Odszedł i dobrze – Jak to „abonent jest poza zasięgiem”? Przecież rozmawiałam z nim pięć minut temu…

Jak to abonent jest poza zasięgiem? Przecież pięć minut temu rozmawiał z kimś! Emilia stała pośrodku przedpokoju, ściskając telefon przy uchu.

Spojrzała na komodę.

Pudełko na biżuterię leżało na swoim miejscu, lecz wyglądało inaczej wieczko nie było domknięte.

Romek! zawołała w głąb mieszkania. Jesteś w łazience?

Powoli podeszła do komody. Dotknęła wypolerowanego drewna i od razu przeszedł ją zimny dreszcz pudełko było puste. Do cna.

Nie został nawet paragon, którego używała jako zakładki.

Razem z biżuterią zniknęły także jej oszczędności. Choć to akurat sama mu dała

Boże… wyszeptała, osuwając się na podłogę. Jak mogło do tego dojść? Przecież jeszcze wczoraj kłóciliśmy się o tapety… Przysięgałeś, że w sierpniu pojedziemy nad morze…

A wszystko zaczęło się banalnie. W czerwcu zeszłego roku w Emilii fiacie zatarł się tłok.

Serwis wycenił naprawę na kwotę, od której aż jej się zakręciło w głowie, więc zezłoszczona weszła na grupę Samochodowa Pomoc z Mazowsza.

Wie ktoś, czy można samodzielnie rozruszać tłoczek hamulcowy, jeśli się przyblokował? napisała, wrzucając zdjęcie brudnego koła.

Komentarze posypały się natychmiast. Jedni odradzali grzebanie w mechanice, inni proponowali zakup nowej części.

Nagle odezwał się użytkownik o nicku Roman85:

Pani nie słucha ich. Wystarczy WD-40 i zestaw naprawczy za sto złotych.

Odkręcić koło, lekko wypchnąć tłok hamulcem, ale nie do końca.

Wszystko wyczyścić, przesmarować.

Jeśli powierzchnia tłoka jest gładka będzie jak nowy.

Emilia wczytała się w radę. Była konkretna, bez zbędnych przechwałek.

A jakby tłok był z jakimiś wżerami? odpisała.

To tylko wymiana. Ale sądząc po zdjęciu, auto zadbane, nie powinno być źle. Jeśli coś proszę pytać prywatnie.

Tak zaczęli rozmawiać.

Okazało się, że Roman świetnie zna się na samochodach.

W ciągu tygodnia doradził jej przy wymianie oleju, wyborze świec zapłonowych, nawet podpowiedział, jaki płyn chłodniczy omijać szerokim łukiem.

Emilia przyłapała się na tym, że z niecierpliwością czekała na jego wiadomości.

Wiesz, Roma, jesteś moim wybawcą napisała pod koniec lipca. Może skoczymy na kawę? Ja stawiam. Albo na coś mocniejszego, w końcu tyle oszczędziłam.

Odpowiedź nadeszła po kilku godzinach.

Emilka, bardzo bym chciał. Naprawdę Ale jestem akurat w delegacji. Długiej, nawet bardzo. Za granicą by można rzec.

Wow zdziwiła się. Daleko?

Dalej się nie da. Muszę być szczery. Bardzo cię polubiłem. Ale nie jestem na delegacji. Odsiaduję wyrok. Zakład Karny nr 12, jeśli to coś mówi.

Telefon wypadł jej z ręki. W sercu ścisnął znajomy ból.

Więzień? Ona, porządna księgowa z warszawskiej firmy, od dwóch tygodni pisze z kryminalistą?!

Za co? zapytała na drżących palcach.

Art. 286. Oszustwo. Głupota i trochę pecha. Jeszcze niecały rok do wyjścia. Jeśli chcesz, usuń rozmowę zrozumiem.

Nie odpisała. Zablokowała go i przez trzy dni chodziła jak we mgle. Koledzy pytali, czy nie jest chora.

A ona wciąż myślała:

Dlaczego? Dlaczego taki mądry, życiowy facet i tam?!

Po tygodniu, w poczcie, pojawiła się wiadomość Roman, wykorzystując okazję, zapytał kiedyś o jej adres. Nie usunęła go całkiem, po prostu zamknęła czat.

Emilka, nie gniewam się. Serio. Wiedziałem, że tak będzie. Jesteś osobą, jakiej w życiu nie spotkałem. Takiej jak ty, nie potrzeba kogoś z moją przeszłością.

Chciałem tylko podziękować za rozmowy. To były najlepsze dwa tygodnie od dawna. Bądź szczęśliwa. Żegnaj.

Emilia przeczytała to, siedząc w kuchni, i nagle się rozpłakała. Zrobiło jej się żal i jego, i siebie, i całego świata.

Czemu wszystkim się w życiu udaje, a mi albo żonaci, albo maminsynki, a tu jedyny normalny człowiek i też nieosiągalny? pytała w myślach.

Znów nie odpisała

***

Emilia próbowała spotykać się z kimś, jednak wszystko było nie takie.

Jeden adorator pół wieczoru mówił o swoich znaczkach, drugi przyszedł z brudnymi paznokciami i poprosił o podzielenie rachunku.

W marcu, w dniu swoich trzydziestych piątych urodzin, Emilia czuła się wyjątkowo samotnie.

Rano przyszła wiadomość.

Sto lat, Emilko! pisał Roman. Wiem, że nie powinienem przeszkadzać, ale nie mogłem się powstrzymać. Oby ci się wszystko układało jak najlepiej.

Zasługujesz na to, by ktoś cię nosił na rękach.

Skleiłem tu coś z chleba i drutu Gdybym mógł dałbym ci.

Pamiętaj, że gdzieś na Śląsku jeden facet dziś pije za twoje zdrowie wyjątkowo kiepską herbatę.

Dziękuję, Roma odpisała, nie wytrzymawszy. To bardzo miłe.

Odpisałaś! aż czuła jego radość. Jak się masz? Jak twój 'maluszek’? Nie zawiódł w mrozy?

I wszystko wróciło.

Teraz rozmowy były codziennością. Roman dzwonił, kiedy tylko mógł.

Jego głos był głęboki i szorstki, bardzo przyjemny.

Opowiadał, jak dorastał z bratem, o tym, jak brat teraz wychowuje dzieci, o swoim marzeniu, żeby zacząć od nowa.

Nie wrócę do swojego miasta, Emilka mówił, gdy gotowała kolację. Tam za dużo pokus i starych znajomych.

Chcę wyjechać, gdzie nikt mnie nie zna. Mam dwie ręce, na budowie zawsze mnie przyjmą.

A dokąd? szeptała, ukrywając drżenie w głosie.

Najchętniej do ciebie. Wynająłbym pokój, kawalerkę Wystarczy wiedzieć, że oddychamy tym samym powietrzem.

Zobaczymy, jak się ułoży. Nie narzucam się

W maju Emilia była po uszy zakochana.

Znała rozkład jego kontroli, wiedziała, kiedy jest prysznic, kiedy prace w więzieniu.

Wysyłała mu paczki: herbatę, czekoladki, ciepłe skarpety, części do jakichś robótek.

Romeczku, tylko spokoju ci życzę, prosiła. Nie pakuj się w żadne głupoty.

Dla ciebie, kochanie, będę cicho jak myszka śmiał się. W kwietniu wychodzę.

Cz …ekam na ciebie.

***

W kwietniu Emilia pojechała pod bramę zakładu karnego. Kupiła mu kurtkę, spodnie, buty sportowe.

Serce waliło jej jak młot.

Kiedy wyszedł niezbyt wysoki, krępy, z krótko ostrzyżonymi, szpakowatymi włosami najpierw oniemiała.

Na zdjęciach wyglądał trochę inaczej.

Ale gdy się uśmiechnął i powiedział:

No cześć, gospodyni, rzuciła mu się na szyję.

Boże, żyjesz szeptała, przytulając się do jego szorstkiego policzka.

Przecież nie miałbym gdzie uciec, mocno ją objął. Ale masz ładne perfumy kwiatowe?

Pojechali do niej.

Przez pierwszy tydzień było jak w bajce. Roman od razu wziął się za robotę: naprawił cieknący kran, naprawił zamek w drzwiach.

Wieczorami siedzieli w kuchni, pili półsłodkie wino, a on opowiadał śmieszne historie, szerokim łukiem omijając nieprzyjemne tematy.

Słuchaj, Roma, powiedziała dziesiątego dnia mówiłeś, że chcesz wynająć kawalerkę.

Może nie warto? Mam dużo miejsca, razem raźniej.

Zaoszczędzisz, kupisz sobie narzędzia, urządzisz się.

Emila, to jakoś nie po męsku zmieszał się, kręcąc łyżeczką w herbacie. Facet powinien sam na siebie zarabiać. Teraz żyję na twój koszt.

Przestań! położyła mu rękę na dłoni. Jesteśmy dla siebie bliscy. Przecież niedługo się odnajdziesz, znajdziesz pracę, wszystko wróci na miejsce.

Wczoraj dzwonił brat powiedział nagle, odwracając wzrok. Siostrzeniec poważnie zachorował. Potrzebna operacja, płatna.

Brat prosi o pożyczkę a ja sam widzisz, nie mam grosza. Wstydzę się, Emilka. Nawet bardzo.

Ile potrzeba? zapytała ostrożnie.

Dużo Dwadzieścia tysięcy. Część już zebrali.

Może pojadę do Warszawy na budowę? Tam szybko zarobię.

Emilia zamilkła. Miała te pieniądze w pudełku na biżuterię. Odkładała je trzy lata, na remont kuchni, nową łazienkę z kabiną z hydromasażem

Mam te pieniądze, powiedziała cicho.

Roman gwałtownie spojrzał.

Nawet nie myśl! To twoje Nie wezmę.

Przecież to dla twojej rodziny. Oddasz mi, jak będziesz mógł. Jesteśmy razem.

Długo się wzbraniał. Prawie dwa dni milczał, wychodził na balkon zapalić, choć obiecywał rzucić.

W końcu Emilia wyjęła środki i położyła mu na stół.

Weź. Jedź do brata. Albo przekaż mu przelewem.

Wolę zawieźć sam uśmiechnął się, przytulając ją. Może znajdzie się też jakaś lepsza praca w jego okolicy.

Na dwa dni. W tamtą i z powrotem. Wracam niedługo

***

Godzinę siedziała na podłodze w przedpokoju. Drętwiały jej nogi, ale nie czuła bólu.

Z rozrzewnieniem wspominała poprzedni wieczór. Oglądali głupią komedię, on śmiał się, obejmował ją za ramiona, a ona czuła, że jest najszczęśliwszą kobietą świata.

Może jutro wyjadę wcześniej, powiedział przed snem.

Udał się wcześniej, niż zapowiadał. Spała, nie słyszała nawet, jak się pakował.

Śniło jej się, że trzasnęły drzwi, lecz uznała, że to sąsiedzi.

O czternastej nie mogła już wytrzymać i zadzwoniła do jego brata. Numer miał na wszelki wypadek.

Halo? odezwał się męski głos. Kto mówi?

Dzień dobry, ja Emilia, znajoma Romka. Dziś przyjechał do was?

W słuchawce zapanowało milczenie. Potem głęboki wdech.

Proszę pani Jakiego Romka? Mojego brata nazywają inaczej i on siedzi jeszcze pół roku. Skończy termin w październiku.

Emilię ogarnęła ciemność.

Ale… przecież wyszedł w kwietniu. Sama go odbierałam spod zakładu karnego!

Proszę pani głos był już ostrzejszy mój brat, Adam, jest w ZK nr 8.

A Romek Romek to mój były współwięzień, wyszedł dwa miesiące temu.

Ukradł mi telefon i wszystkie kontakty. Widocznie znów kogoś nabrał. Jest w tym mistrzem.

Skończył politechnikę, gada jak trzeba.

Emilia powoli odłożyła słuchawkę. Przypomniały jej się wszystkie jego mechaniczne porady.

Tylko nie przekręć przy świecach, bo zerwiesz gwint, a wtedy do widzenia tłumaczył.

Zrobiłam to, wyszeptała. Sama siebie oszukałam

Nagle dotarło do niej, że o swoim ukochanym właściwie nic nie wiedziała. Nawet nie widziała jego dowodu ani decyzji o zwolnieniu.

Może on wcale nie ma na imię Roman?!

***
Emilia oczywiście poszła na policję i zgłosiła sprawę. Pokazała zdjęcie o swoim partnerze dowiedziała się wiele ciekawych rzeczy.

Nazywał się faktycznie Roman, i była to jedyna prawda w tej historii.

Odsiedział wyrok za poważne przestępstwo, pół życia spędził w zakładzie karnym Emilię poznał podczas już trzeciego odbywanego wyroku.

Emilia przeżegnała się, zmieniła zamki i uznała, że dobrze się skończyło w porównaniu z losem poprzednich jego partnerek

Nie wszystko złoto, co się świeci w życiu cenna jest ostrożność i zaufanie, ale również rozsądek. Niekiedy zbytnie pragnienie bliskości sprawia, że przymykamy oczy na to, czego nie chcemy widzieć. Jednak każda, nawet najtrudniejsza lekcja, pozwala nam rosnąć i nauczyć się doceniać siebie zamiast szukać szczęścia w kimś, kto tak naprawdę jest tylko złudzeniem.