ON BĘDZIE Z NAMI ZAMIESZKAŁ…

ON BĘDZIE Z NAMI MIESZKAŁ…

Z niepokojącego szmeru rozległa się dzwoniąca na korytarzu melodia, jakby ktoś właśnie przybył. Zosia zdjąła fartuch, przetarła dłonie i podeszła do drzwi. Na progu stała jej córka z młodym mężczyzną. Kobieta wpuściła ich do mieszkania.

Cześć, mamuśka pocałowała córka Jagoda w policzek. Poznajcie Wiktora, będzie z nami mieszkał.

Dzień dobry przywitał się Wiktor, nieśmiało uśmiechając się.

A to moja mama, ciocia Zosia przedstawiła się Jagoda.

Zofia Wojciechowska poprawiła córka, podkreślając swoje pełne imię i nazwisko.

Mamusiu, co dziś zjemy na kolację? zapytała Jagoda.

Groch z kiełbasą. odpowiedziała Zosia.

Nie lubię grochu odparł Wiktor, rozbiórkał buty i udał się do pokoju.

Co ty, mamo, Wiktor nie je grochu wydała wielkie oczy dziewczyna.

Wiktor położył swój plecak na podłodze i rozsiadł się na kanapie.

To w zasadzie mój pokój oznajmiła Zofia.

Wiktor, chodźmy, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać zawołała Jagoda.

A mi tu już wystarczy mruknął chłopak, wstając z kanapy.

Mamusiu, wymyśl coś, co nakarmimy Wiktora. poprosiła córka.

Nie wiem, zostawiliśmy jeszcze pół paczki kiełbasy wzruszyła ramionami Zosia.

Wystarczy z musztardą, ketchupem i chlebkiem odparł Wiktor.

Dobrze mruknęła Zosia, kierując się do kuchni. Kiedyś przywózłam tu kotki i szczeniaki, a teraz przyniosłaś tego gościa, nakarm go jeszcze.

Zosia nalała sobie grochowy kleik, położyła na talerz dwie podsmażone kiełbasy, przesunęła talerz z sałatką i zaczęła jeść z apetytem.

Mamo, po co jesz sama? wszedł do kuchni Jagodynka.

Bo wróciłam z pracy i jestem głodna odparła Zosia, przeżuwając kiełbasę. Kto chce jeść, niech sam sobie nakłada lub gotuje. A przy okazji mam pytanie: dlaczego Wiktor ma u nas mieszkać?

Bo to mój mąż. wyznał Wiktor.

Zosia prawie się udusiła.

Mąż? zdziwiła się.

Tak. Twoja córka już dorosła i sama decyduje, czy wyjdzie za mąż, czy nie. Ja mam już dziewiętnaście lat.

Nie zaprosiliście mnie na ślub. wymamrotała Jagoda.

Nie było ślubu, po prostu się pobraliśmy i to wszystko. Teraz jesteśmy małżeństwem, więc będziemy mieszkać razem odpowiedziała Zosia, spoglądając na żującą matkę.

Gratuluję. Dlaczego bez ślubu?

Jeśli masz pieniądze na wesela, możesz nam je dać, znajdziemy na co je wydać.

Rozumiem. Dlaczego właśnie u nas?

Bo mamy kawalerkę i mieszkamy w niej czwórką.

Nie rozważaliście wynajmu?

Po co wynajmować, kiedy mam mój pokój zdziwiła się Jagoda.

Jasne. przytaknęła Zosia. Czy damy wam coś do jedzenia?

Jagodo, garnek z kleikiem na kuchence, kiełbasy na patelni. Jeśli mało, w lodówce jest jeszcze pół paczki. Bierzcie, nakładajcie i jedzcie.

Mamo, właśnie dostałaś zięcia podkreśliła Jagoda ostatnie słowo.

I co? Mam zatańczyć jak szopka na weselu? Jagodo, wróciłam zmęczona z pracy, zostawmy te rytuały. Wasze ręce i nogi są, samodzielnie się obsłużcie.

Właśnie dlatego nie jesteś zamężna! rzuciła Jagoda złośliwie i zamknęła drzwi.

Zosia dokończyła kolację, umyła naczynia, wytrzeć stół i udała się do swojej garderoby, wzięła torbę z ubraniami i pojechała na siłownię. Była wolną kobietą, kilka wieczorów w tygodniu spędzała w klubie fitness i basenie.

Blisko dziesiątej wieczorem wróciła do domu. W kuchni czekał totalny chaos, jakby ktoś próbował gotować w ciemnościach. Pokrywka od garnka z kleikiem znikła, więc pot zaschnął i popękał. Opakowanie kiełbasy leżało na stole, a obok stary chleb bez opakowania. Patelnia przypaliła się, a jej nieprzywierająca powłoka była rozcierana widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a na podłodze rozlało się coś słodkiego. W mieszkaniu pachniało papierosami.

Ojej, to nowość. Jagodo nigdy nie pozwalała sobie na takie bałagan. mruknęła Zosia, otwierając drzwi na korytarz. Młodzi ludzie pili wino i palili.

Jagodo, posprzątaj kuchnię. Jutro kup nową patelnię powiedziała matka i odeszła do swojego pokoju, nie zamykając drzwi.

Jagodo podskoczyła i pobiegła za nią.

Dlaczego mamy sprzątać? Gdzie wezmę pieniądze na patelnię? Nie pracuję, uczę się. Czy ci szkodzi naczynia?

Jagodo, zasady tego domu są proste: zjadł sprząta, poplamił sprząta, zepsuł kupuje nowe. Każdy sprząta po sobie. A patelnia nie jest warta grosza, ale teraz jest nieodwracalnie zepsuta.

Nie chcecie, żebyśmy tu mieszkali wykrzyknęła córka.

Nie odpowiedziała spokojnie Zosia.

Nie chciała już sprzeczać się z Jagodą, a wcześniej nie było z nią problemów.

Ale to moja część. argumentowała jagodyna.

Nie, mieszkanie jest moje w całości. Kupiłam je, zapłaciłam. Ty tylko jesteś zameldowana. Nie rozwiązuj moich problemów. Chcecie tu mieszkać przestrzegajcie zasad powiedziała Zosia spokojnym tonem.

Całe życie żyję wg twoich reguł. Wyszłam za mąż i teraz nie masz prawa mi mówić, co mam robić warknęła Jagoda. Poza tym jesteś już stara i powinnaś oddać nam mieszkanie.

Oddam ci cały korytarz w klatce i miejsce na ławkę. A więc, mój kochany, czy wyszłaś za mąż? Nie zapytałaś mnie. Spędzasz noc tutaj sama albo z mężem, ale w innym miejscu. On tu nie będzie mieszkał odparła Zosia twardo.

Zmruż się swoją własną kamienicą. Wiktorze, wyprowadzamy się krzyknęła Jagoda, pakując swoje rzeczy.

Po pięciu minutach do pokoju wpadł nowy zięć.

Mamo, nie kombinuj, a wszystko się ułoży powiedział, kołysząc się po kilku kieliszkach wódki. My z Jagodą nie znikniemy nocą. Będziesz się zachowywać, a my będziemy się kochać po cichu.

Co ja mam być twoją mamą? oburzyła Zofia. Mama i tata zostali u ciebie w domu, więc idź tam i nie zapomnij wziąć nowej żony.

Zaraz ci to dam młodzieniec wcisnął pięść w nos teściowej.

Aha, zaraz. rzuciła Zofia, chwytając pięść manicurzowanymi palcami i wciskając w nią całą siłę.

Odpchnij mnie, nienormalna! krzyknął.

Mamo, co robisz? krzyknęła Jagoda, próbując wyciągnąć matkę od kochanka.

Zofia odrzuciła córkę i kopnąć Vika w pachwę, po czym przycisnęła łokieć do jego szyi.

Zgłoszę przemoc syknął chłopak. Złożę pozew.

Poczekaj, zadzwonię na policję, żeby łatwiej było udokumentować odpowiedziała Zosia.

Młodzi uciekli, zostawiając po sobie zadbane dwupokojowe mieszkanie.

Nie jesteś już moją matką krzyknęła ostatnio Jagoda. I nigdy nie zobaczysz wnuków.

Co za nieszczęście ironicznie zauważyła Zosia. Przynajmniej będę żyła po swojemu.

Spojrzała na ręce niektóre paznokcie były połamane.

Same straty po was zadrzeszczała Zofia.

Po ich wyjściu umyła kuchnię, wyrzuciła kleik i przeklętą patelnię, zmieniła zamki w drzwiach. Trzy miesiące później, w drodze do pracy, spotkała ją córka, szczupła, policzki wklęsłe, wyraźnie nieszczęśliwa.

Mamo, co dziś zjemy? zapytała.

Nie wiem, jeszcze nie wymyśliłam. A ty co chcesz?

Kurczaka z ryżem wymamrotała Jagoda, połykała ślinę. I sałatkę po rosyjsku.

To idźmy po kurczaka odpowiedziała kobieta. Sałatkę przygotuj sama.

Jagoda nie pytała już o nic więcej, a Wiktor już nigdy nie pojawił się w ich życiu.