ON BĘDZIE Z NAMI ŻYŁ…

ON BĘDZIE Z NAMI MIESZKAŁ

Zadziorny dzwonek o 18:00 zwiastował gościa. Ania zrzuciła fartuch, przetarła ręce i ruszyła otwierać drzwi. Na progu stała córka z chłopakiem. Ania wpuściła ich do mieszkania.

Cześć, mamo! pocałowała córka w policzek. Poznajcie Wojtka, będzie z nami mieszkał.
Dzień dobry, przywitał się chłopak.
A to moja siostra, ciocia Małgosia, dodała Ania.
Ludmiła Zofia, poprawiła córka.
Mamo, co jest na kolację?
Puree z grochu i parówki.
Nie jem puree z grochu, odparł Wojtek, zsunął buty i poszedł do pokoju.
Co ty, mamo, Wojtek nie je grochu, wykrzywiła oczy dziewczyna.

Wojtek rozłożył plecak na kanapie.
To w zasadzie mój pokój, zauważyła Ludmiła.
Wojtku, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać, zawołała Grażyna.
A ja już tu lubię, mruknął chłopak, wstając z kanapy.
Mamo, pomyśl, co dać Wojtkowi do jedzenia.
Nie wiem, mamy jeszcze pół paczki parówek, wzruszyła ramionami Ania.
Wystarczy z musztardą, keczupem i chlebkiem, odparł on.
No więc, wymamrotała Ania, kierując się do kuchni. Kiedyś przywodziłaś kotki i szczeniaki, a teraz przyniosłaś tego gościa, nakarm go.

Ania nalała sobie puree z grochu, położyła na talerzu dwie przyrumienione parówki, przesunęła sałatkę i z apetytem przystąpiła do jedzenia.

Mamo, po co ty tu sama jesz? weszła do kuchni córka.
Bo wróciłam z pracy i chcę coś zjeść, odparła Ania, przeżuwając parówkę. Kto chce jeść, niech sam sobie naczynie poda albo coś ugotuje. A przy okazji mam pytanko. Dlaczego Wojtek ma u nas zamieszkać?
Bo to mój mąż.
Ania ledwo nie zakrztusiła się.
Mąż?
No tak. Córko, już jesteś dorosła i sama decydujesz, czy chcesz się ożenić. A ja mam już dziewiętnaście lat.
Nie zaprosiliście mnie nawet na ślub.
Nie było żadnego ślubu, po prostu wzięliśmy się w małżeństwo i tak. Teraz, jako mąż i żona, będziemy razem mieszkać, odpowiedziała Grażyna, patrząc na żującą matkę.
Gratuluję. Dlaczego bez ślubu?
Jeśli masz pieniądze na weselne koszty, możesz nam je dać, znajdziemy na nie wydatki.
Rozumiem, a po co właśnie u nas?
Bo mają jednopokojowe mieszkanie i już czworo w nim mieszka.
Nie rozważaliście wynajmu?
Po co wynajmować, skoro mam mój pokój, zdziwiła się córka.
Jasne.
Dacie nam coś do jedzenia?
Grażynko, garnek z kaszą na kuchence, parówki na patelni. Jeśli mało, to w lodówce jest jeszcze pół paczki. Bierzcie i jedzcie.
Mamo, masz nowego zięcia, podkreśliła Grażyna ostatnie słowo.
I co? Mam teraz tańczyć w rytm jakiegoś rytuału? Grażyno, wróciłam z pracy, jestem zmęczona, nie mam ochoty na te tradycyjne tańce. Ręce i nogi macie, samemu sobie radźcie.
Dlatego nie masz męża! zauważyła Grażyna złośliwie i zamknęła drzwi swojego pokoju.

Ania dokończyła obiad, umyła naczynia, wytrzeć stół i poszła do swojej sypialni, przebrała się, wzięła torbę z ubraniami i pojechała na siłownię. Była swobodną kobietą, kilka wieczorów w tygodniu spędzała w klubie fitness i basenie.

Blisko dziesiątej wieczorem wróciła do domu. Na kuchni czekał totalny chaos, najwyraźniej ktoś próbował coś gotować. Pokrywa garnka z kaszą zniknęła, więc kasza wyschła i popękała. Opakowanie parówek leżało na stole, obok twardy chleb bez opakowania. Patelnia była przypalona, a jej nieprzywierająca powłoka rozpryśnięta widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a na podłodze leżała słodka plama. W mieszkaniu unosił się zapach papierosów.

O rany, to dopiero nowość. Grażynka nigdy nie pozwalała sobie na takie rzeczy, mruknęła Ania otwierając drzwi na korytarzu.

Młodzi ludzie pili wino i palili papierosy.

Grażyno, posprzątaj kuchnię. Jutro kupimy nową patelnię, rzekła matka i poszła do swojego pokoju, nie zamykając drzwi.

Grażyna wstała z krzesła i pobiegła za nią.

Dlaczego mamy sprzątać? Skąd mam wziąć pieniądze na patelnię? Nie pracuję, uczę się. Czy ci szkodzi brudne naczynia?
Grażynko, zasady tego domu są proste: zjedz posprzątaj, pobrudź posprzątaj, zepsuj kup nowe. Każdy sprząta po sobie. A ja naprawdę żałuję tej patelni, nie kosztowała grosza, a już jest zepsuta.
Nie chcecie nas tu mieć, prawda? wybuchnęła córka.
Nie, odrzekła spokojnie Ania.

Nie chciała teraz kłócić się z córką, bo nigdy wcześniej nie było z nią kłótni.

Ale to moja część.
Nie, całe mieszkanie jest moje, zapłaciłam za nie, kupiłam je. Ty jesteś tu tylko wpisana w księdze. Nie rozwiązuj moich problemów. Jeśli chcecie tu mieszkać, trzymajcie się zasad, mówiła spokojnie matka.

Całe życie żyję wg twoich zasad. Wyszłam za mąż i teraz nie masz prawa dyktować, co mam robić, krzyknęła Grażyna. Poza tym jesteś już starsza i powinnaś oddać nam mieszkanie.
Oddam ci cały korytarz w klatce i miejsce na ławce. Czyż nie wyjdziesz tutaj sama, czy z mężem, ale w innym miejscu. On tu nie będzie mieszkał, odpowiedziała twardo Ania.

Do diabła twoje mieszkanie! Wojtku, wyprowadzamy się, krzyknęła Grażyna i zaczęła pakować rzeczy.

Po pięciu minutach drzwi wpadł nowy zięć.

Daj spokój, mamo, wszystko będzie git, zawołał, chwytając się za brzuch po kilku kieliszkach wódki, nie znikniemy z nocą. Będziesz się dobrze zachowywać, a my będziemy kochać się po cichu nocą.
Co ja do ciebie, mamo? zdenerwowała się Ludmiła, Mamo i tato zostali u was w domu, więc chodź i nie zapomnij wziąć ze sobą nowej żony.
Zaraz cię, zagroził chłopak, wbijając pięść w nos teściowej.
Aha, właśnie. odpowiadała Ludmiła.

Grażyna chwyciła go pięścią, pomalowaną na czarno, i przycisnęła całą siłę.

Odpchnij mnie, głupia!
Mamo, co robisz? krzyknęła Grażyna, próbując wyciągnąć matkę z kochanka.

Ludmiła odrzuciła córkę i kopnąła Wojtka w pachwinę, potem dźgnęła go łokciem w szyję.

Zgłoszę pobicia, jęknął chłopak, pójdę przeciwko wam do sądu.
Poczekaj, zadzwonię po policję, żeby było łatwiej udokumentować, odpowiedziała Ania.

Młodzi zniknęli, zostawiając po sobie zadbane dwupokojowe mieszkanie.

Nie jesteś już moją mamą, rzuciła ostatnio Grażyna, i nigdy nie zobaczysz swoich wnuków.
Co za nieszczęście, ironicznie odparła Ania. Przynajmniej będę żyła po swojemu.

Spojrzała na swoje dłonie niektóre paznokcie były połamane.

Same straty od was, mruknęła Ludmiła.

Po ich wyjeździe umyła kuchnię, wyrzuciła suchą kaszę i popieprzoną patelnię, zmieniła zamki w drzwiach. Trzy miesiące później przy pracy spotkała się z córką. Dziewczyna była wychudzona, policzki opadnięte, wyglądała na nieszczęśliwą.

Mamo, co będzie na kolację? zapytała.
Nie wiem, jeszcze nie wymyśliłam. A czego ty chcesz?
Kurczaka z ryżem, wymamrotała Grażyna, i sałatkę jarzynową.
To idziemy po kurczaka, odparła kobieta. Sałatkę zrób sama.

Grażyna już nic nie pytała, a Wojtek w ich życiu zniknął na dobre.