Odtrącona

Nienawidzona

Od dziecka Weronika nienawidziła swojego imienia. Wydawało jej się staroświeckie, babcine. Kiedy podrosła, mama wyjaśniła, że w młodości ojciec miał słabość do pewnej dziewczyny – pięknej, pełnej życia Weroniki. Był w niej zakochany, ale ona odrzuciła jego uczucia i wyszła za innego.

– Potem spotkał mnie. A kiedy urodziłaś się ty, dał ci jej imię. Nigdy nie zapomniał o tej pierwszej miłości – mówiła mama spokojnie.

– I nie jesteś zazdrosna?

– Nie. On kocha ciebie i mnie. Ale pierwszą miłość pamięta się zawsze. I ty kiedyś taką będziesz miała. – Mama pogłaskała Weronikę po głowie.

– A tamta Weronika też była tą brzydką? – oburzała się dziewczynka.

– Co za głupoty! Pamiętasz bajkę o brzydkim kaczątku? A jeśli tak bardzo nie podoba ci się imię, możesz je zmienić, jak dorośniesz. Jakie byś chciała? – uspokajała ją mama.

Weronika stała przed lustrem i próbowała różnych imion, jakby mierzyła sukienki. Ale żadne nie pasowało. Westchnęła, uznając, że od zmiany imienia i tak nie stanie się piękniejsza. Przyzwyczaiła się.

Ale nie wierzyła, że ktoś pokocha ją tak, jak ojciec tamtą Weronikę. Nijakie włosy, wąskie oczy, szpiczasty podbródek. Po prostu brzydula.

Ojciec kochał ją niemal tak mocno, jak wypić. Wracając z pracy, często wpadał do taniego baru. Po drinku stawał się czuły. Zawsze coś jej przynosił: czekoladkę, cukierki, zabawkę. Albo po prostu dawał pieniądze. Weronika zbierała i kupowała, co chciała.

Kiedy kończyła szkołę, ojciec umarł. Wracał do domu, a nad rzeką bawiły się dzieci. Piłka wpadła do wody, więc poszedł ją wyciągać. Był pijany, utonął.

Matka przeklinała go, że zostawił je same. Jak mają żyć? Weronika musiała się uczyć, ale skąd wziąć pieniądze? Co ją czeka w małej wsi?

Płakała po ojcu, ale mama zmusiła ją do wyjazdu.

– Co tu robić? Jedź, może wyjdziesz za mąż – mówiła ze smutkiem.

Weronika wyjechała. Marzyła o medycynie, ale po wiejskiej szkole nie miała szans. Zdała do szkoły pielęgniarskiej. Podobały jej się białe fartuchy.

W pokoju w akademiku mieszkała z piękną Kingą. Tamtą Bóg obdarzył hojnie – ciemne loki, brązowe oczy, śniadą cerę i pełne usta. Figurę miała jak z okładki. Obok niej Weronika czuła się jak przysłowiowa kopciuszek.

Patrzyła na Kingę z zazdrością. A Kinga wobec niej czuła się jak królowa piękności. Mimo wszystko się zaprzyjaźniły – obu taki układ pasował. Aż Kinga nie poznała studenta z Politechniki.

Gdy Weronika go zobaczyła, straciła głowę. Trudno było się oprzeć temu przystojniakowi. Czasem przychodził po Kingę, ale ta uczyła się zawzięcie – marzyła o czerwonym dyplomie i medycynie. Tomek wzdychał, czekając, aż skończy notatki.

– Długo jeszcze? – pytał niecierpliwie.

– Idź do kina z Weroniką. Mam jutro egzamin – machała ręką Kinga.

Weronika byłaby szczęśliwa, siedząc z Tomkiem w ciemnej sali, ale on nie zapraszał. Czekał, wzdychał i odchodził.

– Dlaczego tak z nim postępujesz? Gdyby ktoś tak na mnie czekał, byłabym w siódmym niebie! – oburzała się Weronika.

– Po co ci on? Oczywiste, że będzie się łobuzował. Dziewczyny już mu się rzucają na szyję. Zakochaj się w kimś zwyczajnym – radziła „dobroduszna” Kinga.

Pewnego dnia Tomek przyszedł, a Kinga jeszcze nie wróciła z biblioteki. Na stole stała patelnia z ziemniakami smażonymi na smalcu, który przysłała Weronice mama. Zapach roznosił się po całym korytarzu.

– Może zjesz ze mną? Kinga zaraz wróci – zaproponowała, widząc, jak Tomek przeływa ślinę.

Nie trzeba było go długo namawiać. Jadł z apetytem, a Weronika patrzyła z uwielbieniem, modląc się, by Kinga się spóźniła.

– Z ciebie byłaby dobra żona – powiedział w końcu Tomek, odsuwając talerz.

Pewnej soboty Tomek przyszedł po Kingę. Mieli iść do kina, ale zadzwoniła jej mama i wyjechała.

– Przyjdzie Tomek, przeproś za mnie – poprosiła przed wyjazdem.

Weronika przygotowała kolejny kulinarny hit.

– A ja bilety wziąłem – zmartwił się, gdy dowiedział się, że Kingi nie ma.

– Może pójdziemy razem? – zaproponowała. – Czy może wstydzisz się ze mną pokazać?

– Co ty! Wcale nie. Ubieraj się, poczekam na dole – rzucił i wyszedł.

Bała się uwierzyć w swoje szczęście. Półtorej godziny obok niego! A może nawet weźmie ją za rękę… Szybko się ubrała, spryskała perfumami i wybiegła, zanim zmieni zdanie.

– Gotowa, idziemy? – uśmiechnęła się.

– Chodźmy – burknął, rzucając jej ponure spojrzenie.

Po drodze opowiadała zabawne historie z życia studentów, a nawet sama je wymyślała. Tomek śmiał się szczerze. W pewnym momencie wzięła go pod rękę – tak, koleżeńsko. I nie puszczała aż do kina.

Film był ciekawy, ale Weronika ledwo patrzyła. Czekała, aż Tomek złapie ją za dłoń, podsuwała swoją. Ale zdawał się tego nie zauważać. Dopiero w napędzającej scenie złapała go mocno, udając przestrach. Nie puściła do końca seansu.

Potem odprowadził ją do akademika.

– Może wstąpimy na kawę? Jestem głodny – zaproponował.

– Po co wydawać? Mam w domu smalec, mama przysłała. I puree, i ogórki kiszone. Lepiej niż w knajpie. Chodź – i bez pytania zawiodła go do pokoju.

Znalazło się i wino. Po jedzeniu Tomek się rozmarzył. Przesiadł się na łóżko Kingi i oparł o ścianę. Gdy Weronika zmywała naczynia, zasnął. Po cichu zgasiła światło i usiadła obok. Tomek przytulił się, położył głowę na jej ramieniu. A potem pocałował. Może pomylił ją z Kingą. A może było mu wszystko jedno. Wstrzymując oddech, odwzajemniła pocałunek.

– Przepraszam – powiedział rano. –Minęły lata, a kiedy w końcu spojrzała w lustro, zrozumiała, że to nie imię ani twarz, ale życie, które w sobie wciąż nosiła, czyniło ją piękną.