Ola przez cały dzień przygotowywała się do Sylwestra: sprzątała, gotowała, nakrywała do stołu. To jej pierwszy Nowy Rok nie z rodzicami, tylko z ukochanym. Już trzeci miesiąc mieszkała z Tolkiem w jego mieszkaniu. On był od niej starszy o 15 lat, rozwiedziony, płacił alimenty i lubił sobie czasem wypić… Ale przecież to wszystko nieważne, kiedy się kocha! Nikt nie rozumiał, czym ją do siebie przekonał: do przystojniaków nie należał, raczej brzydal, charakter fatalny, skąpy do granic możliwości, ciągle bez pieniędzy – a jak już miał, to tylko dla siebie… A jednak w tym Cudaku Ola się zakochała. Przez całe trzy miesiące miała nadzieję, że doceni jej zaradność i to, jak dobrze prowadzi dom. Powtarzał: „Musimy razem pomieszkać, zobaczymy, jaka z ciebie gospodyni. Bo jak będziesz jak moja była, to nie ma sensu”. Kim była jego była, Ola nie wiedziała – nigdy nic nie wyjaśniał. Dlatego dawała z siebie wszystko: nie kłóciła się, gdy wracał pijany, gotowała, prała, sprzątała, zakupy robiła z własnych pieniędzy (żeby nie pomyślał, że jest materialistką), a nawet noworoczny stół przygotowała za własne oszczędności. Nawet nowy telefon mu kupiła na prezent. Gdy Ola szykowała dom na Sylwestra, jej Cudak-Tolek przygotowywał się na swój sposób – upił się z kolegami. Wracając wstawiony oznajmił, że na Nowy Rok wpadną do nich jego znajomi – jej zupełnie obcy ludzie. Ola nakryła do stołu, do północy został tylko godzinę. Humor miała zrujnowany, ale trzymała nerwy na wodzy – przecież nie chce być jak jego była. Na pół godziny przed północą wparowała pijana ekipa facetów i kobiet. Tolek od razu się ożywił, posadził wszystkich do stołu i balanga trwała dalej. Tolek nie przedstawił Oli nikomu, goście ją ignorowali – pili, rozmawiali, żartowali między sobą. Gdy Ola powiedziała, że za chwilę północ i czas nalać szampana, spojrzeli na nią jakby wparowała tam nieproszona. — A kto to? – bełkotała jedna z kobiet. — Sąsiadka od łóżka – zaśmiał się Tolek, a wszyscy dookoła z niego drwili. Jedli to, co Ola przygotowała, a obśmiewali ją przy tym. Kiedy wybiła północ, bawili się z Tolkiem jej kosztem, chwalili go, że znalazł sobie darmową kucharkę i sprzątaczkę. A Tolek nie stanął w jej obronie, tylko śmiał się razem z nimi, objadając się potrawami, które to ona kupiła i ugotowała. Ola po cichu wyszła z pokoju, spakowała swoje rzeczy i wróciła do rodziców. Tak koszmarnego Sylwestra jeszcze nie przeżyła. Mama powiedziała tylko: „A nie mówiłam?”, tata odetchnął z ulgą, a Ola po łzach zdjęła różowe okulary. Po tygodniu, gdy Tolkowi skończyły się pieniądze, przyszedł jakby nigdy nic i pyta: – A czemu odeszłaś? Obraziłaś się? – widząc, że nie ma ochoty na zgody, przeszedł do ataku: – Niezły numer — ty u rodziców, a ja w lodówce mam pustki jak po wojnie! Zaczynasz zachowywać się jak moja była! Ola zaniemówiła z bezczelności. W głowie wiele razy odgrywała, jak mu wszystko wygarnie, a tu stała i nie wiedziała, co powiedzieć. Jedyne, co potrafiła, to kazać mu się wynosić i trzasnąć mu drzwiami przed nosem. I tak Ola od Nowego Roku zaczęła nowe życie.

Cały dzień przygotowywałem się do sylwestra: sprzątałem, gotowałem, nakrywałem stół. To miał być mój pierwszy Nowy Rok nie z rodzicami, ale z ukochaną osobą. Od trzech miesięcy mieszkałem już z Kamilą u mnie w mieszkaniu. Jestem od niej starszy o piętnaście lat, kiedyś byłem żonaty, płacę alimenty i lubię czasem wypić… Ale to wszystko drobiazgi, gdy naprawdę się kogoś kocha. Zresztą nikt nie rozumiał, czemu Kamila tak się we mnie zakochała: urody raczej nie mam, powiedziałbym wręcz, że nawet odpycham wyglądem, charakter mam nie do zniesienia, jestem skąpy do granic możliwości, a pieniędzy u mnie wiecznie brak. A jeśli już coś mam, to tylko na własne potrzeby. A jednak w tym dziwaku Kamila się zakochała.

Kamila przez te trzy miesiące miała nadzieję, że docenię, jaką jest zaradną i pracowitą kobietą. Że może dzięki temu zapragnę, by została moją żoną. Sam zresztą jej mówiłem: Najpierw musimy pomieszkać razem, przekonać się, jaka z ciebie gospodyni. Bo może jesteś jak moja była?. Jaka była moja była żona, Kamila do dziś nie wiedziała nigdy nie mówiłem wprost. Dlatego starała się ze wszystkich sił, pokazywała się z najlepszej strony: nie miała do mnie pretensji, gdy wracałem pijany, gotowała, prała, sprzątała, zakupy robiła za swoje pieniądze (żebym nie pomyślał, że jest materialistką). Nawet stół wigilijny i sylwestrowy z własnej kieszeni przygotowała, a na prezent kupiła mi nowy telefon.

Gdy wszystko szykowała, ja też, po swojemu, przygotowywałem się do świętowania. To znaczy: poszedłem z kolegami na piwo. Wróciłem do domu lekko wstawiony i oznajmiłem, że na sylwestra wpadną do nas moi znajomi tacy, których Kamila zupełnie nie kojarzyła. Nakryła stół, do północy została godzina, a humor już miała popsuty, choć starała się nic nie mówić przecież nie chciała być jak moja była.

Na pół godziny przed Nowym Rokiem do mieszkania wpadła głośna, pijana paczka facetów i kobiet. Od razu rozsiadłem wszystkich przy stole i impreza trwała w najlepsze. Kamili nawet nie przedstawiłem, jakby była przezroczysta nikt jej nie zauważał, oni tylko pili, rozmawiali, śmiali się z własnych żartów. Gdy Kamila wspomniała, że za dwie minuty północ i trzeba by nalać szampana, spojrzeli na nią, jakby była nieproszonym gościem.

A kto to jest? spytała pijanym głosem jedna z dziewczyn.
Współlokatorka od łóżka zaśmiałem się, a razem ze mną cała ekipa.
Jedli potrawy, które przygotowała, a z niej samej się wyśmiewali. O północy drwili z jej naiwności i gratulowali mi sprytu, że znalazłem sobie darmową kucharkę i sprzątaczkę. Sam nie stanąłem w jej obronie śmiałem się razem z nimi, zajadając jedzenie zrobione za jej pieniądze.

Kamila wyszła cichutko, spakowała swoje rzeczy i pojechała do rodziców. Nie przypominam sobie, by miała kiedyś równie fatalnego sylwestra. Mama od razu rzuciła standardowe: A nie mówiłam, tata odetchnął z ulgą, a ona, wypłakawszy się, zdjęła różowe okulary.

Minął tydzień, kiedy skończyły mi się pieniądze, poszedłem do Kamili i, jak gdyby nigdy nic, zapytałem:
A ty czemu się wyniosłaś? Obraziłaś się chyba? Gdy widziałem, że nie kwapi się do powrotu, zacząłem narzekać: Ładnie postąpiłaś, a ja u siebie lodówkę mam pustą! Zaczynasz się zachowywać jak moja była!

Kamila zamilkła na chwilę z wrażenia, bo tyle razy w myślach układała sobie, co mi powie, a teraz nie wiedziała, od czego zacząć. Powiedziała tylko parę niecenzuralnych słów i trzasnęła mi drzwiami przed nosem.

Tak oto, od tego Nowego Roku, Kamilę czekało zupełnie nowe życie. Dla siebie nauczyłem się, że szacunek do drugiego człowieka jest ważniejszy niż wygoda czy własne przyzwyczajenia. Czasem trzeba się mocno sparzyć, żeby wreszcie przejrzeć na oczy.