Ojej, synku, wróciłeś! – ucieszyła się Jadwiga.

Hej, kochana, słuchaj, co się u nas działo. Ojej, synek przyjechał uśmiechnęła się babcia Ewa. Krzysiek Kowalski stał przy drzwiach, potakując kapelusz: Hej, mamo! To nie ja sam, patrz. Pchnął do przodu chudego chłopczyka w okularach z plecakiem.

O Boże, wnuczek przyniosłeś! To chłopiec czy dziewczynka? Nie rozpoznaję bez okularów zachichotała Ewa. Krzysiek usiadł na krześle. Załóż je, to Wasia, mój nieślubny syn. Pamiętasz, jak ja i Zuzanna się rozstaliśmy na rok? Wtedy spotkałem Wiktorię, i tak się urodził. Napisałem się na niego jako ojciec, choć to wstyd.

Ewa lekko go popchnęła: Czemu o dziecku tak gadasz przy małym? Niech nie wie, co się w twoim życiu działo. Vasiek, idź do pokoju, obejrzyj telewizję, a my przy ojcu się ogarniemy. Chłopiec wyszedł po cichu. Ewa zapytała szeptem: A Zuzanna o tym wie?. Nie lubiła żony mojego syna, kłótliwa i szorstka odpowiedział Krzysiek.

Co ty, mamo? Gdyby się dowiedziała, już dawno wyrzuciłaby nas z domu. A ja go własnoręcznie od podstaw budowałem westchnął syn. Ewa wzdychała: Jesteś taki nieporadny. Nie mężczyzna, a frajer pod butem Zuzanny całe życie. Jak mogłeś mieć drugiego syna na boku, to już cud! Po co mi go przyniosłeś? Zuzanna się dowie, a mnie nie będzie w stanie przyjąć.

Krzysiek, trochę zdenerwowany, wyjaśnia: Wiktoria, taka wrona, chciała się pobrać, wyjechała na południe z nowym facetem na miesiąc. Dzwoniła do mnie i mówiła: weź syna gdzie chcesz, przyprowadź go do domu. Ja szalona, bo mam żonę, ona mnie wyrzuci. I nie chce tego zrobić dobrze, więc wolałabym, żeby chłopiec został u ciebie miesiąc, a potem go odbiorę.

Ewa potrząsnęła głową: Taki był w dzieciństwie, i taki już jest. Pomóż mi, co nie chcesz zrobić. Zawiesiła: Co z nim zrobić? Czy to naprawdę twój? zapytała po chwili. Krzysiek machnął ręką: Mój, nie wątpić. Wiktoria nie była cukrem, ale babcia w porządku.

Cisza. Ewa wstała: Co ja tu siedzę? Chociaż jedzenie podam. Krzysiek wstał: Przepraszam, mamo, ale muszę jechać. Zuzanna czeka w domu. Kłamię, że jedę po części zamienne do miasta. Nakarm Wasia, a ja jedę.

Ewa przytuliła nieogarniętego syna i szepnęła: Trzymaj się, kochanie. Vasiek zjadł szybko, nie odrywając oczu od talerza.

Jeszcze coś? spytała, widząc, że nic mu nie zostało. Nie, dziękuję wstał z krzesła. Chodź na dwór pobiegać, a ja dokończę obiad. Co masz w plecaku? dopytała.

Rzeczy mruknął chłopiec. Ewa zapytała: Będziesz sam prał, czy muszę pomóc?

Po raz pierwszy spojrzał na nią przerażonym wzrokiem: Nie umiem. Mama zawsze prała. Ewa podniosła lekki plecak: Idź, a ja zobaczę, co wymaga płukania. Wyciągnęła dwa koszulki, krótkie spodenki i parę bokserek. Nie ma za dużo, nawet nie włożyłaś ciepłej koszuli. Widzę, że jeszcze masz babcię w stylu. Po namoczeniu rzeczy w wiadrze, zabrała się do pieroga z wiśniami.

Nagle z ulicy rozległ się krzyk. Ewa wybiegła, nie zmywając rąk od mąki. Co się stało?

Vasiek jęczał, trzymając się za nogę: Kaczka mnie ukąsiła, boli. Ewa przyjrzała się krwi: Dlaczego tam byłeś? Kaczki pasą się tam, a ty biegałeś po podwórku.

Chciałem je obejrzeć szlochając odpowiedział. Nigdy nie widziałeś kaczek? zdziwiła się. Widziałem, ale nie podchodziłem.

Dobrze, chodźmy do domu, posmaruję cię maścią wzięła go za rękę. Po kolacji położyła go na kanapie, nie mogła zasnąć. Myślała: Co za życie! Nie wysłałabym swojego Kacpra do nieznanej babci. Dziecko, spodnie droższe niż wszystko. Nagle usłyszała szloch. To chłopiec płakał.

Co się stało, synku? Nie podoba ci się u mnie? szepnęła. Poczekaj, miesiąc minie, a mama przyjedzie i zabierze mnie.

Chłopiec podniósł się i szepnął: Nie zabiorą. Słyszałem, że babcia i wujek Witold mówią, że jak przyjadą, wyślą mnie do domu dziecka. Będą przychodzić tylko na ferie. Nie chcę, bo u mamy było dobrze. Gdy przyjdzie wujek Witold, nie przyjdę. Wujek Kola mnie nie potrzebuje, nie zna mnie po imieniu. Ty, babciu, jesteś miła, ale i tak mnie nie chcesz.

Serce Ewy się ścisnęło. Przytuliła chudego chłopca: Nie płacz, Wasieńku. Nie zostawię cię w nieładzie. Porozmawiam z twoją mamą, zostaniesz u mnie. Mamy dobrą szkołę i nauczycieli. Będziemy chodzić po grzyby i jagody, doić krowę. Nie wierzysz? Jutro przedstawię ci Pawła chłopaka, który ma mocne mleko, jak bułka. Chcesz?.

Chłopiec objął ją za szyję: Chcę. Czy mnie nie oszukasz?

Ewa pocałowała go w czubek głowy: Oczywiście, że nie.

Lata minęły. Zuzanna przyjeżdżała od czasu do czasu z prezentami, zawsze w pośpiechu, bo wujek Witold go popychał. Krzysiek pojawiał się rzadko. Zuzanna uznała, że wina nie na mężu, a na Ewie, bo według niej nie potrzebuje wnuków, a raczej drobne przyjemności.

Ewie to nie przeszkadzało. Z małego chłopca wyrosł prawdziwy silny facet. Każdego ranka przygotowując ulubione potrawy wnuka, zerkała przez okno. Nagle do domu wszedł młody żołnierz i cicho zawołał: Babciu, przyjechałem, gdzie jesteś?. Ewa wybiegła, obejmując go szyją: Wasieńku, mój kochany wnuku!.

Czy jedziesz do mamy? zapytała. On odłożył widelec, zdziwiony: Do której? Do tej, co raz w roku przywoziła mi drobiazgi? Nie, nie jadę. Ty jesteś moją mamą, i to się nie dyskutuje. Zajadał się spokojnie.

Ewa przemykała łzą radości. Jak pięknie mieć takiego wnuka, prawdziwą podporę na starość. Krew w jej żyłach rozgrzewała się szczęściem.