Oksana wraca niespodziewanie do mamy na Sylwestra. Chciała sprawić rodzinie niespodziankę, więc niko…

2 stycznia 2024, Warszawa

Tak bardzo czekałem na ten dzień. W pracy od tygodni niekończące się raporty, bilanse, wieczne poprawki to wszystko był już dla mnie prawdziwy koszmar. Ostatnie dwa tygodnie grudnia to był istny młyn, każdy żył tylko zbliżającym się końcem roku, a ja marzyłem tylko o jednym: żeby spotkać się z mamą i moją młodszą siostrą, Weroniką, podczas świąt i Nowego Roku.
Postanowiłem zrobić im niespodziankę nie dałem znać, że przyjadę. O bilet na pociąg zadbałem już dawno, na wszelki wypadek wykupiłem miejsce na dole w kuszetce. Byłem już tak wyczerpany, że z trudem kończyłem roczny raport jeśli jutro komisja nie znajdzie błędów, do 12 stycznia jestem wolny. To była dla mnie prawdziwa motywacja.

Jeszcze tylko prezent dla mamy coś wyjątkowego, bo dla Weroniki już dawno kupiłem nowoczesny telefon. Na szczęście sklep mam po drodze do domu, wszystko sobie zaplanowałem.

Tej nocy miałem bardzo dziwny sen. Śniła mi się kilkuletnia dziewczynka siedząca na pniu w środku lasu, przewracająca w skupieniu kartki książki.
Zgubiłaś się? Gdzie twoi rodzice? zapytałem.
A ona odpowiedziała:
Nie zgubiłam się, jeszcze się po prostu nie znalazłam. Wstawaj, nie przegap swojego losu, który spotkasz dziś wieczorem! Wstawaj szybko, raport trzeba oddać!

Ocknąłem się z bijącym sercem. Spojrzałem na zegarek była szósta rano. Nigdy nie wybaczyłbym sobie spóźnienia właśnie tego dnia! Po piętnastu minutach byłem już ogolony, ubrany, łyk kawy zostawiłem sobie na biuro nie było czasu.
Do pracy zaledwie pięć przystanków autobusem. Wsiadłem do prawie pustego pojazdu i wtedy ujrzałem tę samą dziewczynkę ze snu! Uśmiechnęła się i puściła mi oczko, ale gdy mrugnąłem, już jej nie było. Zdecydowanie za długo siedzę nad raportami pomyślałem.

W pracy wszyscy byli już gotowi do końcowego zrywu. Mój raport przeszedł kontrolę bez ani jednej uwagi. Szef, pan Leszek Szymański, z szerokim uśmiechem wręczył mi kopertę:
Tak jak obiecałem jesteś wolny i dostajesz premię za sumienność. Wesołych Świąt! powiedział.

Po pracy kupiłem mamie piękną wełnianą chustę, Weronice bluzkę. Słodycze, trochę prosecco, jeszcze tylko szybka kontrola czy wszystko spakowane byłem gotowy. Wbiegłem zadyszany do wagonu, nie zauważyłem rozłożonego plecaka i wywróciłem się jak długi.

Zanim zdążyłem wstać, ktoś już kucał przy mnie.
Bardzo przepraszam, to mój plecak, za bardzo się spieszyłem powiedział młody mężczyzna z ujmującym uśmiechem.
Zrobiłem się czerwony jak burak, bo widziałem, że przez mój upadek patrzy na mnie więcej osób. Okazało się, że jedziemy razem w jednym przedziale. Chwilę później poznaliśmy się bliżej Michał. Przystojny, wysoki brunet. Mówił, że jedzie w interesach do Gdańska, tylko na jeden dzień. Może to los? pomyślałem w duchu z uśmiechem.

Michał pomógł mi ulokować bagaże, zaproponował herbatę i poczęstował domowym szarlotką od mamy. Wspólnie poznaliśmy kolejną pasażerkę z wnuczkiem, panią Helenę z małym Igorkiem, którzy dołączali do rodziny na święta w Poznaniu. Cała podróż minęła na rozmowach, żartach i dzieleniu się domowymi wypiekami.

Wiesz, poczułem się z tobą, jakbym znał cię od lat powiedział Michał, gdy patrzyliśmy przez okno na kolorowo rozświetlony Włocławek.
Zaproponował wymianę numerów, a ja bez wahania się zgodziłem.
A kiedy wracasz? spytał.
Dziesiątego stycznia odpowiedziałem.
No to długo cię tu nie będzie.

Pociąg dotarł do Gdańska o dziesiątej rano. Nikomu z rodziny nie powiedziałem, że przyjeżdżam. Wiedziałem, gdzie leżą zapasowe klucze. Pożegnałem się z Michałem przed dworcem. Życzyliśmy sobie, byśmy w nowym roku spotkali tego, z kim będziemy chcieli spędzić życie.

Pod domem serce waliło mi jak młotem. Zapukałem. Chwilę później drzwi otworzyła Weronika. Rzuciła się na mnie z radosnym okrzykiem.

Dzień minął nam na wspólnym kucharzeniu mama przygotowywała swoją specjalność, schab pod warzywami, a ja z Weroniką kroiliśmy sałatki. Mama spojrzała na mnie ciepło:
Przeczuwałam, że przyjedziesz. Nawet kupiłam więcej jajek, tak na wszelki wypadek. Wiesz, już myślałam, że kogoś przywieziesz Ty po tej rozstaniu z Pawłem w ogóle się z nikim nie spotykasz?
Oj mamo, daj już spokój machnąłem ręką.

Nagle zadzwonił telefon. Spojrzałem na ekran i oniemiałem Michał!
Hej, zdążyłeś wrócić? zapytałem.
Wiesz, nie. Zastanawiam się, czy samotny podróżnik mógłby dołączyć do twojej rodziny na świętowanie? Nie mam tu innych znajomych
Zaczekaj chwilę, zapytam mamy.
Mama się ucieszyła i bez wahania zgodziła.

Kiedy Michał pojawił się w naszym domu i zobaczyłem uśmiechy na twarzach najbliższych zrozumiałem, że los rzeczywiście wyciągnął do mnie rękę w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Rada dziewczynki z mojego snu faktycznie okazała się prawdziwa: nie przegapiłem swojego szczęścia. Czasem trzeba być gotowym do zmiany, nawet jeżeli wydaje się to szalone los lubi płatać figle, ale daje nam też szansę. Wystarczy tylko ją przyjąć.