On nie napisał

Drogi dzienniku,

Wczoraj rano Kasia włączyła telefon na maksymalną głośność, tak na wszelki wypadek. W głębi duszy wiedziała, że on nie napisze. To uczucie było niczym przeczucie nadchodzącego deszczu ciężkie, nieuchronne, jakby powietrze zgęstniało przed burzą. Mimo to uruchomiła dźwięk. Nadzieja przypomina starą bliznę: krzywi, lecz nie pozwala odejść.

Pociągnęła włosy w niechlujny kok, ale z taką delikatną starannością, by wyglądało naturalnie i jednocześnie ładnie. Założyła ciemnozielony płaszcz ten sam, w którym kiedyś on powiedział, że przypomina jej jesienny las. Od tamtej chwili prawie go nie nosiła, a dziś wyciągnęła go z szafy. Pomalowała usta na krwistoczerwono, zbyt jaskrawo na poranną wyprawę do apteki i piekarni.

Apteka w centrum Warszawy tętniła hałasem. Ktoś kaszlał w kącie, inny kłócił się o cenę leków, jeszcze inny stał w milczeniu, przestępując z nogi na nogę. Wszędzie unosił się zapach ziół i czegoś ostrego, medycznego. Kasia wzięła witaminy te, które on polecił trzy lata temu, kiedy wspólnie piliśmy poranną kawę. Trzymała opakowanie w dłoniach, przyglądając się drobnemu nadrukowi. Termin przydatności do następnej jesieni. Jakby czas w tej puszce odliczał własne ostatnie miesiące.

W piekarni Pod Złotym Rogiem wszystko było jak zawsze: chłopak z tatuażem na nadgarstku za ladą, aromat świeżego chleba i cynamonu, cicha melodia z podniszczonego głośnika. Kasia kupiła croissant z malinami ten, który on kiedyś nazwał smakiem poranka, wycierając uśmiechem okruchy z podbródka. Wzięła dwa. Jeden na herbatę w domu, jak dawniej, gdy wszystko było prostsze. Drugi po prostu tak, by mieć go. Mały kawałek przeszłości, który można schować do kieszeni.

Wracając do mieszkania w Pradze, stanęła w progu. W pokoju panowała cisza ciężka jak kurz osiadający na starych książkach. Powietrze zdawało się stać w miejscu, jakby bało się ruszyć. Telefon leżał na parapecie, ekran w dół, jakby wstydził się jej wzroku. Żadnych wiadomości, żadnych połączeń. Jakby świat postanowił przejść obok, nie zauważając jej. Jakby sama stała się cieniem rozpuszczającym się w szarym świetle poranka.

Kasia postawiła czajnik, zdjąła płaszcz powoli, jakby obawiała się przestraszyć ciszę. Ostrożnie położyła buty przy drzwiach, poprawiła kołnierz wieszaka. Włączyła stary radiach, którego prezenter mówił najpierw o korkach, potem o śnieżycy, a na końcu o wystawie w muzeum w Łodzi. Wszystko brzmiło przytłumionym tonem, jakby dochodziło spod wody. Wzięła łyk herbaty zbyt gorącej, palącej, ale połknęła bez grymasów. Podeszła do okna, przycisnęła czoło do zimnego szkła.

Na zewnątrz padał drobny, kolczasty śnieg, osiadający na parasole, szale i asfalt, a zaraz potem topniejący. Młody ojciec w ciemnym płaszczu poprawiał czapkę synkowi troską, która przychodzi z lat. Starsi ludzie szli, opierając się o siebie, jakby ich ręce zrosły się po dekady. Ktoś pędził po poślizgniętym chodniku, ktoś śmiał się przy telefonie, a ktoś stał zamyślony przy wystawie z choinkowymi girlandami. Życie płynęło hałaśliwe, żywe, obojętne. Mijało ją niczym pociąg odjeżdżający, gdy stała na peronie, nie mogąc zdecydować się na skok.

On nie napisał.

Jednak Kasia chwyciła miotłę i zamiatała podłogę, choć prawie nie było kurzu. Zadzwoniła do cioci posłuchała opowieści o wsi, sąsiedzie i nowym przepisie na sernik. Podlała starego kaktusa, pilnie sprawdzając, czy nie przybrał żółtawego odcienia. Umówiła się na wizytę u lekarza drobny krok, który odkładała miesiącami. Przejrzała rachunki wszystko opłacone, a ona zaznaczyła to krzyżykiem w kalendarzu. Wyprała pled, dorzucając odrobinę płynu zapachowego, by dom pachniał czymś ciepłym, żywym.

Wieczorem zapaliła światło we wszystkich pokojach, nie z obawy przed ciemnością, lecz po prostu dlatego, że dom wydawał się wtedy żywy okna lśniły, odbijając się w mokrym asfalcie, szepcząc: Ktoś tu jest. Tu jest życie.

Kasia spojrzała w swoje odbicie w szybie i pomyślała: On nie napisał. Ale ja istnieję. To nie wymówka, nie wyzwanie, a cicha prawda. Jak świeca, którą zapalasz nie dla kogoś, a dla siebie, by pamiętać: wciąż tu jesteś.