Oj, dziewczyno, na próżno go pozdrawiasz – nie zostanie twoim mężem. Gdy Warce ledwo stuknęło szesn…

Oj, dziewczyno, na darmo go tak witasz, nie ożeni się z tobą.

Warce akurat stuknęło szesnaście lat, kiedy pożegnała mamę na zawsze. Ojciec od siedmiu lat przepadł w Warszawie na zarobku i słuch po nim zaginął. Ani pocztówki, ani grosza.

Cała wieś podjęła się pomóc przy pogrzebie, każdy coś z siebie dał. Ciocia Maria, chrzestna Warki, często do niej wpadała, pilnowała, żeby młoda wiedziała, co i jak zrobić. Jak tylko skończyła szkołę, załatwili jej posadę na poczcie w sąsiedniej wiosce.

Warka dziewczyna porządna, krwi z mlekiem, jak mawiają u nas. Twarz okrągła, rumiana, nos całkiem kartoflany, ale oczy szare, jasne jak świeczki. Warkocz gruby, blond, spływał aż do pasa.

Najprzystojniejszy chłopak we wsi? Oczywiście Kuba. Dwa lata temu wrócił z wojska, od dziewczyn nie mógł się opędzić. Nawet mieszczanki, co na wakacje do rodziny przyjeżdżały, zaglądały za nim.

Jemu bardziej praca aktora w Hollywood by pasowała niż kierowcy w naszej wiosce. Nie wybierał narzeczonej bo po co, jeszcze się nie wybawił.

No i nadeszła ciocia Maria z prośbą: Kuba, pomóż Warce płot poprawić, bo coraz bardziej się sypie. Bez silnej ręki w naszej wsi? Trudno przeżyć. Z ogrodem Warka sobie radziła, ale dom? Sama nie dała rady.

Bez gadania zgodził się. Ech, przyszedł, obejrzał płot i zaczął rządzić. Przynieś to, podaj tamto, biegnij po młotek. Warka latała za nim, jakby grała w podchody.

Policzki aż bardziej czerwone, a jej warkocz za plecami rzucał się na boki. Gdy Kuba się zmęczył, Warka stawiała mu talerz gorącego żurku i piła razem mocną herbatę. Patrzyła, jak chłopak gryzie czarny chleb zęby białe, twarz wesoła.

Trzy dni Kuba walczył z płotem, a czwartego dnia pojawił się z czystej przyjemności. Warka znowu go nakarmiła, słowo dała słowo, nocował u niej. Potem bywał raz po raz. Przychodził o świcie, żeby nikt nie zauważył ale wieś nie da się oszukać.

Oj, dziewczyno, nie ciesz się, bo nie wyjdzie za ciebie. A jak już, to się z nim namęczysz. Latem zjadą miejskie piękności, co wtedy? Spalisz się z zazdrości! Co ci po takim chłopaku? powtarzała ciocia Maria.

Ale zakochana młodość nie słucha starej mądrości

Potem Warka zorientowała się, że spodziewa się dziecka. Najpierw myślała: Może przeziębiona, może żołądek się buntuje. Słabość, mdłości, aż wreszcie spadło jak grom z jasnego nieba: to dziecko Kuby!.

Przez moment miała myśli nie do powtórzenia po co jej tak wcześnie dziecko? Ale potem przeszło. Przecież nie będzie sama. Mama ją wychowała, ona też da radę. Ojciec i tak na nic się nie przydał tylko pił. Ludzie pogadają, a potem zapomną.

Wiosną zdjęła kurtkę, wszyscy zobaczyli, że brzuch rośnie. Machali głowami że to bieda z dziewuchą. Kuba, oczywiście, przyszedł zapytać, co zamierza zrobić.

A co mam zrobić? Urodzę. Ty się nie martw, sama dziecko wychowam. Żyj, jak żyłeś, powiedziała i zabrała się za robotę przy piecu. Ogień od kuchni malował czerwone smugi na policzkach.

Kuba popatrzył, zamyślił się, ale poszedł. Sama podjęła decyzję. Jak spływa woda po gąsce. Nadeszło lato, miejskie dziewczyny pojawiły się na wsi, Kuba stracił zapał do Warki.

A Warka dalej grzebała w ogródku, ciocia Maria pomagała jej pieleniać. Ciężko schylać się z brzuchem. Wodę z studni taszczyła w pół-wiaderkach. Brzuch wielki, wiejskie baby wróżyły jej siłacza.

Jak Bóg da, śmiała się Warka.

W połowie września obudził ją ostry ból, jakby brzuch przepołowiono. Po chwili przeszło, ale potem wróciło. Pobiegła do cioci Marii. Ta od razu z oczu wszystko wyczytała.

Co, już? Siedź, zaraz wracam! i hyc za drzwi.

Pognała do Kuby. U niego pod domem ciężarówka stała. Daczowicze już wyjechali. A ten, jak na złość, poprzedniego dnia popił i spał twardo.

Ciocia Maria obudziła go raz-dwa. Kuba nie rozumiał co się dzieje, gdzie jechać. Jak już dotarło do niego, aż krzyknął:

Do szpitala dziesięć kilometrów! Po lekarza, z powrotem… Urodzi nim wrócimy! Jadę od razu! Ładuj ją!

Ale ciężarówką? Roztrzęsiesz ją, jeszcze w drodze dziecko wypadnie, lamentowała ciocia Maria.

To jedź z nami, na wszelki wypadek! uciął krótko.

Dwa kilometry szutrową drogą jechał ostrożnie, omijał jedno karbowanie, wpadał w drugie. Ciocia Maria siedziała w szoferce na worku. Kiedy dotarli do asfaltu, przyśpieszył.

Warka na fotelu wyginała się z bólu, usta zagryzała, brzuch ściskała. Kuba od razu wytrzeźwiał.

Rzucał nerwowe spojrzenia na dziewczynę, aż ręce zbielały od trzymania kierownicy. W głowie kłębiły się myśli

Zdążyli. Odstawili Warkę do szpitala, wracali. Ciocia Maria całą drogę narzekała na Kubę:

Po co jej życie zmarnowałeś? Sama, bez rodziców, a ty jej tylko zmartwienia dołożyłeś. Jak ona sobie z dzieckiem da radę?

Samochód do wsi jeszcze nie dojechał, a Warka już była mamą zdrowego chłopka. Następnego ranka przynieśli jej syna do karmienia. Nie wiedziała, jak wziąć na ręce, jak przystawić do piersi.

Patrzyła przerażona na pomarszczoną, czerwoną buzię synka. Zagryzła znów wargę i robiła, co kazali.

Ale jej serce skakało z radości. Oglądała, dmuchała na czoło, gdzie delikatne włoski sterczą. Cieszyła się nieudolnie.

Przyjadą po ciebie? zapytał surowo starszy lekarz przed wypisem.

Warka wzruszyła ramionami i pokręciła głową:

Wątpię.

Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka zawinęła dziecko w szpitalny koc, byle dowieźć do domu. Kazała oddać później.

Felek cię dowiezie karetką do wsi. Z niemowlakiem nie będziesz jechać autobusem! rzuciła, nieco zgryźliwie.

Warka podziękowała, szła korytarzem czerwona jak burak z zażenowania. Jechała, trzymając synka, martwiła się jak przeżyć.

Zasiłek macierzyński taki, że kot by się popłakał. Żal samej siebie i niewinnego dziecka. Spojrzała na pomarszczoną buźkę śpiącego synka, serce jej zalała czułość i odgoniła złe myśli.

Nagle samochód stanął. Warka spojrzała z niepokojem na Felka, niezbyt wysokiego pana po pięćdziesiątce.

Co się stało?

Dwa dni deszczu, patrz jakie kałuże. Nie przejadę, nie objeżdżę. Utknę. Tutaj tylko ciężarówką albo traktorem się przejdzie.

Przepraszam. Niedaleko, ze dwa kilometry zostało. Dasz radę dojść? kiwnął w stronę błotnej drogi.

Dziecko śpi na rękach, siedząc już się zmęczyła. Siłacz mały! I jak tu iść taką drogą?

Wyszła ostrożnie, ułożyła synka wygodniej i ruszyła po brzegu wielkiej kałuży. Nogi grzęzły po kostki, co chwila się ślizgała.

Stare rozchodzone półbuty chlupały okrutnie. Kułaby się w gumowych kaloszach, ale kto myślał, że będzie ich potrzebować? Jeden but utknął w błocie nie do wyrwania. Warka chwilę stała, rozważała, ale nie podniosła. Poszła dalej w jednym bucie.

Gdy doszła do wsi, już się ściemniało, nogi zgrabiałe z zimna, sił brakło, by się dziwić, że światło w oknach się świeci.

Stąpnęła na suche, gładkie schody. Nogi lodowate, a sama cała rozgrzana z wysiłku. Otworzyła drzwi do chaty i stanęła jak wryta.

Przy ścianie nowe łóżeczko dziecięce, wózek, i piękne ubranka złożone. Przy stole Kuba spał, głowę wsparł na ramieniu.

Może poczuł, może usłyszał, podniósł głowę. Warka cała zarumieniona, rozczochrana, z dzieckiem ledwo się trzymała na nogach, sukienka mokra, a nogi po kolana w błocie, w jednym bucie.

Jak zobaczył, że bez jednej pary, rzucił się, wziął dziecko, ułożył do łóżeczka. Sam do kuchni, grzał wodę.

Posadził Warkę, pomógł się rozebrać, umył nogi. Kiedy dziewczyna ubierała się przy piecu, na stole już czekały ziemniaki z solą i dzbanek mleka.

Dziecko zapłakało. Warka pospieszyła, wzięła go na ręce, usiadła do stołu, nie kryła się z karmieniem.

Jak go nazwałaś? zapytał chrapliwym głosem Kuba.

Pawełek. Nie masz nic przeciwko? podniosła na niego swoje jasne oczy.

A w tych oczach tyle tęsknoty, tyle miłości, że Kubie ścisnęło się serce.

Fajne imię. Jutro idziemy, zarejestrujemy synka i od razu ślub weźmiemy.

Nie musisz… zaczęła Warka, patrząc jak malec pije.

Mój syn musi mieć ojca. Najałem się, koniec zabawy. Jaki ze mnie facet, nie wiem, ale dziecka nie zostawię.

Warka kiwnęła głową, nie podnosząc wzroku.

Dwa lata później mieli już córkę. Nazwali ją Nadzieja, po Warkowej mamie.

Nie ważne ile błędów się na początku popełni. Ważne, że zawsze można je naprawić

Ot, taka historia z życia. Piszcie w komentarzach, co sądzicie? Dajcie lajka, jeśli znacie takie przypadki.