Okno na krawędzi: kuszący mrok za szybą

Dzisiaj otworzyłem okno i wspiąłem się na parapet. Ciemny asfalt w dole przyciągał i przerażał jednocześnie.

Życie bywa jak kręta leśna ścieżka – nigdy nie wiesz, gdzie cię zaprowadzi, co czeka za kolejnym zakrętem. Krzysztof Nowak nawet nie przypuszczał, że najpierw straci, a potem znów odnajdzie swoje szczęście.

Nie spieszył się z małżeństwem. Szukał bratniej duszy. Kiedy zobaczył Kingę w kawiarni, serce mu drgnęło – wiedział, że to ona. Bez wahania podszedł i się przedstawił. Czytali te same książki, oglądali te same filmy, oboje uwielbiali jeździć na łyżwach, oboje marzyli o dużej, kochającej rodzinie, o dzieciach.

Wszystko układało się tak, jak sobie wymarzyli, tylko z dziećmi się nie udawało. Kinga chodziła po lekarzach, leczyła się, jeździła nawet do świętych miejsc, nie tracąc nadziei. Aż w końcu uwierzyła, że jest w ciąży. Do lekarza nie spieszyła się, czekała, by się nie pomylić. Dopiero gdy brzuch zaczął rosnąć, poszła na wizytę.

Okazało się, że to nie upragniona ciąża, a guz. Kiedy przychodził z Kingą do onkologii, Krzysztof widział w oczach pacjentów to samo przerażenie – jakby nasłuchiwali, czy ich ciała jeszcze walczą. Wkrótce ten sam wzrok dostrzegł u Kingi.

Nie odstępował żony na krok. Najpierw wziął urlop, potem zwolnienie na własny koszt, aż w końcu lekarz wystawił mu L4. Ale szef wezwał go i postawił ultimatum: wracasz albo zwalniamy się. Krzysztof podpisał wypowiedzenie.

Całymi dniami opiekował się Kingą. Trzymał ją za rękę, gdy zaczynała się dusić, modlił się, by Bóg nie rozdzielał ich, by zabrał go razem z nią.

Nic nie pomogło. Po trzech miesiącach Kingi nie było.
Po pogrzebie wrócił do pustego mieszkania. Szlafrok Kingi wisiał na oparciu krzesła już od miesiąca. Krzysztof wciąż miał nadzieję, że wstanie i go założy. W przedpokoju stały jej buty, wisiała kurtka, którą kupili zeszłej wiosny na wyprzedaży. Gdziekolwiek spojrzał, wszystko przypominało mu Kingę – jedyną i najukochańszą, która odeszła tak wcześnie.

Wtulił twarz w poduszkę, która wciąż pachniała żoną, i wył. Potem poszedł do sklepu i kupił dwie butelki wódki. Rano ledwo wstał z łóżka. Ból, który wieczorem trochę zelżał, wrócił ze zdwojoną siłą. Wylał niedopitą wódkę do zlewu. Choć co za różnica? Bez Kingi nie chciał żyć.

W dzień jakoś udawało się oderwać myśli, ale nocą rozpacz nie dawała spokoju. Pewnego wieczoru stał przy oknie i patrzył na nocne miasto. Co go tu jeszcze trzymało? Mieszkanie? Niech się wali. Ani pracy, ani żony, ani dzieci. Otworzył okno i wspiął się na parapet. Ciemny asfalt w dole kusił i przerażał. Czwarte piętro – nie tak wysoko. A jeśli nie zginie od razu?

Zadzwonili do drzwi. Krzysztof przez chwilę patrzył w dół, potem zszedł z parapetu i poszedł otworzyć. Za drzwiami stała sąsiadka.

– Widzę, też męczysz się bezsennością. Wpadłam sprawdzić, czy żyjesz. Cicho u ciebie. A skąd ten przeciąg? Okno otwarte? Nie zrobiłbyś czegoś głupiego? – Wpatrywała się w niego z niepokojem.

– Tylko wietrzę – odpowiedział spokojnie.

– A, no to dobrze. I uważaj, żebyś nie zwariował. Jak wyskoczysz, to Kingi już nigdy więcej nie zobaczysz. Samobójstwo to grzech śmiertelny. Bóg nie pozwoli wam być razem w Niebie.

– Już wszystko w porządku, ciociu Halino.
Ledwo ją odprawił. Ale ochota na skok z okna minęła. Też słyszał, że samobójcom nie ma przebaczenia.

Nie spał, rozmyślał całą noc. Rano wrzucił do torby kilka rzeczy i zdjęcie, na którym zostali z Kingą na zawsze. Oszczędności już nie miał – wszystko poszło na leczenie. Wzrok zawisł na szlafroku na krześle. Odwrócił się i wyszedł. Zamknął drzwi na klucz i zapukał do sąsiadki.

– Dokąd się wybierasz? – spytała, widząc torbę na jego ramieniu.

– Do mamy. Nie mogę tu zostać. Zapiłbym się.

– Słusznie. Na długo? – Zmrużyła oczy.

– Nie wiem. Proszę tylko zerknąć czasem na mieszkanie. – Podał jej klucze. – Numer ma pani, w razie czego dzwonić. Czas już jechać. – Machnął ręką i szybko zszedł po schodach.

Chwilę siedział w samochodzie, zbierając myśli. Potem przekręcił kluczyk i wyjechał z osiedla. Na trasie wcisnął gaz do dechy i ruszył przed siebie. Przemknęła mu przez głowę myśl, żeby puścić kierownicę… Ale mógłby zabić niewinnych ludzi.

Przejechał dwieście kilometrów bez postoju, po raz pierwszy od miesięcy czując lekkość. Rodzinne miasto zaskoczyło go wąskimi, błotnistymi uliczkami. Zawsze przyjeżdżał tu latem, kiedy liście zmieniały wszystko. Zapomniał, jak wygląda wiosenne błoto w małym prowincjonalnym miasteczku.

Oto i dom. Krzysztof zatrzymał samochód przed ogródkiem i wysiadł. Zardzewiałe zawiasy furtki jęknęły przeciągle. Na ganek wybiegła matka, wpatrując się w niespodziewanego gościa, po czym klasnęła w dłonie i rzuciła się w jego stronę.

– Synku, Krzysiu! Jak to? Nie uprzedziłeś. Sam jesteś?

Przytulił ją, wdychając znajomy zapach, serce wypełniło się ciepłem. Myślał, że już nie ma w nim łez, że wszystkie wypłakał na pogrzebie, ale nagle poczuł, jak oczy mu wilgotnieją.

Długo rozmawiali, dzieląc się nowinami. Matka ubolewała nad śmiercią Kingi, współczuła synowi, starała się pocieszyć, nakarmić go smacznym jedzeniem.

– Dobrze, że przyjechałeś. W domu i ściany leczą. Co tam robić samemu? A pamiętasz, jak wracałeś ze szkoły…

Od kojącego głosu matki Krzysztof naprawdę się uspokoił. Ten dom nie był związany z Kingą, wspomnienia o niej traciły tu swoją ostrość.

Wieczorem zauważył światło w oknach sąsiedniego domu.

– Mamo, kto tamPrzytulił płaczące dziecko, które wbiegło do pokoju, i nagle zrozumiał, że choć przeszłość boli, przyszłość wciąż może być dobra, jeśli tylko znajdzie w sobie siłę, by o nią walczyć.