ON BĘDZIE ŻYŁ Z NAMI…

Pamiętam, jak pewnego wieczoru w naszym kamieniczce przy ulicy Krakowskiej rozległ się dzwonek znak, że ktoś właśnie przybył. Zrzuciłam fartuch, wytrzeć ręce i ruszyłam otwierać drzwi. Na progu stała moja córka, Jadzia, trzymająca za rękę młodego mężczyznę. Wpuściłam ich do mieszkania.

Cześć, mamuśka pocałowała mnie Jadzia w policzek. To jest Wiktor, będzie z nami mieszkał.
Dzień dobry przywitał się gość nieśmiało.
A to moja mama, ciocia Ludmiła dodała Jadzia, poprawiając mnie.

Co dziś na kolację, mamo? zapytała Jadzia.
Gulasz z soczewicy i kiełbaski odpisałam.
Ja nie jem gulaszu odparł Wiktor, wyszedł i poszedł w stronę pokoju.
Co ty, mamo, Wiktor nie je soczewicy wykrzywiła oczy Jadzia.

Wiktor położył plecak na podłodze i rozsiadł się na kanapie.
To właściwie mój pokój oznajmiłam, wskazując na drzwi.
Wiktorze, chodź, pokażę ci, gdzie będziesz spał zawołała Jadzia.
A ja już tu lubię mruknął chłopak, wstając.

Jadzia poprosiła mnie, żebym wymyśliła, co podać Wiktorowi do jedzenia.
Nie mam pojęcia, zostało nam tylko pół paczki kiełbas wzruszyłam ramiona.
Wystarczy z musztardą, ketchupem i bułką odparł.
Dobrze, pomyślmy o czymś prostym mruknęłam, kierując się do kuchni.

Zawsze przyciągałam do domu kotki i szczeniaki, a teraz przywitałam nowego domownika. Na talerzu położyłam kaszkę grochową, dwie usmażone kiełbaski i podsunęłam sałatkę. Z zapałem zaczęłam jeść.

Mamo, po co sama jesz przy stole? wtrąciła Jadzia, wchodząc do kuchni.
Bo właśnie wróciłam z pracy i jestem głodna odparłam, przeżuwając kiełbaskę. Kto chce jeść, niech sam sobie nakłada lub gotuje. A przy okazji, dlaczego Wiktor ma u nas zamieszkać?
Bo to mój mąż powiedział nagle Wiktor.
Mój mąż? zjadła się mi w gardle.
Tak. Twoja córka już dorosła, może sama decydować, czy wyjść za mąż. Mam już dziewiętnaście lat.
Nie zostaliśmy zaproszeni na ślub. westchnęła Jadzia.
Nie było ceremonii, po prostu podpisaliśmy akt małżeństwa. Teraz jesteśmy małżeństwem, więc mieszkamy razem wyjaśniła.

Gratuluję. Dlaczego bez wesela?
Jeśli macie pieniądze na wesele, możecie nam je dać, znajdziemy na co je wydamy.
Rozumiem. A dlaczego u nas?
Bo ich mieszkanie ma jedną pokój, a w nich mieszka już czworo osób.
Czy nie rozważano wynajmu?
Po co wynajmować, gdy mam swój pokój zdziwiła się Jadzia.
Jasne.

To co, podajemy coś do jedzenia?
Jadzia, garnek z kaszą na kuchence, kiełbaski na patelni. Jeśli za mało, w lodówce wciąż leży pół paczki. Bierzcie i jedzcie.
Mamo, masz nowego zięcia dodała Jadzia.
I co? Mam tu zatańczyć życzeniowy taniec? Jadzia, przyszedłem z pracy, jestem zmęczona, nie mam ochoty na rytuały. Sam zadbajcie o ręce i nogi.
Dlatego nie jesteś zamężna! rzekła Jadzia ze złością i zamknęła drzwi za sobą.

Po obiedzie poszłam przebrać się i ruszyć do centrum sportowego. Byłam kobietą niezależną, kilka wieczorów w tygodniu spędzałam na siłowni i w basenie. Około dziesiątej wróciłam do domu, a w kuchni czekał totalny bałagan najwyraźniej ktoś próbował gotować. Pokrywka od garnka z kaszą zniknęła, więc kasza wyschła i popękała. Opakowanie kiełbas leżało na stole, obok czerstwe pieczywo bez folii. Patelnia przypaliła się, a nieprzywierająca powłoka była rozpryskana widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a podłoga pokryta była słodką plamą. W całym mieszkaniu unosił się zapach papierosów.

Coś nowego się dzieje. Jadzia nigdy nie pozwalała na takie zamieszanie pomyślałam, otwierając drzwi do pokoju córki. W salonie młodzi pili wino i palili.

Jadzia, posprzątaj kuchnię. Jutro kupimy nową patelnię powiedziałam, wracając do swojego pokoju, nie zamykając drzwi.
Dlaczego musimy sprzątać? Skąd wezmę pieniądze na patelnię, nie pracuję, uczę się. Czy naprawdę ci zależy na naczyniach? protestowała Jadzia.
Znasz zasady tego domu: po jedzeniu sprzątaj, jeśli coś zepsujesz, kup nowe. Każdy dba o siebie. A patelnia kosztuje nieco, a teraz jest zepsuta wyjaśniłam spokojnie.
Nie chcesz, żebyśmy tu mieszkali wykrzyknęła córka.
Nie odpowiedziałam chłodno.
Nie chciałam już kłócić się z Jadzą, bo nigdy wcześniej nie było takiej kłótni.

Ale ja mam swój udział wtrąciła.
Nie. Mieszkanie jest całe moje, zapłaciłam za nie, kupiłam je. Jesteś tylko wpisana w księdze. Nie rozwiązuj moich problemów za darmo. Jeśli chcecie tu mieszkać, przestrzegajcie reguł odparłam spokojnym głosem.
Całe życie żyję według twoich reguł. Wyszłam za mąż i nie masz prawa mówić mi, co mam robić wykrzyczała Jadzia. Poza tym, już jesteś stara, powinnaś oddać nam mieszkanie.
Oddam ci korytarz w klatce oraz miejsce na ławkę. A więc wyjdziesz? odpowiedziałam szorstko. Nie będziesz tu mieszkać z mężem.
Chyba się rozczarowujesz! Wiktorze, wyprowadzamy się krzyknęła Jadzia i zaczęła pakować rzeczy.

Po chwili do pokoju wpadł nowo przyjęty zięć.
Mamusiu, spokojnie, wszystko będzie dobrze powiedział, lekko podchylony po kilku drinkach. Nie znikniemy w nocy. Będziemy się zachowywać i nawet nocą kochać się cicho.
Co ja dla ciebie mam, mamo? oburzyła się Ludmiła. Mam już mamę i tatę w domu, więc chodź tam, a nową żonę nie zapomnij wziąć.
Tak, zaraz będę chłopak zamachnął pięścią w moją twarz.
Aha, zaraz odpowiedziałam, chwytając jego pięść wypiętrzonymi paznokciami i przyciskając ją mocno.
Daj spokój, odklej się! krzyczała Jadzia, próbując wyciągnąć mnie od kochanka.
Ludmiła odepchnęła córkę i kopnąwszy Wiktora w pachwinę, przyłożyła mu łokieć do szyi.
Zgłoszę ci obrażenia jęknął, pójdę do sądu.
Czekaj, zadzwonię na policję, żeby lepiej udokumentować sprawę powiedziałam.
Młodzi zebrali się i opuścili zadbane dwupokojowe mieszkanie.
Nie jesteś już moją matką wykrzyknęła Jadzia przed wyjściem. I nigdy nie zobaczysz swoich wnuczków.
To już prawda odparła z ironią Ludmiła. Zostanę w końcu przy sobie.
Spojrzałam na swoje dłonie część paznokci była połamana.
Same straty po was mruknęła.

Po ich odejściu umyłam kuchnię, wyrzuciłam spalą kaszę i przeklętą patelnię, a potem zmieniłam zamki w drzwiach. Trzy miesiące później przy pracy spotkała mnie Jadzia, wyblakła, z opadniętymi policzkami, smutna.
Mamo, co dziś na kolację? zapytała.
Nie wiem, jeszcze nie wymyśliłam. Co ty chcesz? odpowiedziałam.
Kurczaka z ryżem przełknęła ślinę. I sałatkę jarzynową.
To idźmy po kurczaka odrzekłam. Sałatkę przygotuj sama.
Jadzia nic więcej nie pytała, a Wiktor już nigdy nie pojawił się w naszym życiu.