Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie będzie z tobą chciał ślubu – Historia Wary, która w wieku s…

Oj, dziewczyno, na próżno go tak witasz, nie ożeni się z tobą.

Helcia miała dopiero szesnaście lat, gdy zabrakło matki. Ojciec wyjechał do Warszawy na zarobek ze siedem lat temu i przepadł jak kamień w wodę ani wiadomości, ani złotówki nie przysłał.

Na pogrzeb przyszła cała wieś, pomagali i wspierali ją jak mogli. Ciotka Maria, chrzestna Helci, często zaglądała: przypominała, co robić, co załatwić. Gdy Helcia skończyła szkołę, ulokowano ją na poczcie w sąsiedniej wsi.

Była silną dziewczyną, o której mówiono: zdrowa jak rydz. Twarz okrągła, rumiana, nos zadarty, a oczy szare błyszczące jak stal w słońcu. Gruby jasny warkocz aż po pas.

Za najpiękniejszego chłopaka w okolicy uchodził Nikodem. Dwa lata temu wrócił z wojska, a dziewczyny nie dawały spokoju. Nawet mieszczanki, co latem odwiedzały wsie, spoglądały na niego z ukosa.

Zamiast siedzieć przy kierownicy na wsi, powinien w filmach grać, mawiała młodzież. Nikodem wciąż się bawił, nie spieszył wybierać narzeczoną.

Wtedy ciotka Maria zagadnęła go o pomoc w naprawie płotu u Helci zaczął się już przechylać. Bez męskiego ramienia na polskiej wsi ciężko. Helcia z uprawą sobie radziła, ale dom wymagał siły.

Nikodem bez długiego gadania zgodził się. Przyszedł, obejrzał, zarządził: przynieś to, podaj tamto, poleć do piwnicy po gwoździe. Helcia słuchała bez szemrania.

Jej policzki jeszcze bardziej czerwieniały, a warkocz latał z boku na bok. Gdy Nikodem zmęczony, to Helcia podała mu gęsty barszcz z ziemniakami, a do tego mocną herbatę. Patrzyła, jak zębami odgryza ciemny chleb.

Trzy dni stawiał płot Nikodem, a czwartego dnia wszedł do Helci bez powodu, jakby w odwiedziny. Nakarmiła go kolacją, jedno słowo za drugim, aż został na noc. Później już wracał regularnie, o świcie wycofywał się, by nikt nie widział. Tylko na wsi nic się nie ukryje.

Oj, dziewczyno, na próżno go tak wdzięczysz, nie ożeni się z tobą. A jak nawet, to tylko masz się z nim namęczyć. Latem przyjadą mieszczanki co wtedy zrobisz? Zazdrość cię zje. Nie takiego ci trzeba, mówiła ciotka Maria.

Ale zakochana młodość nie słucha mądrości starszych.

Wkrótce Helcia zrozumiała, że jest w ciąży. Najpierw myślała, czy się nie przeziębiła, czy coś nie zaszkodziło. Słabość, mdłości. A potem nagle dotarło do niej pod sercem rośnie dziecko Nikodema.

Już, już chciała zgrzeszyć myślą: pozbyć się kłopotu, za wcześnie mieć dziecko. Ale zaraz pomyślała, że tak będzie lepiej. Nie będzie sama.

Matka ją wyhodowała, ona też da sobie radę. Ojciec i tak nic nie pomagał tylko pił. Pogadają ludzie i ucichną.

Na wiosnę, gdy zrzuciła zimowy płaszcz, cała wieś zobaczyła wystający brzuch. Ludzie kiwali głowami, narzekali, że bieda się wydarzyła. Nikodem też przyszedł dowiedzieć się, co zamierza.

A co innego zrobić? Urodzę. Nie martw się, sama wychowam dziecko. Żyj, jak żyłeś, odparła Helcia, krzątając się przy piecu. Tylko jej policzki i oczy jarzyły się czerwonymi blaskami ognia.

Nikodem zamilkł, zapatrzył się, ale zaraz wyszedł. Widać, decyzja została podjęta bez niego. Jak z kaczki woda. W lecie znajome mieszczanki z miasta przyjechały Nikodem zapomniał o Helci.

A ona powoli obrabiała ziemię, a ciotka Maria pomagała plewić grządki. Z wielkim brzuchem trudno się schylać, a wodę z studni targała na pół wiadra. Brzuch wielki, kobiety wróżyły jej silnego syna.

Kogo Bóg da, tego kochać będę, śmiała się Helcia.

W połowie września obudził ją nagły ból, jakby ktoś przełamał ją na pół. Ból na moment ucichł, ale wrócił zaraz. Pobiegła do ciotki Marii. Ta od razu domyśliła się wszystkiego.

Już? Siedź tu, zaraz wracam! zawołała.

Pobiegła do Nikodema. Jego ciężarówka stała pod domem. Letnicy już rozjechali się samochodami. A Nikodem, pech chciał, dzień wcześniej ostro popił.

Ciotka Maria obudziła go w końcu. Nikodem patrzy rozbieganym wzrokiem, nie rozumie, gdzie jechać. Gdy wreszcie pojął, wykrzyknął:

Toż to dziesięć kilometrów do szpitala! Zanim lekarza sprowadzisz, dziecko samo przyjdzie. Zawieziemy ją od razu! Pakuj ją!

Tylko jak ciężarówką? Roztrzęsiesz ją całą, jeszcze po drodze i dziecko wypadnie! lamentowała ciotka.

Jedź z nami, na wszelki wypadek, rozkazał.

Dwa kilometry rozbitej drogi jechali ostrożnie. Jedną kałużę omijał, zaraz wpadał w następną. Ciotka Maria siedziała w bagażniku na workach. Gdy wreszcie trafili na asfalt, ruszyli szybciej.

Helcia wiła się na fotelu, zagryzała wargi, by nie jęczeć, brzuch trzymała w ramionach. Nikodem natychmiast wytrzeźwiał.

Patrzył na nią ukradkiem, mułość chodziła po policzkach, palce na kierownicy aż pobielały. W sercu miał rozważania.

Zdążyli. Zostawili Helcię w szpitalu i wrócili. Ciotka Maria całą drogę ganiła Nikodema:

Po co dziewczynie życie zmarnowałeś? Sama bez rodziców, młoda jeszcze, a ty jej kłopotów przyniosłeś. Jak ona sobie poradzi z dzieckiem?

Nim ciężarówka wróciła do wsi, Helcia już została matką zdrowego, silnego chłopca. Następnego ranka przyniesiono jej noworodka do karmienia. Nie wiedziała, jak go złapać, jak przystawić do piersi.

Patrzyła wystraszona na czerwone, pomarszczone oblicze synka. Zagryzła wargi, robiła to, co jej kazano.

Serce aż dygotało z radości. Przyglądała się chłopcu, dmuchała na małe czółko, gdzie zjeżone włoski odstawały. Cieszyła się, nieporadna.

Kto po ciebie przyjedzie? spytał srogi lekarz przed wypisem.

Helcia wzruszyła ramionami, pokręciła głową:

Chyba nikt.

Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka owinęła dziecko w szpitalny kocyk, żeby tylko dotrzeć do domu, kazała Helci oddać potem kocyk.

Felek ze szpitalnej karetką cię zawiezie do wsi. Nie będziesz autobusem z niemowlęciem jechała, rzekła z wyrzutem.

Helcia podziękowała. Z opuszczoną głową poszła przez szpitalny korytarz, cała czerwona ze wstydu.
Jedzie Helcia w furgonetce, mocno tuli do siebie synka i przejmuje się, jak teraz będą żyć.

Zasiłek macierzyński ledwie na chleb starczy. Boli ją serce i żal jej siebie i niewinnego syna. Spojrzała na pomarszczoną buzię śpiącego chłopca, a wtedy fale czułości przegnały ciężkie myśli.

Nagle samochód się zatrzymał. Helcia zaniepokojona zerknęła na Felka, niskiego mężczyznę około pięćdziesiątki.

Co się stało?

Dwa dni lało. Słyszysz, jakie tu kałuże, ani przejechać, ani obejść. Mógłbym utknąć. Tu tylko ciężarówka albo traktor przejedzie.

Przepraszam. Zostało jeszcze ze dwa kilometry. Dasz radę dojść? pokiwał głową w stronę drogi, gdzie ogromna kałuża rozlała się jak jezioro bez granic.

Dziecko spało na jej rękach, nawet siedząc trudno je trzymać, prawdziwy siłacz. A jak przejść po takiej błotnistej drodze?

Helcia ostrożnie wysiadła, poprawiła synka i ruszyła brzegiem kałuży. Nogi grzęzły w błocie po kostki, chwila moment i by się poślizgnęła.

Stare pantofle chlupały przy każdym kroku. By wiedziała, to w kaloszach by pojechała do szpitala. Jeden bucik utknął w błocie. Helcia zawahała się, rozważając co robić. Z dzieckiem nie dała rady wyciągnąć. Poszła dalej w jednym pantoflu.

Gdy dotarła do wsi, już się ściemniało. Stopy nie czuły już zimna, była tak zmęczona, że nie zdziwiły ją światła w oknach.

Weszła ostrożnie na suche schody, nogi zesztywniałe od mrozu, a czoło mokre od napięcia. Otworzyła drzwi do domu i stanęła jak wryta.

Przy ścianie stało łóżeczko dziecięce i wózek, a w nim starannie złożone ubranka dla dziecka. Nikodem siedział przy stole, głowę miał opartą na rękach i spał.

Może coś poczuł, może jej wzrok go obudził, podniósł głowę. Helcia zrumieniona, rozczochrana, z synkiem na rękach pochylała się w drzwiach. Suknia cała mokra, nogi po kolana w błocie i w jednym pantoflu.

Gdy zobaczył jej bose stopy, rzucił się do niej, wziął dziecko i położył w łóżeczku. Sam podszedł do pieca, wyciągnął garnek z gorącą wodą.

Posadził ją, pomógł się rozebrać i umył nogi. Gdy się przebierała za piecem, na stole już stała gotowana kartofla i dzbanek mleka.

Wtedy dziecko zapłakało. Helcia podbiegła, wzięła je na ręce, usiadła przy stole i bez skrępowania zaczęła karmić.

Jak je nazwałaś? zapytał Nikodem ochrypłym głosem.

Władkiem. Nie masz nic przeciwko? spojrzała na niego swoimi jasnymi oczami.

Było w nich tyle tęsknoty i miłości, że Nikodema aż ścisnęło za serce.

Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy chłopaka i od razu się pobierzemy.

Nie trzeba zaczęła Helcia, patrząc jak maluch ssie.

Moje dziecko musi mieć ojca. Już się wyszalałem. Jakim będę mężem nie wiem, ale syna nie zostawię.

Helcia potaknęła głową, nie patrząc w górę.

Po dwóch latach urodziła im się jeszcze córka, nazwali ją po matce Helci Nadzieja.

Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia, ważne, że można je naprawić

Tak to się w naszej wsi przydarzyło. Czujecie coś w sercu po tej opowieści? Dajcie polubienie.