On jej nienawidził. Przez 15 lat wspólnego życia denerwowały go jej poranne nawyki – szczególnie ten jeden: wyciągała ręce w łóżku i szeptała: „Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień”. Niegdyś podziwiał jej ciało, teraz obnażony widok wywoływał w nim złość. Ona wiedziała o jego romansie, o młodszej kochance, lecz nie pozwalała burzyć swojego spokoju – szczególnie od dnia, gdy dowiedziała się o nieuleczalnej chorobie. Szukała ukojenia w wiejskiej bibliotece, zamiast wyznać rodzinie prawdę. On zawzięcie planował rozwód, aż znalazł kopertę z wynikami badań żony i przerażającym wyrokiem: „6-18 miesięcy życia”. W ostatnich tygodniach życia była dla niego wszystkim; płakał nad jej odejściem, odnalazł pod poduszką jej noworoczne życzenie: „Być szczęśliwą z Nim do końca swoich dni”. Każdy z nich dostał to, czego pragnął…

Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, bo cały czas o tym myślę. Wyobraź sobie, że Janusz naprawdę nie znosił już swojej żony. Po piętnastu latach razem. Całe piętnaście lat budził się koło niej każdego ranka, ale od roku wszystko zaczęło go tak drażnić, że aż trudno w to uwierzyć. Szczególnie jedna jej poranna rutyna: jeszcze leżąc w łóżku wyciągała chude ramiona do góry i z tym zaspanym głosem mówiła: Dzień dobry, słoneczko! Dzisiaj będzie piękny dzień. Wydawałoby się nic niezwykłego, ale właśnie ten widok i ton wywoływały w nim niesmak.

Potem podnosiła się, podchodziła do okna i przez chwilę patrzyła gdzieś daleko. W końcu zdejmowała piżamę i szła do łazienki. Kiedyś, na początku związku, Janusz podziwiał jej ciało, tę swobodę, która balansowała na granicy wyuzdania. Nadal była zadbana, ale jej nagość wzbudzała w nim tylko złość. Raz nawet miał ochotę popchnąć ją, żeby szybciej się ruszyła, ale powstrzymał się i tylko rzucił szorstko:
Ruszaj się, mam już tego dość!

Ona się jednak nie spieszyła. Wiedziała, że ma romans. Wiedziała nawet, kim jest ta dziewczyna, z którą Janusz spotyka się od trzech lat. Może czas po swojemu zaleczył ranę dumy i pozostawił cień żalu, ale przebaczała mu napady złości, obojętność, to wieczne przeżywanie młodości na nowo. Nie pozwalała jednak, żeby przeszkadzał jej żyć we własnym tempie, doceniając każdą chwilę.

Tak postanowiła żyć od dnia, w którym dowiedziała się o chorobie. Miesiąc po miesiącu traciła siły i dobrze wiedziała, że długo nie pociągnie. Pierwszy odruch, wręcz instynktowny, był taki, żeby powiedzieć wszystkim dookoła. Rozłożyć ten straszny ciężar na kawałki i rozdać bliskim do trzymania. Ale już drugiego dnia, po najsmutniejszej dobie w życiu, postanowiła nic nikomu nie mówić. Z jej życiem odpływały ostatnie minuty i poczuła spokój, jakiego nie znała.

Za schronienie wybrała sobie małą, wiejską bibliotekę, do której jechała półtorej godziny każdego dnia. Tam, w wąskim korytarzu pomiędzy regałami z napisem Tajemnice życia i śmierci, wybierała książki i próbowała w nich znaleźć jakieś odpowiedzi.

Janusz w tym czasie coraz częściej bywał u kochanki u Kasi w Krakowie. Tam było jasno, ciepło, swojsko. Od trzech lat czuł do niej obsesyjną miłość to zazdrość, upokorzenia, przeprosiny, rozpacz i poczucie, że nie wytrzyma z dala od jej młodego ciała. Tego dnia przyszedł do niej, z jednym postanowieniem: rozwód. Po co się wszyscy mają tak dalej męczyć? Przecież żony nie kocha, nawet nienawidzi. Tutaj, z Kasią, odżyje, zazna szczęścia. Próbował przypomnieć sobie, co dawniej czuł do żony, ale nic z tych rzeczy nie potrafił w sobie odnaleźć. Ba, miał wrażenie, że odkąd ją zna zawsze go drażniła. Wyjął z portfela jej zdjęcie i dla podkreślenia swojej decyzji, podarł je na drobne kawałki.

Umówili się na spotkanie w restauracji dokładnie tam, gdzie pół roku wcześniej świętowali piętnastą rocznicę ślubu. Ona była pierwsza, a Janusz po drodze wstąpił do domu, żeby znaleźć dokumenty potrzebne do rozwodu. Nerwowo rozgrzebał szafy i szuflady, wszystko powyciągał na podłogę.

W jednej z szuflad znalazł granatową teczkę nigdy wcześniej jej nie widział. Kucnął i jednym ruchem zerwał taśmę. Spodziewał się wszystkiego, nawet jakiejś kompromitacji, a znalazł tylko wyniki badań, pieczątki szpitali, zaświadczenia. Wszędzie jej nazwisko i inicjały.

Przeszedł go zimny dreszcz jest chora! Wpisał nazwę choroby w Google i zobaczył zdanie: Od 6 do 18 miesięcy życia. Sprawdził datę: minęło już pół roku od diagnozy. Dalej wszystko zamgliło mu się w głowie, tylko jedna myśl tłukła się bez końca: 6-18 miesięcy.

Ona czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał, więc zapłaciła rachunek ponad dziewięćdziesiąt złotych i wyszła na ulicę. Tego dnia była cudowna, polska złota jesień słońce grzało, ale nie prażyło. Jak piękne jest życie, jak dobrze być pod słońcem, wśród drzew i ludzi.

Pierwszy raz od czasu, kiedy dowiedziała się o chorobie, poczuła nad sobą litość. Miała siłę, by ukryć straszną prawdę przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Chciała im oszczędzić cierpienia, nawet jeśli sama musiała się rozsypać w środku. Zwłaszcza że z tego życia niewiele jej już zostało.

Szła powoli przez miasto, a wokół widziała ludzi cieszących się tym, co przed nimi. Zima, a potem znowu wiosna! Takiego uczucia już nie zazna. Wybuchła w niej gorycz i wylała się potokiem łez

Janusz chodził po domu jak opętany. Pierwszy raz w życiu tak jasno i boleśnie zrozumiał, jakie to życie jest kruche i ulotne. Wspominał żonę z czasów, kiedy się poznali, kiedy byli pełni nadziei. Przecież wtedy ją kochał! Wydawało mu się nagle, że tych piętnastu lat nie było, że wszystko jeszcze może się zdarzyć: młodość, miłość, szczęście

W ostatnich tygodniach otoczył ją opieką, był przy niej dzień i noc, pierwszy raz od dawna czuł się naprawdę szczęśliwy. Bał się tylko jednego że ją straci. Oddałby wszystko, żeby mogła zostać. A gdyby mu ktoś przypomniał, że jeszcze miesiąc temu marzył o rozwodzie? Powiedziałby: To nie ja.

Widział, jak trudno jej żegnać się z życiem, jak nocami płacze cicho, myśląc, że śpi. Zrozumiał, że nie ma większej kary, niż wiedzieć, kiedy nadejdzie koniec. Widząc, jak się kurczowo trzyma nadziei na wyzdrowienie, bolało go serce.

Odeszła dwa miesiące później. Całą drogę z domu na cmentarz zasypał kwiatami. Płakał jak dziecko, kiedy opuszczano trumnę do grobu; w jednej chwili postarzał się o sto lat.

W domu, pod jej poduszką, znalazł karteczkę z noworocznym życzeniem: Być szczęśliwą z Nim do końca moich dni. Mówią, że życzenia z Sylwestra się spełniają. Najwyraźniej to prawda, bo tego samego roku on napisał: Być wolnym.

Każdy dostał dokładnie to, czego pragnął, chociaż zupełnie nie tak, jak się tego spodziewaliAle w tej wolności, którą sobie wyśnił, czuł tylko pustkę. Mieszkanie było za duże, echo jej kroków wciąż błąkało się po pokojach. Rano, budząc się sam, przez ułamek sekundy łudził się, że usłyszy: Dzień dobry, słoneczko! Dzisiaj będzie piękny dzień. Cisza po tych słowach była najgłośniejsza.

Nie wiedział, czy to kara, czy może prezent od niej ta pamięć, łagodniejąca z czasem, z każdym kolejnym dniem mniej bolała, a bardziej pozwalała zrozumieć. Zaczął odwiedzać bibliotekę, tę samą, do której ona uciekała codziennie po odrobinę ciszy i sensu. Czytał wszystko z działu Tajemnice życia i śmierci, jakby oczekując, że znajdzie tam jakiś klucz do przeszłości i przyszłości.

W końcu, pewnego jesiennego poranka, napisał do siebie dwa słowa na kartce wyjętej z książki: Dziękuję. Przepraszam. Wyszeptał je w pustym mieszkaniu, na głos, do nieobecnej. Po raz pierwszy poczuł, że potrafi oddychać bez żalu.

A kiedy znów przyszła złota jesień, odważył się wyjść na słońce. Przy ławce w parku, gdzie zawsze razem siadywali, usiadł w ciszy. Już nie tęsknił do własnej wolności odkrył, że można kochać nawet po wszystkim.

I choć jej już nie było, każdego dnia odnajdywał w sobie małą iskierkę wdzięczności za te wszystkie poranki, kiedy była obok. I za to jedno ostatnie życzenie, które oboje trochę przewrotnie, trochę tragicznie jednak sobie spełnili.