Odsunął żonę po zdradzie, zapewniając jej przyszłość, ale zerwał wszelkie kontakty!

**Bogaty mąż**

Tadeusz Zaleski wyrzucił żonę po zdradzie, hucznie i bezpowrotnie. Oczywiście, zabezpieczył ją finansowo, ale kontaktów zerwał – żadnych spotkań, żadnych rozmów.

„Sam jesteś winny! Tadeuszu, wybacz mi!” – bełkotała Marta, zupełnie nie na temat.

„Oszalałaś na starość! – krzyczał. – Żeby tak mnie upokarzać?! Ciesz się, że po prostu cię zostawiam!”

Marta miała wtedy, tak jak on, czterdzieści sześć lat. Dzięki jego pieniądzom wyglądała najwyżej na trzydziestkę. I to też irytowało Tadeusza! Komu niby byłaby potrzebna czterdziestosześcioletnia kobieta, gdyby nie jego inwestycje w jej wygląd?

**Wszystkie opowieści o życiu**

„Tadeuszu, cześć! Dlaczego się nie witasz?” – zawołał go sąsiad z dawnych lat, chyba Krzysztof.

Tadeusz Zygmunt zgrzytnął zębami. Co za kara! Minęły lata, odkąd wyprowadził się z tej kamienicy, a oni wciąż go rozpoznają. I jeszcze ten miejscowy pijaczek. Jeden z wielu…

Okno samochodu po stronie kierowcy otworzyło się, i Sławomir cicho zapytał:

„Pomóc, panie Tadeuszu?”

Tadeusz tylko machnął ręką. Szybko przeszedł do klatki schodowej, ignorując byłego sąsiada. Więcej niż sąsiada… przyjaciela? Może. Ale to było tak dawno…

„Nie ożeniłeś się po rozwodzie? Wciąż kawalerujesz?” – nie dawał za wygraną Krzysztof.

A może to nie Krzysztof? Co za różnica! Tadeusz przez pół życia starannie o nich zapominał. Kiedyś on i ten Krzysztof, oraz reszta nieudaczników, byli po prostu młodymi chłopakami. Mogli wyjść na piwo, wypić najtańsze wino. Kiedy to było? Trzydzieści pięć lat temu? A teraz ma się witać z opitymi menelami tylko dlatego, że matka…

„Cześć, mamo!” – zawołał głośno, otwierając drzwi mieszkania.

„Tadeusiu!” – odpowiedziała radośnie.

Czemu ona nie chce się do niego przeprowadzić, do jego ogromnego domu w podwarszawskiej willowej dzielnicy? Wczepiła się w to „gniazdo rodzinne” tak mocno, że oderwać się nie da.

„Jak tam twoje sprawy, mamo?”

Matka wciąż była w dobrej formie jak na swoje siedemdziesiąt osiem lat. Chodziła z kijkami, robiąc po piętnaście tysięcy kroków dziennie. Sprawnie zamawiała zakupy przez aplikację. Lubiła oglądać nowoczesne filmy na sprzęcie, który dostała od Tadeusza, i z przyjemnością narzekała na „upadek sztuki”. Dwa razy w roku jeździła do ciepłych krajów albo do Europy. Nowoczesna starsza pani – Tadeusz był z niej dumny. Chętnie jej pomagał. Ale jej upór z mieszkaniem… tego nie rozumiał. I za każdym razem wracali do tej nieprzyjemnej rozmowy. Tadeusz sam ją na to sprowadzał, ale nie mógł się powstrzymać – to był jego punkt zapalny.

„Mamo, może się jednak zdecydujesz?”

„Na co?” – zdziwiła się Halina Michałowska.

Potrafiła udawać niezrozumienie, gdy jej to pasowało. Tadeusz kochał matkę… i brakowałoby mu jej, gdyby… ale nawet o tym nie chciał myśleć!

„No wiesz, o czym! Przeprowadź się do mnie! Żebym nie musiał tu ciągle jeździć!”

„To nie przyjeżdżaj! Nie zmuszam cię. Jeśli zechcesz się spotkać, możemy w centrum.”

Jak ona może mówić to tak zwyczajnie? Jak to – nie przyjeżdżać? To przecież matka! Najbliższa osoba na świecie.

„Nie mogę nie przyjeżdżać! – stanowczo oświadczył Tadeusz. – Muszę się upewnić, że wszystko u ciebie w porządku. W domu i… ogólnie.”

„A ogólnie, to w jakim sensie? Z głową?” – niewinnie spytała.

Tadeusz nie mógł powstrzymać uśmiechu.

„Mamo, mamo… Możesz nie omawiać mojego życia z tymi swoimi kumoszkami?”

„A ja omawiam?” – uniosła brwi.

„Pewnie tak, skoro miejscowi pijacy pytają, czy się nie ożeniłem.”

„A może byś się jednak ożenił! – westchnęła. – Wtedy mniej byś mnie kontrolował.”

„Czyli tak to wygląda? – zmarszczył brwi. – Że ja przyjeżdżam, żeby cię sprawdzać?”

„Nie tylko przyjeżdżasz! Mam wrażenie, że czekasz, aż osłabnę, żeby załadować mnie do tego swojego pałacu!”

„Mamo!” – Tadeusz był oburzony do głębi.

Matka wstała z fotela i tupnęła nogą:

„Tak! Przemocą! Nie rozumiesz, że chcę spokojnie dożyć swoich dni w swoim mieszkaniu! W którym dorosłam! I ciebie, niewdzięczniku, wychowałam!”

Tadeusz nawet się cofnął. Co się z nią stało?!

„Zajrzę kiedy indziej…” – mruknął i ruszył do wyjścia.

„Mam nadzieję, że choć raz przyjdziesz bez tych swoich pogadanek! Do twoich milionerów się nie ruszę!” – krzyczała za nim.

Tadeusz mieszkał w willowej dzielnicy osiem kilometrów od Konstancina, ale matka nie zawracała sobie głowy szczegółami. Dla niej to było wszystko jedno. Nowobogaccy, dorobkiewicze i tak dalej. Matka całe życie przepracowała na uczelni, wykładając literaturę obcą. Była profesorem. Kierowała katedrą. Męża straciła dość wcześnie – miał pięćdziesiąt dwa lata. Sama była wtedy jeszcze pełna życia. Tadeusz nie miałby nic przeciwko, gdyby matka wyszła ponownie za mąż, ale Halina oznajmiła:

„Po Zygmuncie ta część życia mnie nie interesuje. Jest tyle wspaniałych rzeczy do robienia! Czy wszyscy muszą mieć obsesję na punkcie małżeństw?”

Wtedy Tadeusz był szczęśliwy w związku z żoną, Julią. Trochę mu było żal matki, ale cóż. Jej sprawa. Tadeusz wtedy piął się w górę, zbijał fortunę. Wychowywał syna, Piotrka. Wychował darmozjada, który wyjechał na studia do Anglii i nie wrócił. I tak po rozwodzie z Julką osiem lat temu Tadeusz został zupełnie sam. I w zasadzie mu to odpowiadało, tylko czasem nachodziła go myśl: czy nie powtarza losu matki? Może są do siebie bardziej podobni, niżby chciał. Ona nie chce się do niego przeprowadzić, a on tak się odciął od zwykłych ludzi, że nawet „cześć” powiedzieć Krzysztofowi się wstydzi. A co w tym złego? Przecież kiedyś nawet się przyjaźnili…

„Jedziemy, Sławku!” – mruknął Tadeusz, wsiadając do auta.

Zanim usiadł,Tadeusz uśmiechnął się, patrząc na śpiącą Natalię, i pomyślał, że bogactwo nie daje szczęścia, ale czasem wystarczy jeden przypadkowy wieczór, by odnaleźć to, co ważne.