Oksana niespodziewanie wraca do mamy na Sylwestra – nie uprzedza o swoim przyjeździe, by zrobić niespodziankę. Pod drzwiami domu wita ją roześmiana siostrzyczka Hania! Dzień mija wśród rodzinnych przygotowań, mama gotuje ulubione mięso po francusku, a atmosfera przepełniona jest ciepłem i wspomnieniami. Nagle dzwoni telefon – to niespodziewany głos, który wywraca wszystko do góry nogami. Czy proroczy sen Oksany o spotkaniu z przeznaczeniem właśnie zaczyna się spełniać?

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś, bo serce mi się aż śmieje jak wspominam te święta. Otóż, wyobraź sobie, że Basia postanowiła zrobić niespodziankę swojej mamie na Nowy Rok. Nikomu słowem nie pisnęła, że przyjedzie. Podchodzi pod kamienicę, dzwoni do drzwi, a tam jej młodsza siostrzyczka Jagódka wyskakuje jak z procy! Cały dzień przeleciał jak z bicza strzelił. One dwie kroiły sałatki, a mama pichciła ulubione danie Basi schab po warszawsku, taki z serem i pieczarkami. Wiesz, mama od razu się śmiała i mówi:

Coś czułam, że przyjedziesz! Nawet wczoraj kupiłam dodatkowo jajka, tak na wszelki wypadek. Ale szczerze mówiąc myślałam, że nie sama przyjedziesz. Od czasów Pawła to Ty z nikim się nie spotykasz?

Eee mamo, nie drążmy tego tematu odbiła Basia, a tu nagle dzwoni telefon. Basia spojrzała na ekran i aż przyklękła z wrażenia!

Ale wiesz, tak jeszcze parę dni wcześniej Basia była wykończona siedziała wieczorem na kanapie, łupała na laptopie ten nieszczęsny roczny raport. Mówiła mi, że nowy rok to niby fajny czas, ale przez te wszystkie rozliczenia, zestawienia i kontrole to ją bardziej męczy niż cieszy. Jeszcze tylko jeden dzień, ostatnia kontrola i wolna! Szef jej obiecał, że jak jutro komisja nie znajdzie błędów, to ma urlop aż do 12 stycznia. No więc starała się, jak mogła, bo tęskniła już mocno za mamą i Jagódką.

Jeszcze musiała jutro wyskoczyć do sklepu prezent dla mamy niekupiony, a dla siostry już wcześniej upolowała nówka telefon. Na pociąg bilet już miała, kupiony z początkiem miesiąca na wszelki wypadek, bo gdyby szef jednak się rozmyślił, to zawsze może oddać. Miejscówka na dole w kuszetce, wiadomo wygoda najważniejsza.

Tej nocy śniło jej się coś dziwnego. Snuła się po jakimś lesie i natknęła na małą dziewczynkę, może pięcioletnią, która siedziała na pieńku z książką. Basia pyta:

Zgubiłaś się? Gdzie Twoi rodzice?

A ona na to:

Nie, ja się jeszcze nie znalazłam. Wstawaj, nie możesz przegapić swojego losu, dziś wieczorem go spotkasz. Wstawaj szybko, bo musisz jeszcze raport oddać!

Basia aż otworzyła oczy i hop! Sama się wybudziła. Spojrzała na zegarek i od razu w stresie prawie zaspała. Rano, o dziewiątej, miała mieć tę ostatnią ważną kontrolę! Na szczęście raport był gotowy.

Ekspresowo wyleciała z łóżka, szybki makijaż ogarnięty, kawę postanowiła wypić już w biurze. W długim płaszczu i kozaczkach pognała na przystanek dobrze, że jej praca była raptem pięć przystanków od domu. W autobusie, usiadła na wolnym miejscu, patrzy na ludzi i nagle widzi przed sobą tę dziewczynkę ze snu! Dziewczynka puszcza jej oczko, ale zaraz ktoś szturcha Basię i to był jakiś chłopak ciągnący za sobą plecak, niemalże po głowach ludzi. Spojrzała z dezaprobatą, a kiedy odwróciła się z powrotem dziewczynki już nie było.

Basia tylko westchnęła: „No jeszcze tego mi było trzeba, zaczynam chyba mieć omamy od przepracowania”

W pracy już cały zespół biegał z papierami, tysiąc rzeczy naraz. Ale udało się zdała raport na piątkę, szef tylko uniósł kciuk i po kilku minutach zawołał ją do siebie.

No to słowo się rzekło, urlop masz. I za solidność tu masz premię powiedział i wręczył jej kopertę. Wesołych świąt!

Dziękuję, panie Andrzeju! Wesołych, wszystkiego najlepszego! zawołała radośnie Basia.

Za tę premię kupiła mamie piękny wełniany szal za dwieście pięćdziesiąt złotych, a Jagódce do telefonu dobrała jeszcze śliczną bluzkę. Po drodze wzięła słodycze, jakieś fajne ciasteczka i butelkę prosecco. O 19:30 zadyszana wpadła do wagonu. I niemal rozbiła się o czyjś plecak leżący przy jej przedziale. Rozciągnęła się na podłodze, aż jej się łza zakręciła w oku.

Ale zaraz poczuła silną rękę, która pomogła jej wstać.

Oj, przepraszam, to moja wina, nie zdążyłem schować plecaka do przedziału odezwał się facet z szerokim uśmiechem i przyjemnym głosem.

Nic się nie stało sama się zagapiłam Basia cała w pąsach, trochę speszona.

Potem okazało się, że będą jechać razem w jednym przedziale. Chłopak był wysoki, przystojny, spojrzała na niego kątem oka. W tej chwili przypomniało jej się, co powiedziała ta dziewczynka ze snu o losie, który ma spotkać wieczorem.

„To może on?” przeszło jej przez myśl.

Mężczyzna pomógł jej z bagażem, zaprosił na miejsce, przysiedli razem i zaczęli rozmawiać. Przedstawił się Wojtek. Jechał służbowo do jej rodzinnego miasta, tylko na jeden dzień, bo miał ważne spotkanie.

Całą noc w pociągu, a jutro z powrotem, tak żeby na Nowy Rok być w domu uśmiechnął się. A Ty dokąd?

Do mamy i siostry. Udało mi się załatwić urlop, dawno ich nie widziałam.

A mąż albo chłopak?

Nie mam. Jeszcze nie spotkałam tego właściwego. A Ty?

Ja też samotny uśmiechnął się smutno. Wciąż szukam tej jedynej.

Basia aż się rozmarzyła, prawie jej się wymsknęło „to ja jestem Twoim losem, dziewczynka mi mówiła”. Ale nic, tylko się uśmiechnęła, poczuła jak zalewa ją rumieniec.

A kiedy się rumienisz, to wyglądasz jak świeże jabłuszko stwierdził Wojtek. Od razu inaczej świecisz.

Cóż, to taki mój odruch niezręczności odpowiedziała Basia. Zawsze czerwienię się w niewygodnych sytuacjach.

To dobrze, nie przejmuj się. Może napijemy się herbaty? Mama upiekła mi na drogę szarlotkę, kazała dzielić się z sąsiadami z przedziału.

Wtedy do przedziału weszła starsza pani pani Maria z wnuczkiem, Michałkiem. Ona go wiozła do córki, bo sama pracowała w innym mieście i urlopu jej odmówili, więc choć babcia i wnuczek mogli się spotkać na święta.

Wszyscy razem pili potem herbatę, zajadali szarlotkę i kruche ciasteczka, Wojtek z Basią wyszli potem na korytarz, pooglądać przez okno jak świątecznie przystrojone są mijane miejscowości. No bajka!

Wojtek odważył się spytać:

Wymienimy się numerami? Jakby co, będziemy w kontakcie.

Basia: Jasne, czemu nie.

A kiedy wracasz?

Dopiero dziesiątego, mam długą przerwę.

To ładnie Słuchaj, czuję, jakbyśmy się znali sto lat. Tak naturalnie się z Tobą rozmawia.

Też mam takie wrażenie. Ale może to przez pociąg takie rozmowy w podróży spotykasz kogoś raz, pogadacie od serca i potem każdy idzie w swoją stronę.

Może i tak Idziemy spać?

Tak czy siak, rano pociąg dojechał na miejsce. Basia chciała zrobić rodzinie niespodziankę, więc nawet nie dzwoniła, tylko cichcem otworzyła drzwi od mieszkania. Klucze znała.

Przed blokiem pożegnała się z Wojtkiem, zamówili każde swoje taksówki. On jej życzył, żeby w Nowy Rok spotkała kogoś, z kim będzie do końca życia szczęśliwa.

I nawzajem! rzuciła mu Basia z uśmiechem, chociaż w duchu myślała: „Ale ja chciałabym to z Tobą”

Nie narzucała się jednak, schowała te myśli gdzieś w środku i poszła do mamy i Jagódki

Basia zapukała do drzwi, uśmiechnięta, choć serce waliło jej w piersi. Otworzyła Jagódka, rzuciła się jej na szyję. Potem był czas gotowania, plotkowania, śmiechu. Mama jak co roku upiekła schab po warszawsku.

Coś czułam, że przyjedziesz, nawet dziwne, bo kupiłam wczoraj o jeden karton jajek więcej! A już myślałam, że nie sama przyjedziesz. A z kimś się spotykasz po Pawle?

Nie bardzo, mamo Lepiej zostawmy ten temat.

Nagle zadzwonił telefon. Basia spojrzała Wojtek! Serce jej podskoczyło.

Hej! Udało Ci się wrócić do domu?

No właśnie nie bardzo, dlatego dzwonię Bo nikogo w tym mieście nie znam, oprócz Ciebie. Zaprosisz samotnego wędrowca na świętowanie Nowego Roku?

Basia aż szczęśliwie się zaśmiała.

Poczekaj, tylko spytam mamy. Mamo, wpadnie do nas kolega z pociągu, bo mu pociąg uciekł, a nie zna nikogo tutaj. Można?

Jasne! Niech nam rozrusza babskie towarzystwo!

Basia podskoczyła w miejscu, podała adres. Pomyślała o tej dziewczynce ze snu, która kazała jej się nie spóźnić na własny los. I wszystko się zgadzało i z raportem zdążyła, i właśnie poznała kogoś ważnego.