Ogoniasty Towarzysz w Przygodzie

Kociany towarzysz

Feliks w pracy nie tyle, że go nie lubili, co raczej omijali szerokim łukiem. Mężczyzna rozsądny, kierowca z długim stażem i pracowity, lecz absolutnie nie towarzyski. Nawet koledzy z tirów nie chcieli mu towarzyszyć, a on się tym cieszył. Jeden z nich zrezygnował, więc Feliks machnął mu ręką. Inni nadali mu przydomek Ponury. Tak przyjęło się, że nawet w oczy wzywali go tak. Imienia często nie pamiętali, a przydomek stał się znany.

Ten kurs nie zapowiadał nic niezwykłego. Trasa znajoma, ładunek zwykły. Ruszaj i patrz w drogę myślał Feliks.

Na poboczu przy drodze, w trawie, coś żywego pełzało! Chciał przejechać, nie wiedząc, co kryje się pod kółkami, ale serce mu podpowiedziało, że ma się zatrzymać i spojrzeć, komu los nie sprzyja.

Olbrzymi, paskowany kot syknął groźnie, jakby chciał sprzedać życie po półcenie. Mówią, że koty mają dziewięć żyć ten chyba stracił kilka, ledwo dyszy, łapa krzywi się, a futro brudne, w krew wsiąknięte.

Co cię tak dopadło, kocie? zapytał Feliks, pochylając się nad zwierzęciem.

Kot wygrymijał zęby i chrapliwie pomruczał, jakby mówił, że nie potrzebuje pomocy i lepiej mu iść własną drogą.

Rozumiem, dumny pomyślał Feliks, przywołując wspomnienie o królewskim kocie babci, przy którym mały Feliks kiedyś zasypiał przy ciepłym piecu. Teraz nie ma ani kota, ani babci a dobro wspomnienie zostaje.

Nie specjalizuję się w kocich urazach, ale widzę, że nie zniosz tego sam. Nie ma tu schroniska, więc pozwól, że zawiozę cię do weterynarza.

Pochylając się, delikatnie podniósł sycącego kota i włożył go do kabiny. Kot kręcił się, po czym uspokoił, najwyraźniej uznając, że sytuacja nie pogorszy się.

Zjeżdżając z autostrady, Feliks wjechał do małego miasteczka w Wielkopolsce, znalazł przychodnię weterynaryjną. Gdy zobaczył ponurego mężczyznę z kotem na rękach, niewielu pacjentów pominęło ich bez kolejki.

Szczęście ci, kocie oceniła starsza lekarka, dr Zofia. Zdezynfekujemy, założymy gips i możesz jechać dalej.

Dokąd mam go zabrać? zaprotestował Feliks. Mam trasę!

Nie mamy tu schroniska ani domu dla zwierząt, a kociak wygląda na zdrowego odparła dr Zofia. Nie ma co martwić się o adopcję.

Kot spojrzał zielonymi oczami prosto w duszę Feliksa, a mu się zrobiło ciężko. Czy ratować, skoro zaraz go wypuści?

Dobrze mruknął Feliks i ruszył w stronę korytarza.

Tam dwie starsze kobiety rozmawiały żwawo:

Wczoraj Jadwiga biegała do mnie, uciekając przed mężem mówiła jedna.

Co za nieszczęście! odpowiedziała druga. Ona ma serce ze złota, a on jej tylko psuje życie. Mówią, że ją nawet bicie wymyka.

Dlatego nie wyszła do pracy, bo ma siniaki dodała pierwsza. Dziś przyjdzie pan Nikola, lekarz.

Feliks nie wtrącał się w prywatne dramaty Jadwigi. Każdy ma swoje kłopoty, a on miał własne: narzeczona przysięgała miłość do grobu, a on nie zdążył jej nawet miesiąca wytrwać, bo ona odjechała z innym. Tak to bywa.

Weźcie go wydał dr Zofia kota, który jeszcze drżał. Mam nadzieję, że się zagoi, jak piesek. Za trzy tygodnie zdejmą gips.

Feliks podniósł kota i ruszył w stronę wyjścia, nie mając pojęcia, co zrobić z tym prezentem spadłym na jego barki. Czas już go gonił, grafik się rozsypał. Najpierw trzeba było dostarczyć ładunek, potem zobaczyć, co dalej.

Po kilku kilometrach zobaczył przy poboczu dwie postaci. Kobieta machała desperacko ręką, a mała dziewczynka przylegała do niej, trzęsąc się.

Nie biorę pasażerów! wykrzyknął Feliks, trzymając się swojego zasady.

Miau! rozległo się z tyłu.

Co to za sen? spytał Feliks. Co chcesz?

Miau! powtórzył kot, jakby domagał się jedzenia.

Może potrzebujesz jedzenia? pomyślał Feliks. Dobrze, że mnie ostrzegłeś, bo inaczej bym pożyczył ci poduszkę.

Zatrzymał auto i wyciągnął kota na trawę. Zwierzak od razu podniósł ogon, potwierdzając przypuszczenie Feliksa.

Hej! Dokąd zmierzacie? zobaczył, jak para biegnie w jego stronę.

Nie zdążył jeszcze oddalić się pięciu minut, a zmęczona kobieta, ciągnąc za rękę dziewczynkę, podbiegła.

Proszę! Zabierz nas! To tylko trzydzieści kilometrów od nas! błagała.

Dziewczynka patrzyła na niego mokrymi łzami, wyczerpana płaczem.

Nie jestem przewoźnikiem, tylko kierowcą tiru! próbował wytłumaczyć Feliks. Jedźcie autobusem!

Mieliśmy już jedną trasę i spóźniliśmy się! tłumaczyła kobieta. Podwieź nas, a będziemy modlić się za ciebie cały rok!

Kot, skończywszy swój spacer, zachwiał się, podszedł do dziewczynki, otarł się o jej nogę. Ona usiadła, pogłaskała go. Kot zamruczał.

Może zawiozę was, a wy zatrzymacie kota? zaproponował Feliks, wskazując na mruczącego towarzysza.

Kobieta łzami spłynęły po policzkach.

Z chęcią, kocham zwierzęta, pracuję w przychodni! Nie wiemy, gdzie się podziać, w sąsiednim mieście mieszka ciotka wyjaśniła. Poprosimy ją o pomoc.

Co się stało? mruknął Feliks, patrząc jak dziewczynka gładzi kota.

Mała dziewczynka, o jasnych loczkach, była wystraszona, a kot przyjmował pieszczoty.

Feliks przypomniał sobie rozmowę w przychodni. To chyba ta sama Eliza jej mąż był awanturnikiem. Nie wtrącał się w jej sprawy, skinął głową:

Dobra, zawiozę was.

Jedźmy, Weronka! zawołała kobieta.

Feliks podniósł kota, a konwój ruszył w auto. Dziewczynka usiadła z tyłu, matka przytuliła się do pasa kierowcy.

Zapłacę, nie martw się! obiecała, ale Feliks tylko chrząknął:

W porządku. Kotu się podobało, więc ludzie są dobrzy. Powiedz mu dzięki.

Dziękuję, kocie! wykrzyknęła kobieta. Jak się nazywa?

Kot jest kotem wzruszył ramionami Feliks. Spotkaliśmy się dziś na drodze.

Jesteś wspaniały! dodała z entuzjazmem. A jak się do Ciebie zwą?

Feliks mruknął kierowca.

Ja jestem Eliza, a córkę Weronka przedstawiła się kobieta.

Czy ciotka przyjmie? zapytał Feliks, zastanawiając się, co zrobić.

Mam nadzieję westchnęła Eliza.

Zadzwoń i zapytaj powiedział Feliks, przechodząc na ty.

Eliza zarumieniła się i szepnęła:

Nie mam telefonu Mąż… roztrzaskał

Masz numer? wyciągnął Feliks telefon z schowka.

Eliza szeptem wyjaśniała ciotce, że mąż uciekł, a kot się przygodził. Ciotka powiedziała:

Przyjmiemy was, ale kota nie przeprosiła Eliza.

Weronka zaszlochała.

Kotku, przyjedź do nas usłyszał Feliks. Jesteś dobry!

Już umówiliśmy się z kotem zauważył Feliks.

Ja jestem bardzo czuła broniła się matka.

Zrezygnowany z adopcji kota, Feliks zawiózł nieznajome pasażerki pod wskazany adres i oddał kota ciotce, która przyjęła go z westchnieniem.

Weronka nie chciała się rozstać z mruczącym przyjacielem, tuliła go, całowała w wąsy. Nagle podbiegła do Feliksa i objęła go obiema rączkami.

Weronka, tak nie wolno! przestraszyła się Eliza.

Brakuje jej ojca, więc przytula się mruknęła ciotka.

Serce Feliksa zadrżało. Myślał o rodzinie, o żonie, o dzieciach, a teraz ta mała dziewczynka z kręconymi włosami wywróciła jego myśli do góry nogami.

Dziś przyjedziesz do nas? zapytała Weronka, spoglądając na niego szerokim oczami. Z kotkiem?

Postaram się Feliks nie potrafił odmówić.

Weronka westchnęła i pobiegła do domu. Feliks wrócił do auta i znów ruszył w drogę. Przed oczami migała mała dziewczynka i przerażona matka.

Skąd biorą się tacy mężczyźni, co na słabe charaktery wyładowują gniew? zapytał kota. Ten wydał z siebie niezbyt przyjazne miauczenie.

Wyjaśniłbym im ręką, że nie warto podnosić ręki na kobietę i dziecko! rozgrzewał się Feliks.

Miau! potwierdził kot, sugerując, że dodałby kły i pazury.

Obecność kota uspokajała Feliksa, po raz pierwszy na drodze miał rozmówcę. Opowiadał mu o rodzicach, służbie wojskowej, poglądach politycznych. Kot słuchał, czasem przytakiwał, podzielając punkt widzenia tirowca.

Patrz, co tam? zauważył Feliks przy poboczu, widząc samochód, wokół którego wirują dwaj mężczyźni, jeden wyłania się na drogę i macha rękami. Pewnie pomoc potrzebna!

Prawo drogi obowiązuje każdego: pomóż, a pomoc przyjdzie.

Co się stało? zapytał Feliks, otwierając drzwi.

Zaraz dwa zdarzenia nastąpiły jednocześnie. Jeden z mężczyzn wymierzył w niego pistolet, a obok przelatywała ogonowa kometa!

Kot wbił się wszystkimi pazurami w napastnika, rycząc. Gdy napastnik wyrzucił broń, Feliks podskoczył, chwycił pistolet i skierował ją na bandytę:

Ręce w górę!

Zdejmij kota! krzyknął przestępca. Zaraz mi oczy wyrwie!

Nie ma sprawy! Feliks, widząc drugiego bandytę, wbił auto w szczękę agresora, podniósł kota i nie puszczając broni, wskoczył do kabiny:

Jedziemy!

Numery zapamiętał, zadzwonił na posterunek drogówki zajęło to kilka sekund. Bandytów zatrzymano po pół godzinie; policja poinformowała go o tym, gdy przejeżdżał obok.

Okazało się, że znają się z przeszłości. Jeden z nich wspominał strzelanie w Feliksa i kota, mówiąc:

Kraj musi znać swoich bohaterów!

Bohaterem? zdziwił się Feliks. Związałbym ich na miejscu, a sam uciekłbym!

Ten drugi ma na koncie kilku tirowców, jest zimny dodał policjant. Nie musisz brudzić sobie rąk, a i tak przewozisz ranną istotę wskazał na kota. Twój kocur?

Feliks spojrzał na kota. Kot spojrzał na Feliksa.

Mój odpowiedział stanowczo. Kierowcą się nazywam. Partner mój.

Szczęście mieć takiego partnera uśmiechnął się policjant, klejąc twarz bandyta. Dobrze broniąc się, ocaliłeś mnie!

To prawda odparł Feliks.

Historia o kierowcy tir i jego odważnym kocie rozeszła się w internecie. Ludzie rozpoznawali ich, przywitali się przy spotkaniach, dziękowali. Feliks czuł, że z kotem w jego życiu coś się zmieniło, jakby lód się roztopił, a oddech stał się łatwiejszy.

Trzy tygodnie przemierzały pary drogi, a gdy nadszedł moment zdjęcia gipsu, Feliks wjechał do miasteczka, gdzie zostawił kiedyś Elizę i Weronkę.

Otworzył drzwi przychodni i zobaczył ją na progu.

Ach, to panie powiedziała Eliza, nie odrywając wzroku. Miałam dziś sen, że przyjedzie pan!

Sen w rękę odparł Feliks, nie wiedząc co dodać. Czy nie gnębią was z Weronką?

Nie przytaknęła Eliza. Ciotka nas kocha, a ja już złożyłam pozew o rozwód mruknęła, spuszczając głowę.

To dobrze odrzekł Feliks, po czym sam wypowiedział: Czy zechcesz iść ze mną?

Oczy Elizy rozszerzyły się, otworzyła usta, zamknęłaFeliks wziął Elizę za rękę, a mruczący kot, patrząc z okna, jak słońce rozlewa się po horyzoncie, przypomniał mu, że najważniejsze podróże zaczynają się od wspólnego kroku w nieznane.