Ogoniasty towarzysz

Feliks, kierowca ciężarówki, w pracy nie był nielubiany, raczej omijany szerokim łukiem. Mądry, doświadczony za kółkiem, sumienny, ale zupełnie nie towarzyski. Nikt nie chciał go mieć za partnera w trasie, co Feliksowi całkiem odpowiadało. Jeden szef się poddał, więc machnął na niego ręką i odszedł. Inni kierowcy nadali mu przydomek Smutny. Tak go zaczęto wzywać, imię z czasem było prawie zapomniane, a przydomek brzmiał echem przy każdym postrzeżeniu.

Ten transport nie zapowiadał nic nadzwyczajnego. Trasa znana, ładunek zwykły. Feliks prowadził, patrząc w drogę

Nagle przy poboczu, w trawie, coś żywego się pełza! Chciał minąć, bo nie wiadomo, co może się znaleźć na drodze, ale serce mu podskoczyło i zatrzymał tir, by zobaczyć, co tu się stało.

Olbrzymi, pasiasty kot syknął, jakby chciał sprzedać sobie życie za najniższą cenę. Mówią, że koty mają dziewięć żyć ten chyba już kilka stracił, ledwo co oddychał, łapa krzywiła się, a futro było całe w krwi.

No i co ci się przydarzyło, kocie? zapytał Feliks, pochylając się nad zwierzęciem.

Kot wymamrotał z zaciśniętymi zębami, dając do zrozumienia, że pomoc mu nie potrzebna i lepiej, żeby kierowca pojechał swoją drogą.

Rozumiem, dumny panie Feliks pomyślał, komuś przypominając temu małego drwala z babcięgo domu, przy którym w dzieciństwie rozgrzewano się przy kominku.

Nie jestem specjalistą od kotów, ale widzę, że nie da się tego po prostu zostawić. Nie ma tu żadnych schronisk, więc pozwól, że zawiozę cię do weterynarza dodał.

Złapał kociaka ostrożnie i położył go w pośrisku ciężarówki. Kot poruszał się nerwowo, po czym uspokoił się, jakby przyjął, że najgorsze już minęło.

Zjeżdżając z trasy, Feliks wjechał do małego miasteczka w województwie świętokrzyskim, odnalazł przychodnię weterynaryjną. Gdy zobaczyli go z kotem w ramionach, kilku pacjentów ustąpiło, dając mu pierwszeństwo.

Masz szczęście, kocie stwierdził starszy lekarz. Zaraz go odkażymy, założymy szyny i będziesz mógł dalej ruszyć.

Dokąd mam go zabrać? zapytała z namysłem Kierowca. Mam trasę!

Nie mamy schroniska, a kot nie jest kiciakiem, więc go nie przygarniesz odparł weterynarz. Może ktoś w okolicy przyjmie, ale to już nie nasza sprawa.

Kot spojrzał na nich zielonymi oczami, jakby rozumiał każdy ruch. Feliks poczuł ukłucie sumienia. Czy zostawić go na pastwę losu?

Dobrze mruknął i udał się na korytarz.

Tam dwie starsze panie plotkowały głośno:

Hania z córką wpadła wczoraj do mnie, bo mąż ją przerażał mówiła jedna.

Co za pech! odpowiedziała druga. Same pieniądze, a on w domu jak burza Mówią, że ją po prostu depcze.

Dlatego nie wyszła do pracy, bo ma siniaki, a pan Bąk wciąż kręci się w recepcji! dodała pierwsza.

Feliks nie wtrącał się w obce dramaty. Każdemu brak szczęścia, ale i on miał swoją historię.

Jego narzeczona przysięgła, że poczeka, że będzie kochał aż po trumnę. Nie zdążył nawet miesiąca w pracy, a ona odeszła z innym. Takie są życiowe zakręty.

Proszę wziąć, przekazał weterynarz kotka, który wciąż się trząseł. Mam nadzieję, że się zagoi, jak po operacji psa. Za trzy tygodnie zdjęcie szyny.

Dziękuję powiedział Feliks, podnosząc kociaka i kierując się do wyjścia.

Nie miał pojęcia, co zrobić z tym prezentem spadającym mu na kolana. Czas dopychał, grafiki się rozjeżdżały. Najpierw trzeba doprowadzić ładunek, potem zobaczymy.

Po przytwierdzeniu kota do tylnego siedzenia ruszył w dalszą drogę

Po kilku kilometrach zobaczył przy poboczu dwie postaci: kobietę machającą desperacko ręką, a małą dziewczynkę, która przyklejała się do niej.

Przepraszam, nie biorę pasażerów! zgrzytnął Feliks, trzymając się zasady.

Miau! zabrzmiało zza niego.

Co to za znak? zapytał Feliks. Czego chcesz?

Miau! powtórzył kot, jakby domagał się podpowiedzi.

Może potrzebujesz pomocy? pomyślał Feliks. Dobrze, że mnie uprzedziłeś, bo inaczej bym nie zauważył, że ktoś chce się przytulić.

Zatrzymał ciężarówkę i wyciągnął kota na trawę. Ten natychmiast podniósł ogon i zamruczał, potwierdzając domysł Feliksa.

Hej! Dokąd zmierzacie? zobaczył Feliks dwójkę, które podbiegły do jego pojazdu.

Zanim zdążył odjechać, podbiegła kobieta w szpilkach, ciągnąc za rękę płaczącą dziewczynkę.

Proszę, zabierz nas! To tylko trzydzieści kilometrów od nas! błagała.

Dziewczynka spojrzała na niego mokrymi łzami, jakby płakała od rana.

Nie jestem przewoźnikiem, a kierowcą ciężarówki wyjaśnił Feliks. Lećcie autobusem!

Mamy tylko jedną trasę, spóźniliśmy się! odparła matka. Podwieź nas, a Bóg nam za to podziękuje!

Kot, skończywszy swoją misję, powąchał dziewczynkę, podszedł, przeciągnął się przy jej nodze i zamruczał.

A może mam was podwieźć, a wy przyjmiecie kota? zaproponował Feliks, pokazując, że zwierzak przywitał się z pasażerką.

Łzy popłynęły po policzkach kobiety.

Biorę go, uwielbiam zwierzęta, pracuję w weterynarni! wykrzyknęła. Tylko nie wiemy, gdzie go przygarnąć! Moja ciotka w Sandomierzu może pomóc.

Co się stało? mruknął Feliks, patrząc, jak dziewczynka gładzi kota.

Dziewczynka, jasnowłosa, wyglądała na mocno przestraszoną, a kot przyjmował jej pieszczoty z zadowoleniem.

Feliks przypomniał sobie rozmowę w przychodni: to chyba ta sama Elżbieta, której mąż ma słabość do kłótni. Nie wtrącał się, ale skinął głową:

Dobrze, podwiozę.

Jedziemy, Weroniko! zawołała mama, uśmiechając się przez łzy.

Feliks wsiął w samochód, a procesja ruszyła: dziewczynka z tyłu, matka na przednim siedzeniu, kot w kącie.

Zapłacę, nie martwcie się! przyznała, ale Feliks tylko zmrużył oko:

Niech będzie tak. Kot wam się spodobał, więc ludzie są dobrzy. Powiedzcie mu dzięki!

Dziękuję, kocie! wykrzyknęła kobieta. Jak się nazywa?

Koc i Koc wzruszył ramionami Feliks. Nie znamy się jeszcze, po prostu go podniosłem.

Jesteś naprawdę miły! pochwaliła się. A jak cię zwać?

Feliks mruknął kierowca.

Ja nazywam się Elżbieta, a córka Weronika przedstawiła się kobieta.

Czy twoja ciotka przyjmie? zapytał Feliks, nie wierząc własnym uszom.

Mam nadzieję westchnęła.

Zadzwoń i zapytaj powiedział Feliks, przechodząc na ty.

Elżbieta poczerwieniała się i szepnęła:

Nie mam telefonu Mąż mnie zostawił

Masz numer? wyciągnął Feliks telefon ze schowka.

Kobieta szeptem tłumaczyła ciotce, że mąż uciekł, a kot jest przyczyną kłopotów. Ciotka nie przyjęła kota, ale obiecała przynajmniej dziewczynkę.

Kot zostanie, ale nie przygarnę go przeprosiła Elżbieta.

Weronika szlochała.

Kocie, przyjedź do nas, będziesz naszym przyjacielem powiedziała.

Już się dogadaliśmy z kotem mruknął Feliks.

Ona jest bardzo czuła broniła się matka.

Zrezygnowany, Feliks odwieźć pasażerki do wskazanego adresu i zostawić kotka u ciotki.

Weronika nie mogła się rozstać z kotem, tuliła go, całowała pyszczek. Nagle podbiegła do Feliksa i objęła go obiema rączkami.

Weroniko, tak nie wolno! przestraszyła się Elżbieta.

Brakuje jej ojca, więc przytula się do kota zauważyła ciotka.

Feliks poczuł dziwny ucisk w sercu. Myślał o spokojnym życiu z żoną i dziećmi, a tu nagle ta mała dziewczynka z kędzierzykami zmieszała mu plany.

Dziadku, przyjedziesz do nas? spytała Weronika, patrząc w górę ogromnymi oczami. Z kotkiem?

Spróbuję nie mógł odmówić Feliks.

Weronika westchnęła i pobiegła do domu. Feliks wrócił do swojego tiru i znów wyruszył w trasę, z myślą o dziewczynce i jej przerażonej mamie.

Skąd biorą się tacy dranie, co na słabe kręgosłupy wylewają swoją gorycz? zapytał Feliks kota. Kot zamiauczał, jakby się zgadzał.

Musiałbym mu wyjaśnić, że nie warto podnosić ręki na kobiety i dzieci! nie mógł się uspokoić Feliks.

Miau! potwierdził kot, podkreślając, że ma także pazury i zęby.

Feliks czuł, że obecność kota uspokaja go, po raz pierwszy w drodze miał towarzysza do pogawędki. Opowiadał mu o rodzicach, o służbie wojskowej, o polityce. Kot słuchał, mrucząc co jakiś czas, jakby przytakiwał.

Spójrz, co tam? zobaczył przy drodze dwójkę mężczyzn, jeden wyrzucił się na drogę i machał rękami. Musi być pomoc!

Choć Feliks był z natury nieufny, prawo drogi jest proste: pomóż, a pomożesz.

Co się stało? zapytał, otwierając drzwi jednego z mężczyzn.

Jednocześnie drugi wyciągnął pistolet, a w powietrzu przelatująca kulka ledwo ominęła Feliksa. Kot wpadł pazurami w napastnika, rycząc i drapiąc twarz. Mężczyzna upuścił broń, łapiąc się za rany, a Feliks chwycił pistolet i skierował go w stronę bandyty:

Ręce do góry!

Zdejmij kota! krzyknął przestępca. Zaraz mi oczy wydrzeże!

Nie ma sprawy! Feliks, widząc, że drugi bandyta nabiera tempa, wbił pięścią w szczękę napastnika, chwycił kota i, nie puszczając broni, wskoczył z powrotem do kabiny:

Jedziemy!

Zadzwonił na numer patrolu, numer zapamiętał w mig. Po pół godzinie policja zatrzymała dwóch zbirów i poinformowała Feliksa, że nie są to pierwsi złoczyńcy, z którymi mieli do czynienia. Jeden z nich przyznał się, że razem z kotem doprowadzili go do sławy.

Kto by pomyślał, że zostanę bohaterem? zdziwił się Feliks. Zamiast tego uwiązałbym ich obojga na miejscu!

Kraj powinien znać swoich bohaterów! krzyknął policjant.

Ja? roześmiał się kierowca. Gdyby mnie potrzebowali, na pewno bym nie uciekł!

Nie potrzebujesz brudzić sobie ręce, bo ratowałeś tego kota dodał funkcjonariusz, wskazując na zwierzak. Twój futrzasty partner?

Feliks spojrzał na kota, potem na siebie.

Mój, odparł stanowczo. Nazywam się Feliks. Partner mój ten kocur.

Szczęście mieć takiego partnera uśmiechnął się policjant, klejąc rękę w policjanta.

Historia Feliksa i jego odważnego kota rozeszła się w sieci. Ludzie go rozpoznawali, mrugając na drodze i dziękując. Feliks czuł, że z kotem coś w nim się zmieniło lodowate lody się roztopiły, a oddech stał się lżejszy.

Trzy tygodnie razem jeździli po drogach, aż nadszedł moment zdjęcia szyny. Feliks wjechał do tego samego miasteczka, gdzie zostawił kiedyś Elżbietę i Weronikę.

Otworzył drzwi przychodni i spotkał ją przy progu.

O, to wy powiedziała Elżbieta, nie odrywając wzroku. Śniło mi się, że przyjedziecie!

Widzę, że sen się spełnił odparł Feliks, nie wiedząc, co jeszcze powiedzieć. Czy wszystko w porządku z Weroniką?

Tak odrzekła, przygarnięta. Ciotka nas kocha, a ja właśnie wnoszę pozew o rozwód szepnęła, spuszczając głowę.

No to w porządku powiedział Feliks, po czym nieświadomie dodał: Czy przyjedziesz po mnie?

Oczy Elżbiety zrobiły się wielkie, otworzyła usta, zamknęła Kot, widząc tę scenę, zamiauczał z determinacją.

Mam córkę wyszeptała.

A ja mam kota!Feliks skinął głową, wsiadł do kabiny, a koci partner mrucząc wzdłuż szyby, podskoczył w rytm silnika, gotowy na kolejną nieprzewidywalną przygodę.