Ona nie była sama. Zwyczajna opowieść Późny zimowy poranek dopiero świtał. Dozorcy z głośnym szuraniem odśnieżali podwórko. Drzwi klatki schodowej ciągle trzaskały, wypuszczając ludzi śpieszących się do pracy. Kot Felek siedział na parapecie szóstego piętra, obserwując wszystko z wysoka. W poprzednim życiu Felek był finansistą — nic poza pieniędzmi się dla niego nie liczyło. Teraz jednak zrozumiał, że w życiu są rzeczy ważniejsze: serdeczne spojrzenie, ciepło w domu i dach nad głową. Reszta jakoś się ułoży. Felek obejrzał się — na starym tapczanie spała babcia Waleria, jego wybawicielka. Kot zeskoczył z parapetu i położył się przy poduszce, tuląc się miękką sierścią do jej głowy. Felek wiedział, że babcię Walerii rano boli głowa, więc starał się zrobić wszystko, co w jego kociej mocy. – Felusiu, ty to dopiero doktor z ciebie – po chwili babcia otworzyła oczy, czując ciepło przy głowie. – Znowu mi ból zabrałeś, dziękuję ci, kochany, jak ty to robisz? Felek machnął łapą niedbale, jakby chciał powiedzieć, że to dla niego drobnostka i potrafi jeszcze więcej! W tym momencie z przedpokoju dobiegło niezadowolone warczenie – piesek Gawerek poczuł ukłucie zazdrości. Gawerek od lat był wiernym przyjacielem babci Walerii. Gdy tylko usłyszał obce kroki, szczekał ostrzegawczo – wszyscy mieli wiedzieć, że babcia jest pod dobrą ochroną. I dlatego właśnie uznawał się za pana domu. „Kim on był dawniej? Majstrem chyba albo milicjantem,” myślał Felek patrząc na Gawerka, „strasznie jest hałaśliwy, ale cóż, może rzeczywiście z nim bezpieczniej!” – Ach wy moje kochane stworzonka, co ja bym bez was zrobiła – babcia z trudem wstała z tapczanu – zaraz was nakarmię, potem wyjdziemy na spacer. A jak dadzą wreszcie emeryturę, to i kurczaka kupimy. Na dźwięk słowa „kurczak” wszyscy poczuli radość. Kot zaczął ugniatać tapczan, głośno mrucząc i ocierając się wielką łepetyną o jej schorowaną, reumatyczną rękę. – Ach ty, łobuziaku, wszystko rozumiesz – rozczuliła się babcia. Piesek zaszczekał, pokazując, że też wszystko pojął, i szturchnął ją mokrym nosem w kolana. „Ech, to są prawdziwe dusze – od razu cieplej w domu i mniej samotno na sercu,” uśmiechała się babcia. „Jak umrę – co będzie dalej, nie wiadomo. Różnie ludzie gadają, spróbuj tu człowieku zrozumieć. Ja to bym chciała być kotem i żeby mnie dobrzy ludzie przygarnęli. Psem raczej bym nie potrafiła, bo nie umiem głośno szczekać, cicha jestem. A może… A kotem na pewno byłabym dobra, łagodna. Byle tylko trafić do dobrych ludzi.” – O rety – ocknęła się babcia – ależ to się człowiekowi w głowie wszystko kręci. Starość człowieka zmienia. Nie zauważyła nawet, jak kot z uśmiechem zerknął na psa. O, kotem by chciała być, nie psiną. Kot nauczył się czytać myśli i uznał, że to całkiem niezły bonus. Ot, do czego to człowiek/dusza może w życiu dojść.

To nie była samotność. Zwykła opowieść

Za oknem rozjaśnia się późny, zimowy poranek. Dozorcy z zapałem odgarniają śnieg na dziedzińcu, a łopaty zgrzytają o chodnik.

Drzwi klatki schodowej co chwilę trzaskają, wypuszczając spieszących się do pracy sąsiadów.

Kot Felek siedzi na parapecie i z szóstego piętra obserwuje świat w dole.

W poprzednim wcieleniu Felek był finansistą i poza pieniędzmi nic go wtedy nie zajmowało.

Teraz jednak rozumie, że w życiu są sprawy o wiele ważniejsze.

Teraz wie, że nie ma nic cenniejszego niż dobre spojrzenie, serdeczne ciepło i dach nad głową. Reszta jakoś się ułoży.

Felek ogląda się na starym tapczanie śpi babcia Zosia, jego wybawicielka.

Kot zeskakuje z parapetu i kładzie się przy jej głowie, tuląc się miękkim, ciepłym futrem do siwych włosów.

Felek wie, że babci Zosię rano często boli głowa i stara się jej pomóc, jak tylko potrafi.

Felku, ty to jednak potrafisz leczyć, po chwili budzi się staruszka, czując przytulone futerko. Znowu mi ból zabrałeś, chyba bym sobie bez ciebie nie poradziła. Jak ty to robisz?

Felek od niechcenia macha łapką, jakby chciał powiedzieć, że to żaden wysiłek, a i większe cuda potrafi!

W tym momencie z korytarza dochodzi ciche pomrukiwanie. To zazdrość gra w duszy psa Bazylego.

Bazyli wiernie towarzyszy babci Zosi od lat.

Przy każdym obcym kroku szczeka głośno, żeby każdy wiedział, że babcia jest pod jego opieką.

I dlatego sam siebie uważa tutaj za gospodarza.

Kim on był wcześniej? Majstrem, albo jakimś strażnikiem, myśli Felek patrząc na Bazylego, strasznie hałaśliwy, ale trudno, może naprawdę z nim bezpieczniej!

Moje skarby, co ja bym bez was zrobiła, z trudem podnosi się babcia Zosia. Zaraz was nakarmię, a potem pójdziemy na spacer.

A jak mi renta przyjdzie w tym tygodniu, to kupimy kurczaka.

Słowo kurczak wywołuje powszechną radość.

Kot ugniata łapami tapczan, głośno mruczy i ociera masywną głową o szczupłą, artretyczną dłoń staruszki.

O ty łobuzie, wszystko rozumiesz, rozczula się babcia Zosia. Pies szczeknął jakby chciał dodać, że też wszystko pojmuje, i wsadził wilgotny nos w jej kolana.

Ach wy moje żywe dusze, od razu cieplej w domu i na sercu spokojniej, nie taka samotność, uśmiecha się staruszka w myślach.

Jak ja umrę, to co będzie nie wiadomo. Każdy mówi coś innego, sam już człowiek nie wie, w co wierzyć.

A ja bym chciała być kiedyś kotem i żeby mnie dobrzy ludzie przygarnęli. Psem to pewnie bym nie dała rady, szczekać za głośno nie potrafię jestem cicha. Chociaż kto wie. Ale kotem byłabym dobrą, milutką. Byle trafić na kogoś życzliwego.

Phi, otrząsa się babcia Zosia, głupoty do głowy się człowiekowi wkradają. Ot, starość.

Nie zauważa nawet, jak kot, uśmiechając się pod wąsem, z dumą zerka na psa.

No tak kotem chce być, nie psem.

Teraz Felek potrafi czytać w ludzkich myślach, a to całkiem przyjemna umiejętność.

Takie to czasy, że nic już człowieka nie zdziwi.