Oksana wróciła do mamy na Sylwestra. Chciała zrobić niespodziankę, więc nikomu nie powiedziała, że przyjeżdża. Podchodzi pod dom, puka do drzwi, a tu wyskakuje do niej radosna siostra Gienia! Dzień minął niepostrzeżenie – gdy z siostrą kroiły sałatki, mama przygotowała ukochaną potrawę Oksany – schab po francusku. – A ja czułam, że wrócisz – powiedziała mama – ale myślałam, że nie sama będziesz. Od rozstania z Igorem z nikim się nie spotykasz? – Nie, mamo – machnęła ręką Oksana. Nagle zadzwonił jej telefon. Spojrzała na ekran i aż przysiadła z wrażenia…

Oliwia przyjechała do mamy na Sylwestra cicho i bez zapowiedzi, by sprawić niespodziankę. Otulił ją śnieżny zapach grudniowego Krakowa, gdy wdrapywała się schodami starej kamienicy i pukała do drzwi. Nagle rozwarła się furtka codzienności i wypadła jej roześmiana siostra, malutka Jagódka! Dzień rozpuścił się w rozedrganej plątaninie przygotowań. Kroiły z siostrą ogórki i cebulę, gdy mama wyjęła z piekarnika ulubioną potrawę Oliwii schab zapiekany pod pierzynką sera.

A wiesz, miałam przeczucie, że się pojawisz uśmiechnęła się mama, przecierając ręce w fartuchu w zielone słoniki. Tylko byłam pewna, że sama nie przyjedziesz. Po Grzegorzu nikt ci jeszcze do gustu nie przypadł?
Mamo, proszę cię mruknęła Oliwia, strzepując myśl.

Dźwięk telefonu niby dzwoneczek na saniach. Spojrzała aż musiała usiąść z wrażenia.

Zima wiosłowała przez okna, a Oliwia siedziała wieczorem nad laptopem, kończąc roczny raport. Myśli płynęły śmiesznie, jakby pląsały w obcej wodzie. Jeśli komisja rano nie znajdzie błędu czeka ją wolność do 12 stycznia. Jak bardzo marzyła już o tym oddechu, o czułym ciepłe mamy i rozczochranej Jagódki.

Rano trzeba jeszcze zaliczyć sklep; prezent dla mamy wciąż niekupiony, choć siostrze już wcześniej podarowała nowy telefon.

Bilet na pociąg czekał od początku miesiąca na dolne łóżko w przedziale, tak na wszelki wypadek. Jak szef nie puści, oddam, zdecydowała zawczasu.

A nocą przyśnił się jej dziwny sen Las jakby spod pędzla Chełmońskiego, a pośród pni i suchych liści siedziało małe dziecko, dziewczynka wstążka i oczy sarny, może pięć-cztery lata. Przewracała kartki opasłej księgi na pniu i spojrzała pytająco:

Zgubiłaś się? Gdzie twoi rodzice?

Dziewczynka uniosła wzrok:
Nie, jeszcze się nie odnalazłam. Ale podnieś się, nie przegap swojego losu, spotkasz go dziś wieczorem. Wstawaj, raport skończony czeka!

Oczy Oliwii otworzyły się same. Spojrzała na zegarek Boże, prawie zaspała! A przecież dziś, o dziewiątej, finałowa kontrola, raport gotowy na medal.

Wyskoczyła spod kołdry, cały dziwaczny sen rozwiał się jak mgła. Pięć minut już maluje rzęsy. Kawa dopiero w biurze. Futro na ramiona, biegiem na przystanek. Dobrze, że praca tylko pięć przystanków od domu nawet siedzące miejsce się znalazło.

Oliwia rozejrzała się po autobusie i Przed nią siedzi dziewczynka ze snu! Mrugnie lwa, łapka. Ktoś w tym momencie szturchnął jej ramię: chłopak z plecakiem. Spojrzała surowo, a po obróceniu wzroku dziewczynka wyparowała.

Co za idiotyczne sny Przepracowanie objawia się już na jawie, pomyślała.

W firmie już wszyscy byli na miejscu. Raport zdała na szóstkę, szef Damian Brożek pokazał kciuk do góry i wręczył kopertę pełną nowych, świeżych złotówek.
Twoje święta będą wyjątkowe. Spokojnych świąt, Oliwio!
I wzajemnie, panie Damianie! Dziękuję serdecznie!

Za premię kupiła mamie cieniutki szal z kaszmiru, a Jagódce śliczną białą bluzkę. I jeszcze trochę słodkości oraz butelkę prosecco.

Czas w dworcowej poczekalni parował w okna. O 19:30 wbiegła w wagon. Nie zauważyła czyjegoś plecaka i przewróciła się jak długi, rozlewając się w korytarzu przedziału.

Miała ochotę rozpłakać się.

Poczuła jednak czyjeś wyciągnięte, serdeczne ręce.
O rety, przepraszam, to mój plecak, nie zdążyłem go schować

Miły głos, szelmowski uśmiech. Oliwia zarumieniła się i odpowiedziała nieporadnie. Okazało się, że jadą razem w tym samym przedziale. Był wysoki, brązowe loki, pachniał pinią.

I jakby jej dusza się przez chwilkę wymknęła: Czyżby to on? Dziewczynka ze snu to przepowiedziała

Pozwoli pani pomóc z walizką? powiedział, schował jej torbę i gestem wskazał miejsce obok siebie.

Jestem Andrzej, służbowo na jeden dzień do Krakowa, już jutro wracam jeszcze przed Sylwestrem. A pani?
Jadę do mamy i siostry, święta rodzinne. A pan, wyczekuje ktoś w domu?
Nie, samotnik jestem. Jeszcze nie znalazłem tej właściwej.

Między słowami rozstawali się gdzieś w uścisku nieśmiałości, do której tylko sen miał klucz.

Znam cię sto lat, choć widzę pierwszy raz. powiedział Andrzej Dziwne to wszystko.

Gdy obok w przedziale zamieszkała starsza pani z wnuczkiem, Andrzej upiekł jabłecznik, którym poczęstował wszystkich przy herbacie. Tłukli się jeszcze trochę po korytarzu patrzyli zza szyb na pomarańczowe światła i wieńce miasta przy dworcu.

Wymienimy się numerami? Jeśli nie masz nic przeciwko.
Chętnie.
Kiedy wracasz?
Dziesiątego.
To długo. Ale łatwo mi z tobą, jakbyśmy już się znali.

To pewnie magia pociągu. Spotykasz, by odejść szeptała Oliwia, a potem poszła spać.

Rano, po dziesiątej, pociąg wtoczył się w Kraków. Oliwia nie uprzedziła rodziny o przyjeździe zamachała w powietrzu zapasowym kluczem.

Andrzej pomógł z bagażem, uśmiechnęli się do siebie przy taksówkach.
Niech ci się poszczęści, spotkaj tego jedynego.
I tobie, niech ta noc przyniesie szczęście, Andrzeju.
Pośpieszyli każdy swoją ulicą. Oliwia szła lekka, choć serce cichutko pytało: Może jednak go zatrzymać? ale odgoniła myśli jak natrętną muchę, bo przecież czekały na nią mama i Jagódka

Dotarła pod stary dom. Zanosiło się na śnieg. Zapukała z uśmiechem i nim drzwi dobrze się otworzyły Jagódka już zawiesiła jej się na szyi.

Ulotny dzień roztańczył się w kuchni. Krojone sałatki, rozmowy, ciepło, a na stół powędrowała zapiekanka po polsku, którą mama przygotowała z nadzieją, że córka wróci.

Przeczuwałam, że przyjedziesz, kupiłam już wczoraj dodatkowe jajka Ale pomyślałam, że może ktoś jeszcze z tobą? Po Grzegorzu cisza.

Mamo, zostaw nie mówmy o tym.

Telefon zanurczał się znów jak karp w sadzawce. Spojrzała: Andrzej. Serce jej się roztańczyło.

Już w domu? pytała cicho.
Wiesz, nie I dlatego dzwonię. W tym mieście znam tylko ciebie. Może przygarniesz samotnego Sylwestrowicza?
Zaśmiała się, mrugnęła do mamy.
Mamo, nie masz nic przeciwko?
Skąd! Będzie weselej!

Andrzeju, przyjeżdżaj! powtórzyła wesoła Oliwia do słuchawki.

Dziewczynka ze snu miała rację los znalazł ją o właściwej porze, a raport spełnił się na medal.