Oj, dziewczyno, na próżno mu składasz życzenia, nie ożeni się! Wari ledwo minęło szesnaście lat, gd…

Wiesz co, opowiem Ci historię, która ostatnio utknęła mi w głowie, taka nasza, swojska o dziewczynie z małej wsi pod Siedlcami. Miała na imię Bronisława, ale wszyscy mówili na nią Bronia. Jej mama zmarła jak Bronia była właśnie po szesnastej wiośnie. Tata uciekł do Warszawy na zarobek jeszcze wcześniej, z siedem lat temu, i tak słuch po nim zaginął żadnej kartki, żadnej złotówki w kopercie.

Na pogrzeb przyszło niemal całe sołectwo, każdy coś przyniósł, ktoś pomógł, ktoś dobre słowo powiedział. Szczególnie ciocia Maria, matka chrzestna Bronii, nie odpuszczała co chwilę wpadała, przypominała jej, co jak zrobić. Po szkole Bronia dostała posadę na poczcie, tyle że w sąsiednim, nieco większym Chodowie.

Bronia to była dziewczyna porządna, taka zdrowa, że babki na targu mówiły: czysta krew z mlekiem!. Twarz okrągła, rumiana, szeroki nos, ale oczy jak dwa iskierki, szare, błyszczące. A ta gruba, jasna warkocz aż do pasa!

Najbardziej obleganym kawalerem w okolicy był Krzysztof. Od dwóch lat po wojsku, dziewczyny go oblegały non stop, nawet te z miasta, które latem przyjeżdżały na wakacje do ciotek czy babci. Mówiły, że taki przystojny, to powinien w filmach grać, a nie kierowcą ciężarówki po gminie jeździć. Krzysiek jednak bawił się życiem, narzeczonej szukać nie chciał. Przynajmniej jeszcze nie.

No i pewnego dnia ciocia Maria poszła go poprosić, żeby Broni pomógł z naprawą płotu. Zaczął się chylić, bez mocnej męskiej ręki nie szło. W ogrodzie Bronia sama sobie radziła, ale dom, płot to już co innego.

Krzysiek, bez gadania, zgodził się. Wpadł, obejrzał płot, zaczął rządzić Podaj to, przynieś tamto, a teraz to mi daj. Bronia latała jak w ukropie, a policzki coraz bardziej czerwone, a warkocz latał za nią na prawo i lewo. Gdy Krzysiek się zmęczył, od razu dostawał talerz gęstego barszczu i kubek mocnej herbaty. A Bronia tylko patrzyła, jak zębem tnie czarny wiejski chleb.

Trzy dni Krzysiek walczył z płotem, a czwartego wpadł już tak po prostu. Zjadł kolację, pogadali, i… został na noc. Potem zaczął zaglądać coraz częściej. Wychodził jeszcze przed słońcem, żeby nikt nie widział, ale, wiadomo, na wsi nic się nie ukryje.

Oj, Bronka, na próżno go tak częstujesz, nie weźmie Cię za żonę. A jak i weźmie, to się umęczysz. Przez lato zjadą miastowe piękności, co Ty wtedy zrobisz? Zazdrość Cię zje! Potrzeba Ci innego chłopaka, nie takiego narwanego, powtarzała ciocia Maria.

Ale wiadomo zakochana młodość nie słucha rozumu.

Po jakimś czasie Bronia poczuła się dziwnie, myślała, czy przeziębienie, czy coś zjadła niewłaściwego. A potem, jak grom z jasnego nieba, zrozumiała: nosi w sobie dziecko Krzyśka.

Przez chwilę myślała nawet o tym, żeby się pozbyć kłopotu za wcześnie na dziecko. Ale potem doszła do wniosku, że przecież lepiej będzie z kimś żyć. Mama dała radę sama, to ona też da. Ojciec nigdy wielkiej pomocy nie był, tylko swoją butelkę kochał. Ludzie pogadają, potem ucichną.

Wiosną zdjęła już płaszcz, a wtedy wieś zobaczyła zaokrąglony brzuszek. Ludzie tylko głowy kiwali, bieda dziewczyny. Krzysiek też wpadł spytać, co zamierza:

A co, będę rodzić. Nie martw się, dam sobie radę sama. Żyj dalej, jak żyłeś. Powiedziała i zaczęła krzątać się przy piecu, a rumieńce i błyski w oczach tylko mocniejsze.

Krzysiek popatrzył, ale nie został, poszedł przecież już wszystko postanowione.

Jak przyszło lato, to na wieś zjechały miastowe dziewczyny, Krzyśkowi Bronka przestała być po drodze. Ona w ogrodzie pracowała, a ciocia Maria pomagała jej pleć. Z brzuchem trudno się schylać, a wody z studni targała pół wiadra naraz. Brzuch już ogromny, babki z wioski wróżyły jej uczciwego mocarza.

Jak Pan Bóg da, to będę miała, śmiała się Bronia.

W połowie września, nad ranem, dopadł ją ból, taki jakby ją ktoś na pół przekroił. Potem znowu przeszło, ale zaraz znów złapało. Pobiegła do cioci Marii, a ta zaraz zrozumiała co i jak.

No już?! Siedź tu, zaraz będę, wyskoczyła z chaty.

Pognała do Krzyśka. Stała u niego ciężarówka pod domem, a letnicy już zwiali do miasta. Tylko Krzysiek, dzień wcześniej popił porządnie. Ciocia Maria musiała go mocno szarpać, zanim do niego dotarło, o co chodzi. Jak pojął, to aż krzyknął:

Boże, to 10 kilometrów do szpitala! Zanim dobędę lekarza, zanim wrócisz, ona już dziecko urodzi. Od razu wieźmy ją! Szykuj się!

Jak na ciężarówce? Wszystko się roztrzęsie, jeszcze dziecko po drodze zgubisz! krzyczała ciocia.

No to jedź razem z nami, na wszelki wypadek, uciął Krzysiek.

Dwa kilometry dziurami telepał delikatnie, ciocia Maria siedziała na worku w skrzyni, potem, gdy dojechali do asfaltu, przyspieszył. Bronia trzymała się zębami za wargę, by nie jęczeć, brzuch w rękach, a Krzysiek wyprostowany, palce mu zbielały na kierownicy.

Zdołali zdążyć. Zostawili Bronię w szpitalu, wrócili we dwójkę. Całą drogę ciocia Maria miała do Krzyśka żal:

Po co jej życie tak poskomplikowałeś? Sama, bez rodziców, jeszcze dzieciak, a Ty jej dodatkowych trosk narobiłeś! Jak ona z maluchem sama sobie poradzi?

Jeszcze nie dojechali do wsi, a Bronia już została matką chłopak, zdrowy, silny. Następnego rana przywieźli jej synka do karmienia. Nie wiedziała, jak wziąć na ręce, jak przystawić do piersi. Patrzyła na to czerwone, pomarszczone maleństwo, wargi znów skubie, ale robi to, co jej mówiły pielęgniarki. Serca jej z radości drżało. Cała głupio się cieszyła i głaskała go po czole.

Przed wyjściem ze szpitala podszedł lekarz, starszy, surowy:

Kto po was przyjedzie?

Bronia tylko wzruszyła ramionami, głową pokręciła:

Nie sądzę.

Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka zawinęła małego w szpitalny kocyk żeby tylko do domu dojechać, kazała zwrócić potem. Powiedziała ostro: Felek z karetki odwiezie was pod samą wieś. Nie będziesz się przecież tłuc z niemowlakiem autobusem.

Bronia podziękowała, i cała czerwona od wstydu wyszła z synkiem z budynku. W drodze w samochodzie, ściskała go do piersi, nie wiedząc co dalej

Zasiłek macierzyński grosze, można płakać. I żal siebie, i żal niewinnego synka. Bronia spojrzała na śpiącego malca, i choć zalała ją fala czułości, ciężkie myśli próbowała odgonić.

Nagle Felek zatrzymał auto.

Co się stało?

Przez dwa dni padało, popatrz jakie wielkie kałuże. Ani przejechać, ani obejść ugrzęznę. Tu tylko ciągnikiem, albo ciężarówką można dalej.

Przepraszam, niedaleko, jeszcze ze dwa kilometry. Dasz radę? Felek pokazał jej drogę, gdzie rozlała się olbrzymia kałuża jak jezioro.

Dziecko w ramionach spało; już siedząc zmęczyła się je trzymać. No ale ruszyła, ostrożnie, wybierając brzeg błota. Stare, rozklekotane buty chlupały, aż żałowała, że nie wzięła kaloszy do szpitala. Jeden but całkiem ugrzązł, nie był w stanie wyciągnąć z dzieckiem poszła dalej w jednym.

Gdy doszła do wsi, ciemno się robiło, stopy od zimna już nic nie czuły. Ledwo poczuła, że w domu pali się światło. Weszła na suche schody, cała mokra od potu i napięcia. Otworzyła drzwi i zatrzymała się z wrażenia.

Przy ścianie stało nowe łóżeczko, wózek, w środku schludnie poukładane ubranka dla dziecka. Przy stole siedział Krzysiek, głowa na rękach, spał. Poczuł albo usłyszał ją, podniósł głowę. Bronia, rozczochrana, z dzieckiem na rękach, ledwo stała. Spódnica cała mokra, nogi po kolana w błocie.

Krzysiek zobaczył, że jednego buta nie ma, rzucił się, wziął synka i ułożył go w łóżeczku. Sam wskoczył do pieca, wyjął garnek z gorącą wodą, usadził Bronię, pomógł rozebrać się, umyć nogi. A jak przełożyła się za piecem, na stole czekały ziemniaki i dzbanek mleka.

Mały zapłakał. Bronia ruszyła do niego, wzięła na ręce i bez wstydu zaczęła karmić przy stole.

Jak go nazwałaś? zapytał Krzysiek zachrypniętym głosem.

Stanisław. Nie masz nic przeciwko? spojrzała mu prosto w oczy.

W tych jej oczach tyle było tęsknoty i miłości, aż Krzyśka coś ścisnęło za serce.

Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy chłopaka i zaraz się pobierzemy.

To niekonieczne zaczęła Bronia, patrząc jak maluch je.

Syn musi mieć ojca. Dość się wyszalałem. Może z marny ze mnie mąż, ale syna nie zostawię.

Bronia tylko skinęła głową, nie podnosząc wzroku.

Dwa lata później pojawiła się jeszcze córeczka, nazwana na cześć mamy Bronii Jadwiga.

Wiesz, nieważne co się wydarzy na początku, zawsze można jeszcze coś naprawić w życiu

Taka to historia z naszej wsi. Daj znać, co o niej myślisz, wrzuć serduszko jeśli się wzruszyłeś!