Dawniej zostawiał go wszędzie na stole, kanapie, w łazience. A teraz wiecznie miał go przy sobie. Nawet idąc po wodę do kuchni.

Sławek, czemu ty ten telefon ciągle targasz? zapytała, starając się brzmieć lekko.

Co? A nie wiem, przyzwyczajenie. W robocie ciągle dzwonią.

Dobra.

Potem Iwona przypadkiem podejrzała kalendarz w jego telefonie. Chciała wpisać ich wspólne wyjście do teatru (no, to, na które nie poszli ostatnio). Patrzy a tam wpisy: Odebrać Michała z przedszkola 16:00, Zawieźć Oli papiery do auta, Zadzwonić do O. w sprawie szczepienia.

O. to oczywiście Ola.

Sławek, powiedziała przy kolacji, kręcąc łyżeczką tak długo, że cukier się dawno rozpuścił, a wiesz, kiedy mam obronę magisterki?

Podniósł oczy znad talerza.

Magisterka? W maju przecież, co nie?

W marcu. Za dwa tygodnie.

E… No tak. Sorry, zapomniałem.

Głowa dziurawa, jasne. Ale rozkład Oli zna lepiej niż własną kieszeń.

Były jeszcze pieniądze.

Iwona przypadkiem znalazła wyciąg Sławek zostawił na stole. Trzy przelewy po dwa tysiące złotych. Odbiorca O. Kosińska.

Sławek, zapytała, trzymając kartkę. Co to?

Nawet się nie speszył. Westchnął tylko.

Pomagam Oli. Matka jej chora, potrzebowała na leki. Potem na kółka dla Michała. Wiesz, sama z dzieckiem, a ja nie mogę patrzeć, jak się męczą.

Sześć tysięcy, Sławek. W trzy miesiące.

No i co? To mój syn. Mam siedzieć z boku i patrzeć?

Iwona odłożyła wyciąg na stół.

Nie. Jasne, nie. Po prostu dziwne, że o tym mi nie wspomniałeś.

No bo wiedziałem, że zrobisz z tego aferę!

To zrobisz aferę zabrzmiało jakby Iwona była histeryczką. Malkontentką, zazdrosną idiotką.

No i był jeszcze ten przypadek w samochodzie.

Wsiadła do samochodu, na tylnym siedzeniu rysunek dziecka. Dom, kwiaty, słońce, i trzy osoby. Tata. Mama. Michał.

Bez niej.

Iwona wzięła rysunek do ręki, obejrzała. Z tyłu koślawymi literkami: Dla taty. Nasza rodzina.

Sławek, spytała cicho.

Hm?

Skąd to?

Spojrzał.

A, Michał narysował. Fajnie, nie? Zdolny chłopak rośnie.

Iwona spojrzała na rysunek. Potem na Sławka. I znów na rysunek.

Sławek, tu jest napisane nasza rodzina.

No tak. Mały jest. Dla niego rodzina to mama, tata i on. Ot, dziecięca psychologia.

Iwona odłożyła rysunek. Usiadła prosto. Zapięła pasy. I milczała całą drogę.

A potem Ola zaczęła pojawiać się osobiście.

Najpierw raz po rzeczy Michała, które zostały u Sławka. Potem kolejny uzgodnić wakacje. Potem ot tak, byłam w okolicy, to wpadłam.

Ola była spokojna, uprzejma, uśmiechnięta.

Cześć Iwonka! zagadywała jak stara znajoma. Nie przeszkadzam? Sławek jest?

I zawsze po takich wizytach Sławek jakiś nieswój. Zamknięty, zamyślony. Patrzył w ścianę. Odpowiadał półsłówkami.

Co ci? pytała Iwona.

Zmęczony jestem.

Iwona zaczęła czuć się jak piąte koło u wozu. Ta, która przeszkadza.

I pewnego dnia przypadkiem usłyszała rozmowę telefoniczną.

Sławek był w łazience, myślał, że drzwi zamknięte, ale się nie domknęły. I Iwona usłyszała:

Olka, nie płacz… No przecież mówiłem, że pomogę… Wiadomo, że zrobię wszystko. Wiesz, że zawsze jestem blisko.

Głos miękki. Czuły. Prawie intymny.

Iwona odeszła od drzwi. Usiadła na kanapie. I nagle zrozumiała.

Nikt nim nie manipuluje.

On na to pozwala.

Bo jest mu tak wygodnie.

Iwona trzy dni trzymała to w sobie.

Nie urządzała scen. Po prostu obserwowała. Jak naukowiec, co przez lupę bada rzadkiego robaka spokojnie, bez emocji.

I zobaczyła tyle.

Sławek znał grafik Oli dokładniej niż jej Iwony. Wiedział, kiedy przedszkole, kiedy kółka, kiedy wizyta u lekarza. Wszystko w telefonie odnotowane. Obrona Iwony? Zapomniał.

Sławek co chwilę pisał z kimś, telefon wibrował, on odbierał, odpisywał i robił wtedy tę swoją minę jakby kogoś złapał na gorącym uczynku. I zaraz czuł, że robi coś zakazanego.

Któregoś wieczora telefon zadzwonił, gdy Sławek był pod prysznicem. Iwona spojrzała: Ola.

Ręka sama sięgnęła po słuchawkę. Odebrała.

Sławku? cichy, zapłakany głos Oli. Sławku, możesz przyjechać? Cholernie mi źle. Nie wiem już, do kogo się zwrócić…

Iwona milczała.

Sławku? Słyszysz? Nie daje rady. Proszę cię. Zawsze byłeś blisko.

Iwona rozłączyła się. Odłożyła telefon. Usiadła na kanapie. Aż ją śmiech ogarnął.

Boże, jaka ja jestem naiwna. Jaka ślepa.

Sławek wyszedł z łazienki mokry, w ręczniku na biodrach, jeszcze z kroplami na włosach.

Dzwoniła do ciebie Ola powiedziała Iwona spokojnie.

Zastygł.

Ty odebrałaś?!

Odebrałam. Iwona wstała. Spojrzała mu w oczy. Płakała. Mówiła, że źle jej. Że zawsze byłeś blisko.

Milczał. Myślał gorączkowo widziała po twarzy, jak szuka dobrych słów.

Posłuchaj, zaczął, Ola teraz ma trudny okres. Nie ma nikogo. Jestem tylko ja. Nie mogę jej po prostu zostawić!

Zostawić? Iwona uśmiechnęła się krzywo. Sławek, rozwiedliście się cztery lata temu. Ona nie jest już twoją żoną. To była żona. Już dawno ją zostawiłeś.

Ale mamy wspólne dziecko!

I co z tego? Iwona podeszła bliżej. Że masz zawsze przyjeżdżać, gdy zadzwoni z hasłem Michał? Że masz jej po kryjomu przelewać kasę? Że masz pamiętać o jej życiu co do minuty?

Przesadzasz!

Ja?!

Iwona poczuła, jak coś w niej pęka. Chwyciła torbę. Zaczęła pakować rzeczy.

Widzisz, Sławek, długo myślałam, że to ona jest winna. Że tobą manipuluje. Że wykorzystuje dziecko. Że to zła kobieta, która nie umie odpuścić.

Odwróciła się.

Ale prawda jest taka, że nie ona jest problemem. Problem jesteś ty. Pozwalasz jej. Mało tego chcesz tego. Bo to ci wygodne. Masz dwa życia. Byłą, która cię potrzebuje. I nową, która wszystko znosi. I nie chcesz wybierać. Bo tak jest najwygodniej.

Iwona, nie odchodź.

Ja nie odchodzę powiedziała cicho. Ja wychodzę. Z tego trójkąta, w którym jestem zawsze na trzecim miejscu. Rozumiesz? Nie walczę z twoją byłą. Po prostu wychodzę z tej gry.

Sławek stał pośrodku pokoju mokry, zagubiony, żałosny.

Iwonka, proszę, porozmawiajmy.

Nie ma o czym rozmawiać. Iwona założyła kurtkę. Ty swój wybór podjąłeś dawno temu. Ja byłam zbyt ślepa, żeby to widzieć. A teraz widzę już całkiem wyraźnie.

Otworzyła drzwi.

Żegnaj, Sławku. Oli możesz już odbierać zawsze.

Drzwi zamknęły się cicho.

Miesiąc później Iwona siedziała w kawiarni z Leną.

I jak się masz? spytała przyjaciółka.

Dobrze. Iwona się uśmiechnęła. Naprawdę dobrze.

I to była prawda. Pierwszy tydzień był ciężki bolało w piersi, chciało się dzwonić, pisać, wracać. Ale wytrzymała. Wynajęła małą kawalerkę, złapała dodatkową pracę, obroniła magisterkę.

Sławek wydzwaniał. Pisał długie, chaotyczne wiadomości, przepraszał, tłumaczył się, ślubował poprawę.

Iwona, wybacz mi, głupi jestem. Już wszystko zrozumiałem. Daj jeszcze jedną szansę.

Nie odpisywała. Bo już wiedziała nie ma sensu zaczynać od nowa. Problem nie w Oli. Problem w nim. Dopóki sam tego nie zrozumie, nie zmieni się nic.

A on? zapytała Lena.

Kto?

Sławek, kto by inny.

A… Iwona wzruszyła ramionami. Nie wiem, nie rozmawiamy.

Lena zamilkła chwilę.

A nie żałujesz?

Iwona się zamyśliła. Żałuje? Nie. Dziwne, ale nie. Czuła raczej ulgę. Jakby zdjęła z pleców ciężki plecak, który nosiła miesiącami.

Podjęłam decyzję. Dopijała kawę. Za niego. I za siebie.

Lena uśmiechnęła się.

Jestem z ciebie dumna.

Daj spokój machnęła ręką Iwona. Po prostu dorosłam.

Sławek został sam.

Ola, dziwnym trafem, szybko przestała dzwonić. Bez Iwony na widowni cała gra straciła sens. A gdy próbował odzyskać dawną bliskość, dostał chłodny odpór.

Sam wtedy wybrałeś ją powiedziała Ola spokojnie. To żyj z tym wyborem. Ja sobie życie poukładałam. Twojej pomocy już nie potrzebuję.

Sławek próbował odzyskać Iwonę. Stał pod jej domem, czekał pod pracą, pisał epopeje wiadomości. Ale ona była nieugięta.

Sławek, daj mi spokój powiedziała po raz ostatni. I daj też spokój sobie. Nie pasujemy do siebie. Ty chciałeś dwóch żyć naraz. A ja chcę mieć jedno. Ale prawdziwe.

Iwona szła wieczorem przez miasto i myślała, jakie to dziwne. Tak bardzo bała się zostać sama. Tak się bała, że straci Sławka. A gdy już go straciła odkryła, że nie straciła niczego.

Bo ten, kto nie potrafi wybrać, nie potrafi dać niczego prawdziwego.

A ona zasłużyła na prawdziwe.

Jak myślicie czy on teraz powinien wykupić w pakiecie swoją pierwszą żonę? Skoro z Iwoną się nie udało…