Ona nie jest moją matką 🍎

Czy ona naprawdę nie ma matki?
Ania? Kto jej potrzebuje? Niech trafi do domu dziecka.
Ciocia Małgorzata, szkoda jej rzekła Olga.
Szkoda? No weź, zabierz ją, skoro tak współczujesz, zakręciła się Maria, zapinając siwe kosmyki za ucho i wiążąc fartuch kuchenny. Idź, mam pełne ręce roboty, trzeba gotować, zaraz wróci mój mąż z pracy, a wnuki przyjdą z zajęć, a wszystkie garnki są puste. Widzisz, mam już dość własnych!
Widzę. Tylko że ja też mam trójkę własnych dzieci, po co mi Ania?
No i o co chodzi? podsumowała Maria, wypychając siostrzenicę na prośbę. W domu dziecka jej miejsce, w tawernie dla pijaków, tchu

***

Jestem Jadwiga, a moi krewni Maria i Olga mówili o mnie już od najmłodszych lat. Straciłam rodziców w najwcześniejszym dzieciństwie, a później dziadków, którzy opiekowali się mną do szóstego roku życia. Precyzyjniej mówiąc, sąd odebrał mi rodziców.

Moja matka zaczęła pić już w szkole wspominała kiedyś trzydziestoletnia Jadwiga swojej przyjaciółce Jolili. Moi dziadkowie, jej rodzice, obwiniali się. Rozpuszczali mnie, wszystko mi wolno było, w nauce nie chciałam się trudnić, dostawałam same dwójki. Ledwie skończyłam dziewiątą klasę, urodziłam się ja, córka takiego samego miłośnika trunków, osiemnastoletniego Szymona.
To straszne odparła Jolila, zdumiona wyznaniem przyjaciółki. Do tej pory Jadwiga nie snuła takich szczegółów o dzieciństwie.
Wychowali mnie dziadkowie ze strony matki. Ze strony ojca było milczenie: pokolenia pijących, nie wiem w którym roczniku, dynastia alkoholików. Widzę, że to przeraża, ale tak właśnie żyłam.
Jolili naprawdę było strasznie.

Co stało się z dziadkami? Dlaczego tak wcześnie odeszli? spytała.
Dziadek miał problemy z sercem, a babcia po nim nie wytrzymała, nie mogła żyć sama. Zmarła po roku, ciężko chorowała. Moja matka była ich jedynym, spóźnialskim i bardzo pożądanym dzieckiem, więc ich rozpieszczano, ale mimo to odeszli wcześnie, wyczerpali ich nerwy. Gdyby mogli, żyli by dalej westchnęła Jadwiga.
A co się z tobą stało potem? zapytała cicho Jolila.
Wysłali mnie do domu dziecka. Krewni odmówili przyjęcia mnie. To dopiero później się dowiedziałam, wszyscy się odwrócili. A mój ojciec
Co z ojcem?
Trzy lata spędziłam w domu dziecka. Strasznie się wspomina, płakałam codziennie Wysłali mnie do szkołyinternatu przy domu dziecka, ale nie potrafiłam się uczyć. Nie było żadnego przygotowania, chociaż wszyscy uczniowie byli równie biedni, a ja byłam najgorsza. Pamiętam, jak nauczycielka matematyki wybuchła na mnie, mówiąc, że dzieci pijących nie mają szans, że są głupie od urodzenia i tak będą. To było bardzo krzywdzące. A mój ojciec, jak się okazało, nie zapomniał o mnie. Te trzy lata poświęcił na odzyskanie praw rodzicielskich uśmiechnęła się ciepło Jadwiga.
Naprawdę się o to troszczył? zdumiała się Jolila.
Wyobraź sobie, że nie!

Ojciec Jadwigi, Szymon, najpierw odrzucił alkohol. Stało się to nagle. Do tego czasu stał się właścicielem zrujnowanego domku w wiosce: jego matka zginęła w pijackich kłopotach. Pewnego poranka, po burzliwej nocy, poczuł, że jego życie jest bezwartościowe i nie może tak dalej trwać.

W stanie upojenia zobaczył przed oczami niedawno zmarłą matkę, którą nie pogrzebał, bo nie miał na to środków. Napisał odmowę dalszego zajmowania się jej sprawami, ale tego samego dnia znów się upił, bo miał pieniądze. W śnie matka spojrzała na niego gniewnie i rzekła, że nigdy nie wybaczy, jak go potraktował. Groziła też, że po jego śmierci pogrzebią go jak psa, bo jego wątroba już prawie zawiodła.

Spotkamy się wkrótce! A wtedy się zemszczę! ryknęła duch matki Szymona, wyglądając niczym czarownica z bajki, szara, niechlujna, bez zębów, ubrana w podarty płaszcz. To był jej codzienny widok w ostatnich latach.

Szymon otworzył oczy i w przerażeniu rzucił się z łóżka, a pokój wirował wokół niego. Usiadł i pocierał oczy, próbując wyprzeć wizerunek matki. Nagle przypomniał sobie o córce.

Ania Ania, Ania Mam powód do życia! Nie dopuszczaj, stara czarownico! To przez ciebie zacząłem pić! Tak! wykrzyknął w pustkę. To ty podawałaś mi alkohol, kiedy miałem dopiero dwanaście lat Pamiętam, że namawiałaś mnie, byśmy ukryli ojca, i tak zaczęło się wszystko. Zniszczyłaś niewinną dzieciną duszę

Szymon płakał pijany łzami, po czym, pożywając się gniewem, powrócił myślą do utraconej córki i zdecydował się zerwać z piciem. Starych znajomych już nie słuchał, nikt nie wierzył. Próbowali wciągnąć go z powrotem, ale on miał jasny plan.

Mam dwadzieścia pięć lat! Życie przede mną! Wyleczę się i przywrócę Anię! deklarował przyjaciołom, wyprzewalając ich z domu.

Zatrudnił się, zgromadził pieniądze i sam naprawił zniszczony domek. Zebrał wszystkie potrzebne dokumenty i wytoczył sprawę w sądzie o przywrócenie praw rodzicielskich. Poszedł też do mamy Jadwigi, Niny, swojej byłej ukochanej, i zaproponował wspólne życie i wychowanie dziecka, lecz ona go odrzuciła i odesłała w dal, twierdząc, że nic mu nie wyjdzie. Nie chciała zmiany, wolała trwać w pijackim zgiełku i wesołej kompanii.

Kiedy tata przyszedł po mnie, nie mogłam uwierzyć w szczęście wspominała Jadwiga, łzy błysnęły w jej oczach. Pogodziłam się z losem, myśląc, że spędzę resztę dni w domu dziecka, jak w więzieniu na dożywocie

Biedna, nieszczęśliwa dziewczyna! współczuła jej Jolila, łzy spływały po jej policzkach.

Od tego dnia moje życie zmieniło się diametralnie. Tata bardzo się starał, a opiekunowie regularnie nas odwiedzali, choć nie mieli z czym się obrać. Bałam się surowych ciotek i byłam przekonana, że wkrótce znów zostanę odprowadzona do domu dziecka. Przez lata to miejsce mi się śniło, tak samo jak sam dom dziecka. Dziś patrzę na niego z dumą, bo mój ojciec był młody w tamtych latach, zwykły chłopak bez wykształcenia i wsparcia rodziców, a jednak wytrwał, odwrócił los i uczynił mnie szczęśliwą.

Kiedy Jadwiga była w dziewiątej klasie, Szymon zadbał o kupno mieszkania w mieście i zostawił wioskę, w której trzymał tyle nieprzyjemnych wspomnień. Głównym powodem nie było jedynie przeprowadzka w wiosce była szkoła jedynie do klasy dziewiątej, a on chciał, by córka ukończyła jedenastą klasę, a potem poszła na uczelnię i znalazła dobrą pracę.

Szymon sprzedał dom, który już nie był taki rozpadający się, a stał się solidny i zadbany, i dzięki kilku dodatkowym zarobkom z wielkiego magazynu, który powstał niedawno w pobliżu, kupił mieszkanie. Ten magazyn zatrudnił znaczną część mieszkańców wioski, w tym tych, którzy chcieli poprawić swoje życie. Natomiast Nina, matka Jadwigi, wciąż piła i włóczyła się z jednego kochanka do drugiego.

Jadwiga się wstydziła. Czasem bała się wyjść z domu, bo na drodze mogła spotkać matkę, której cicho nienawidziła.

Zamieszkali w mieście, w jednej kawalerce. Szymon podzielił przestrzeń tak, że każdy miał swoją część. Żyli lepiej niż przedtem.

Jadwiga poszła do dziesiątej klasy w nowej szkole, gdzie nikt nie znał jej przeszłości ani jej alkoholowej matki, której ludzki wygląd przepadł. Kobieta potrafiła godzinami leżeć w brudzie, w cuchnącej kałuży, spać i chrapać na całą ulicę, łapać brudnymi rękami przechodniów i prosić o pieniądze na kolejny drink, choć już nic jej nie dawano. Mimo to piła dalej.

To była tajemnica, skąd brała pieniądze? opowiadała Jadwiga Jolili, rozkładając ręce. Była mi niczyja, a jednak wstydziłam się do łez, jakby ja była w pewnym stopniu współwinna jej stanu.
To już przesada zdziwiła się Jolila. A co ty z tym?
Nic nie miałam wspólnego westchnęła Jadwiga. To było obrzydliwe.

W wieku dwudziestu pięciu lat Jadwiga straciła ojca.

Pewnie dawne skutki tych dawnych nadużyć jeszcze się objawiają mówiła Jadwiga Jolili. Lekarz coś mi wyjaśnił, ale nie zrozumiałam. Serce… wszystko stało się nagle. Zostałam całkiem sama.
Przykro mi szepnęła Jolila. Dlaczego dopiero teraz mi o tym mówisz?
Bo miałam dość.
Kto?
Oni odpowiedziała Jadwiga, nieco tajemniczo. Dzwonią, piszą. Zablokowałam ich, ale wciąż się pojawiają z innych numerów.
Kto to?
Krewni ze strony matki, której nie ma. Olga, jej mąż, ciocia Małgorzata, jej córka wielu ludzi wymamrotała Jadwiga.
Co chcą?
Jadwiga milczała, po chwili cicho dodała:
Miesiąc temu matka dopiła się do udaru. Leży, tylko oczy wirują. Nie może nic zrobić, nie ruszyć się, nie jeść, nie mówić, tylko leżeć.
Skąd to wiesz? zdziwiła się Jolila.
Z Olgą i ciocią Małgorzatą utrzymywałam kontakt od czasów babci. To moi krewni. Nasza wioska jest mała, kiedy wróciłam od ojca, od razu się dowiedzieli. Przynosili prezenty, gości, pytali o moje sprawy. Z szacunku i pamięci o babci utrzymywałam z nimi kontakt. Kiedy babcia chorowała, pomagali i grzebali ją, byłam wtedy sześć lat. Więc rozmawialiśmy. Znasz ich adres miejski, my nie ukrywaliśmy go przed ojcem. Przyszli na pogrzeb taty, pomogli trochę pieniędzmi. Teraz matka leży w ich rękach, jest ciężko chora, nikt nie chce się nią zajmować, więc oni chcą wymusić na mnie opiekę.
Co za koszmar! Ale ona nie jest twoją matką! Nie ma praw rodzicielskich! Niech idą w las! wściekle odparła Jolila.
Nie idą! Napięli mi nerwy. Dzwonią, wysyłają wideo, gdzie matka leży bezradna, oczy wirują Brrr Strach. Nie mogłam spać całą noc, przed oczami miałam jej skrzywioną twarz.
Nie oglądaj tych filmów! Usuń, wypluj, zapomnij! Zablokuj ich wszystkich! podniecała się Jolila.
Chyba przeprowadzę się. Wczoraj przeglądałam mieszkania w sąsiednim mieście, tam mnie nie znajdą, nie podam im adresu, zmienię numer telefonu. Do pracy da radę dojeżdżać pociągiem podmiejski powiedziała cicho Jadwiga.
Jesteś odważna. Poradzisz sobie dodała Jolila, przytulając przyjaciółkę. Będzie mi brakować ciebie.
Będę w pobliżu uśmiechnęła się Jadwiga słabo. Ta cała sprawa mnie obrzydza! Wykorzystują litość, wzywają sumienie. Za ojca oddałabym wszystko, by żył, bo on zasługuje na podziw. A ona nie jest człowiekiem. To zwierzę. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego. Nie jest moją matką.

***

Było wczesne poranne światło. Jadwiga stała na peronie, czekając na pociąg do pracy. Pojechała tak, jak planowała. Wszystko ułożyło się szybko. Kawalerka, choć wciąż mała, wydawała się jej ogromna, bo nie podzieliła już na dwie maleńkie komory, które kiedyś ojciec zrobił.

Młoda kobieta czuła się w nowym miejscu dobrze. Najważniejsze, wreszcie uwolniła się od przeszłości, która nie chciała jej puścić. Czasem myślała o matce, czy żyje? OdrzOd tej chwili Jadwiga żyła spokojnie, wiedząc, że przeszłość już nie ma nad nią władzy.