ON BĘDZIE ŻYŁ Z NAMI…

ON BĘDZIE Z NAMI MIESZKAŁ

Dzwonek zadzwonił z takim donośnym cześć, gość podciąga, że Łucja natychmiast zdjąła fartuch, otrzepała ręce i ruszyła otwierać drzwi. Na progu stała jej córka Jadzia razem z chłopakiem. Łucja wpuściła ich do małego mieszkania przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie.

Cześć, mamo! pocałowała Jadzia Łucję w policzek. To mój chłopak, Wiktor, będzie z nami mieszkał.
Dzień dobry przywitał się Wiktor, nieco niepewnie.
A to moja ciotka Łucja dodała Jadzia.
Ludmiła Władysławowa poprawiła matka, podnosząc brew.
Mamo, co dziś na kolację?
Groch z kiełbaską.
Nie jem grochu odparł Wiktor, odłożył torbę i wskoczył do pokoju.

Jadzia spojrzała na matkę szeroko otwartymi oczami. Mamo, Wiktor nie lubi grochu! zawołała.

Wiktor rozłożył się na kanapie, rzucając plecak na podłogę.

To w zasadzie mój pokój powiedziała Łucja.
Wiktor, chodź, pokażę ci, gdzie będziesz spał krzyknęła Jadzia.
A ja już tu sobie wygodnie mruknął chłopak, wstając.

Łucjo, wymyśl, co podać Wiktorowi.
Nie wiem, zostało nam jeszcze pół opakowania kiełbasy wzruszyła ramionami Łucja.
Wystarczy z musztardą, ketchupem i chlebkiem odpowiedział Wiktor.

Dobrze, mruknęła Łucja, kierując się do kuchni. Kiedyś wciągałaś tu kotki i szczeniaki, a teraz przyniosłaś już takiego. Nakarm go, proszę.

Łucja nalała sobie grochówkę, położyła dwa podsmażone kiełbaski na talerz, dodała sałatkę i z zapałem wzięła się do jedzenia.

Mamo, po co sama jesz? wpadła do kuchni Jadzia.
Przyszłam z pracy i jestem głodna odparła Łucja, przeżuwając kiełbaskę. Każdy, kto chce jeść, niech sobie nakłada albo sam gotuje. A skoro już przy tym, to wyjaśnij mi, dlaczego Wiktor będzie u nas mieszkał?
Bo on jest moim mężem.

Łucja prawie się zakrztusiła.

Mężem? zdziwiła się.
Tak. Dziecko już dorosłe, sama decyduje, czy wyjdzie za mąż. Mam już dziewiętnaście lat.
Nie zaprosiliście mnie na ślub.
Nie było ślubu, po prostu się pobraliśmy. Teraz jesteśmy mężem i żoną, więc będziemy razem, rzuciła Jadzia, patrząc na żującą matkę.

Gratuluję. Dlaczego bez wesela?
Jeśli masz pieniądze na wesele, możesz nam je dać znajdziemy na co je wydać.
Jasne, wciągała Łucja kolejne kęsy, Dlaczego właśnie u nas?
Bo mają jednopokojowe mieszkanie i mieszkają w nim cztery osoby.
Nie rozważaliście wynajmu?
Po co wynajmować, skoro mam pokój? zdziwiła się Jadzia.

Rozumiem.
Czy dasz nam coś do jedzenia?
Jadzia, garnek z grochem na kuchence, kiełbaski na patelni. Jeśli mało, w lodówce jeszcze pół opakowania. Bierzcie, nakładajcie i jedzcie.
Mamo, masz teraz zięcia, podkreśliła ostatnie słowo Jadzia.
I co? Mam tu zatańczyć w rytm tej nowej roli? Jadzia, przyszedłem z pracy, jestem zmęczona, dajmy spokój rytuałom. Ręce i nogi macie, sam się obsłużycie.
No właśnie dlatego nie jesteś mężatką! rzuciła Jadzia, gniewnie patrząc i zamykając drzwi do swojego pokoju.

Łucja dokończyła obiad, umyła naczynia, wytrzeła stół i poszła do siebie. Przebrała się, wzięła torbę z ubraniami i ruszyła na siłownię. Była niezależną kobietą, którą kilka wieczorów w tygodniu spędzało na treningach i basenie.

Około dziesiątej wieczorem wróciła do domu. Na kuchni czekał totalny bałagan najwyraźniej ktoś próbował coś gotować. Pokrywa garnka z grochem zniknęła, więc zupa przypłynęła i popękała. Opakowanie kiełbasy leżało na stole, a obok suchy chleb bez opakowania. Patelnia była przypalona, a jej nieprzywierająca powłoka wydrapana widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a na podłodze leżała kałuża słodkiego płynu. W mieszkaniu pachniało papierosami.

O rety, to już coś nowego. Jadzia nigdy nie pozwoliłaby na takie! mruknęła Łucja, otwierając drzwi do pokoju córki.

Młodzi ludzie pili wino i palili.

Jadzia, posprzątaj kuchnię. Jutro kup nową patelnię powiedziała matka, wracając do swojego pokoju, nie zamykając drzwi.

Jadzia wskoczyła z krzesła i wpadła w pościg.

Dlaczego my mamy sprzątać? Skąd mam wziąć pieniądze na patelnię? Nie pracuję, uczę się. Przecież nie przeżywasz, że ci się brudzi naczynia?
No tak, Jadzia, zasady domu są proste: po jedzeniu sprzątaj, kiedy coś zepsujesz, kup nową rzecz. Każdy sprząta po sobie. A patrz, patelnia nie kosztuje grosza, ale jest już nie do naprawy.
Nie chcesz, żebyśmy tu mieszkali? wykrzyknęła córka.
Nie. odparła Łucja spokojnie.

Nie chciała już kłócić się z Jadzia, i tak naprawdę nigdy nie było z nią problemów.

Ale mam swoją część.
Nie, mieszkanie jest moje w całości. Zapłaciłam za nie, kupiłam. Ty tylko jesteś zameldowana. Nie rozwiązuj moich problemów. Jeśli chcecie tu mieszkać, trzymajcie się zasad. powiedziała Łucja, zachowując spokój.

Całe życie żyję według twoich zasad. Wyszłam za mąż i teraz nie możesz mi mówić, co mam robić wykrzyknęła Jadzia. Poza tym, jesteś już stara i powinnaś oddać nam mieszkanie.
Oddaję wam cały korytarz w klatce i miejsce na ławkę. No i raduję się, że wyszłaś za mąż? Nie pytałaś mnie. Nocujesz tu sama, czy z mężem w innym miejscu? On tu nie będzie mieszkał, odparła Łucja.

Czekaj, mój mąż, jedziemy! krzyknęła Jadzia i zaczęła pakować rzeczy.

Po pięciu minutach do pokoju wpadł nowo przybyły zięć.

Spokojnie, mamo, wszystko będzie git, powiedział, trzęsąc się od kilku kieliszków wódki. Nie wyjeżdżamy na noc. Będziemy się zachowywać i nawet w nocy będziemy cicho kochać się.
Co ja mam ci być mamą? oburzyła się Łucja. Twoi rodzice zostali w domu, więc odstaw się i nie zapomnij zabrać nowej żony.
Zaraz cię… wkurzony podniósł pięść w stronę teściowej.
Aha, zaraz… Łucja chwyciła pięść paznokciami i przycisnęła mocno.

Odpieprz się, wariacie! krzyknęła Jadzia, próbując wyciągnąć matkę od kochanka.

Łucja popchnęła córkę i kopnąła Wiktora w pachwinę, po czym podciągnęła go łokciem za szyję.

Zgłoszę przemoc, warczał chłopak. Złożę pozew.
Poczekaj, zadzwonię po policję, żeby było łatwiej udokumentować, odparła Łucja.

Młodzi zniknęli z eleganckiego dwupokojowego mieszkania.

Nie jesteś już moją mamą, krzyczała Jadzia na pożegnanie. I nigdy nie zobaczysz wnuków.
Co za nieszczęście, ironicznie odparła Łucja. Przynajmniej będę mogła żyć po swojemu.

Spojrzała na ręce niektóre paznokcie były połamane.

Samo straty po was, mruknęła.

Po ich wyjściu umyła kuchnię, wyrzuciła zgniłe groch i fatalną patelnię, i wymieniła zamki w drzwiach. Trzy miesiące później, wracając z pracy, spotkała Jadzię przy wejściu. Córka była wychudzona, policzki zapadnięte, wyraźnie nieszczęśliwa.

Mamo, co dziś na kolację? zapytała.
Nie wiem, jeszcze nie wymyśliłam. A ty czego chcesz?
Kurczaka z ryżem, wymamrotała Jadzia. I sałatkę jarzynową.
To idź po kurczaka, odparła Łucja. Sałatkę zrób sama.

Jadzia już nic nie dopytywała, a Wiktor nie pojawił się już w ich życiu.