ON DOŁĄCZY DO NAS…

Przeraźliwy dźwięk dzwonka oznajmił, że ktoś przyszedł. Lucyna zdjęła fartuch, otarła ręce i podeszła do drzwi. Na progu stała jej córka z młodym mężczyzną. Kobieta wpuściła ich do mieszkania.

– Cześć, mamo – cmoknęła ją w policzek córka. – Poznaj, to Witek, będzie z nami mieszkać.

– Dzień dobry – przywitał się młodzieniec.
– A to moja mama, ciocia Lucyna.
– Ludwika Władysławówna – poprawiła córkę.
– Mamo, co mamy na kolację?
– Puree z grochu i parówki.

– Ja nie jem puree z grochu – odparł chłopak, zdjął buty i przeszedł do pokoju.
– No co ty, mamo, Witek nie je grochu – dziewczyna zrobiła wielkie oczy.
Facet rozsiadł się na kanapie, rzucając plecak na podłogę.
– To właściwie mój pokój – zauważyła Ludwika.
– Witek, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać – zawołała Marysia.
– A mi się tu podoba – mruknął, podnosząc się z kanapy.
– Mamo, a ty w międzyczasie wymyśl, czym nakarmić Witka.
– No nie wiem, zostało nam pół paczki parówek – wzruszyła ramionami Lucyna.
– Styknie, z musztardą, keczupem i chlebem – odpowiedział.
– No super – tylko tyle zdążyła powiedzieć Ludwika, kierując się do kuchni. – Najpierw przynosiła do domu kotki i szczeniaczki, a teraz to sobie przyprowadziła. Nakarm go jeszcze.

Nakładła sobie grochówki, wrzuciła na talerz dwie podsmażone parówki, przysunęła salaterkę z surówką i zabrała się z apetytem za jedzenie.
– Mamo, no co ty tu sama jesz? – do kuchni weszła córka.
– Bo wróciłam z pracy i jestem głodna – odparła Lucyna, przeżuwając parówkę. – Kto chce jeść, niech sobie sam nakłada albo gotuje. I jeszcze jedno pytanie mam. Dlaczego Witek ma z nami mieszkać?
– Jak to dlaczego? To mój mąż.

Lucyna o mało się nie zakrztusiła.
– Jak to mąż?
– No tak. Twoja córka jest już dorosła i sama decyduje, czy wyjść za mąż. Mam, nawiasem mówiąc, już dziewiętnaście lat.
– Nawet mnie na ślub nie zaprosiliście.
– Nie było żadnego ślubu, tylko podpisaliśmy w urzędzie. Skoro teraz jesteśmy małżeństwem, to będziemy razem mieszkać – odpowiedziała Marysia, zerkając na przeżuwającą matkę.
– No, to gratuluję. A dlaczego bez ślubu?
– Jak masz jakieś oszczędności na wesele, to możesz nam je dać, my znajdziemy, na co je wydać.
– Jasne – kontynuowała Lucyna konsumpcję. – A dlaczego akurat u nas?
– Bo oni mieszkają we dwójkę w kawalerce.

– Czyli wynajem nie wchodził w grę?
– Po co mamy wynajmować, skoro jest mój pokój – zdziwiła się córka.
– Rozumiem.
– To dasz nam coś zjeść?
– Marysiu, garnek z grochówką na kuchence, parówki na patelni. Jak mało, to w lodówce jest jeszcze pół paczki. Nakładajcie i jedzcie.
– Mamo, ty nie rozumiesz, masz teraz ZIĘCIA – podkreśliła ostatnie słowo Marysia.
– I co? Mam z radości taniec brzucha zatańczyć? Marysiu, wróciłam z roboty, jestem zmęczona, darujmy sobie te rytualne pląsy. Macie ręce i nogi, obsłużcie się sami.
– Dlatego właśnie jesteś sama!

Marysia spojrzała z wściekłością na matkę i wyszła, trzaskając drzwiami. Lucyna zjadła, pozmywała po sobie, przetarła stół i poszła do siebie. Przebrała się, wzięła torbę ze strojem i pojechała na siłownię. Była niezależną kobietą i kilka wieczorów w tygodniu spędzała na ćwiczeniach i basenie.

Około dziesiątej wróciła do domu. W nadziei na gorącą herbatę odkryła w kuchni kompletny rozgardiasz – najwyraźniej ktoś próbował tu gotować. Pokrywka od garnka z grochówką zniknęła, więc danie zaschło i popękało. Opakowanie po parówkach leżało na stole, obok zeschły chleb bez folii. Patelnia była przypalona, a jej powłokę ktoś porysował widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a na podłodze lśniła słodka kałuża. W mieszkaniu czuć było papierosy.

– Oho, to coś nowego. Marysia nigdy czegoś takiego nie robiła.

Lucyna otworzyła drzwi do pokoju córki. Młodzi pili wino i palili.
– Marysia, idź posprzątać w kuchni. Jutro kupisz nową patelnię – powiedziała matka i wyszła, nie zamykając za sobą drzwi.
Marysia poderwała się i pobiegła za nią.
– Dlaczego mamy sprzątać? I skąd ja wezmę pieniądze na patelnię? Nie pracuję, studiuję. Żal ci jakiejś patelni?
– Słuchaj, Marysiu, znasz zasady tego domu: zjadłeś – posprzątaj, narozrabiałeś – posprzątaj, coś zniszczyłeś – kup nowe. Każdy sprząta po sobie. I tak, żal mi patelni, bo kosztowała nie trzy grosze, a teraz jest do wyrzucenia.
– Ty po prostu nie chcesz, żebyśmy tu mieszkali – wyrzuciła z siebie córka.
– Nie – spokojnie odparła Lucyna.
Nie miała najmniejszej ochoty na kłótnię, a wcześniej Marysia nigdy się tak nie zachowywała.
– Ale ja mam tu swój udział.

– Nie. Mieszkanie jest moje w całości. Zarobiłam na nie, kupiłam. Ty jesteś tylko zameldowana. Nie rozwiązywaj swoich problemów za moje pieniądze. Jak chcecie tu mieszkać – przestrzegajcie zasad – spokojnie tłumaczyła córce.
– Całe życie żyłam według twoich zasad. Wyszłam za mąż i teraz nie masz prawa mi mówić, co mam robić – wrzasnęła Marysia. – W ogóle, ty już swoje przeżyłaś, powinnaś nam ustąpić mieszkania.
– Ustąpiłam wam cały korytarz w klatce i ławkę na podwórku. Słuchaj, skarbie, wyszłaś za mąż? Nie zapytałaś mnie. Śpisz tu sama albo z mężem, ale gdzie indziej. On nie będzie tu mieszkał – twardo odpowiedziała Lucyna.
– To się zadław tym mieszkaniem! Witek, wyjeżdżamy! – krzyknęła Marysia i zaczęła pakować swoje rzeczy.

Po pięciu minutach do pokoju Ludwiki wtargnął nowy zięć.
– Słuchaj, stara, nie rób afery i będzie git – powiedział, kołysząc się poPo trzech miesiącach Marysia wróciła sama, a Witek przepadł jak kamień w wodę.