Odszedł — a jednak stał się bliższy

Zamknął drzwi za sobą, a w pokoju zrobiło się podejrzanie cicho. Malgorzata stała pośrodku salonu, zaciśnięte pięści opadły wzdłuż ciała. Trzydzieści lat razem. I co? Słowa jak grosze oszczędzał. Uparcie nie patrzył na nią, wbijając wzrok w stare gazety. Zbyt dobrze znała ten sygnał – zaraz wybuchnie kłótnia.

– Spokojnie, Gosia. Porozmawiajmy normalnie – głos Witolda był płaski jak patelnia.

– Normalnie?! – w głosie Malgorzaty drżały łzy wściekłości. – Kiedy ostatnio zapytałeś, co u mnie? Co czuję? Albo chociaż czy pogadałeś na luzie? Może w zeszłym wieku?!

Witold odłożył gazetę. Podszedł do okna. Za szybą październikowa mżawka smagała żółknące klony.

– Masz rację. Mało rozmawiamy – przyznał cicho.

– Mało?! – Malgorzata sapnęła. – Nie rozmawiamy wcale! Cichy obiad, potem telewizor. Gadam o wnuku Lucynki z góry, który dostał się na AGH, a ty mrukniesz „no spoko”. Chcę pomidory zebrać na działce: „Rób co chcesz”. Jestem kobietą czy domową dekoracją?

Obrócił się. W jej oczach lśniły łzy, uparcie powstrzymywane.

– Przepraszam. Nie wiedziałem, że to dla ciebie ważne.

– Nie wiedziałeś! – zaśmiała się krótko, gorzko. – Witek, jak w ogóle o mnie myślisz? Sprzątaczka? Przypadłość? Jak te twoje wiecznie zdezelowane kapcie?

Chciał coś powiedzieć, ale Malgorzata już odwróciła się na pięcie i wyszła z salonu. Drzwi zamknęły się z trzaskiem. Witold został sam, nasłuchując, jak ze złością stuka w kuchni talerzami. Potem zapanowała cisza.

Próbował czytać. Litery wirowały przed oczami. Gosia miała rację. Kiedy to się zaczęło? Po śmierci matki? Czy wcześniej, gdy po awansie praca pochłonęła go bez reszty?

Przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie. Księgarnia na Starówce. Ona za ladą. Miał kupić podręcznik dla elektryka. Jej uśmiech go oślepił. Stał gapowato, aż spytała, czy potrzebuje pomocy.

– Coś ciekawego. Co pani radzi? – wydukał.

– Co pan lubi? – spytała.

– Wszystko. Technikalia, kryminały, klasykę.

Podsunęła mu Sienkiewicza.

– Proszę. O miłości. Ślicznie pisze.

Kupił książkę, ale myślał o dziewczynie. Następnego dnia wrócił.

– Podobało się? – spytała Malgorzata.

– Kapitalnie. Co jeszcze?

Tak bywało przez tydzień. Kupował książki, coś tam mrucząc. W końcu zebrał się na kino.

– Nowe Zanussi. Idziemy? – wybełkotał.

Rozbawiła się.

– Myślałam, że nigdy się nie odważysz.

Po roku wzięli ślub. Pierwsze mieszkanie – kawalerka na Widzewie. On wbijał półki, ona wieszała firanki. Siedzieli potem na kuchennej ławce, pili herbatę, planowali.

– Chcę dwoje. Chłopca i dziewczynkę – mówiła Gosia.

– A ja dom z ogrodem – marzył Witold. – Ty kwiatki, ja majsterkuję w garażu.

– I żebyśmy się nie kłócili – dodała.

– Nigdy – obiecywał, całując ją w czoło.

Ale dzieci nie było. Lekarze rozkładali ręce. Malgorzata płakała po nocach. On słyszał i nie wiedział co powiedzieć. Przestali o tym mówić. Przestali mówić w ogóle.

Witold piął się w górę w pracy. Malgorzata przeszła do biblioteki szkolnej. Kupili większe mieszkanie na Bałutach, potem działkę w Łagiewnikach. Ona hodowała róże, on fanatycznie dłubał przy mocno sfatygowanej Warszawie. Ale słów ciągle brakowało.

Teraz, sam w pustym salonie, rozumiał – wina była po obu stronach. On się zamknął. Ona przestała próbować przebić mur. Po trzydziestu latach czuł się jak obcy pod własnym dachem.

Rano Gosia była lodowata. Podawała śniadanie w milczeniu. Witold próbował nawiązać.

– Gosiu, jedźmy w weekend na działkę. Pomogę z różami.

– Nie musisz.

– Może do teatru? Mówią, znakomity Majewski.

– Mam sprawy.

Poddał się. Cały dzień myślał o żonie. Wieczorem kupił jej ulubione goździki. Wszedł do mieszkania.

– Gosia, jestem! – zawołał.

Cisza. Na stole w salonie leżała kartka. Poznał charakter pisma. Serce mu spadło.

*Witku. Wyjechałam do Magdy do Bydgoszczy. Muszę się zastanowić. Nie wiem kiedy wrócę. Gosia.*

Usiadł w fotelu. Czytał zdanie w kółko. Goździki na stole pachniały znajomo. Cisza zamieniła mieszkanie w muzeum.

Pierwsze dni złościły go. Wieczny sentymentalizm! Dorosła kobieta zachowuje się jak rozkapryszona nastolatka. Niech pobędzie u siostry, przekona się jak dobrze było w domu.

Ale złość zniknęła szybko. Śniadanie w samotności, kolacja w milczeniu – to był koniec. Nie życie. Egzystencja.

Zaczął zauważać szczegóły. Jej kapcie przy łóżku. Krem na toaletce. Choocha do zupy na zawsze tym samym miejscu kuchenki. Książka na nocnej szafce z suszem zastępującą zakładkę.

Zadzwonił do Magdy.

–
I kawa w ich ulubionych kubkach stała się rytuałem poranka, w którym zwykły szelest gazety i wspólny śmiech znów były cenniejsze niż wszystkie słowa ciszy, wyhodowanej latami jak rzadki kwiat w ogrodzie ich wspólnego domu.