Odrodzenie z Popiołów

*Dziennik, wtorek*

Kinga Wesoła weszła do biurowca, ledwo skinęwszy głową ochroniarzowi, i minęła windę, kierując się ku schodom. Piąte piętro zawsze pokonywała pieszo. Trzy razy w tygodniu chodziła na siłownię – częściej nie starczało czasu. Nawet do swojego mieszkania na piętnastym piętrze często wchodziła po schodach, gdy po pracy miała jeszcze siły.

Jej obciskające kostkę szpilki, równo wybijające rytm po marmurowej posadzce, szybko ucichły w głąb klatki schodowej, jakby uniosła się w górę. Za plecami nazywano ją wiedźmą, jędzą, królową. W swoich trzydziestu sześciu latach wyglądała na dziesięć lat młodszą. Prawdziwy wiek zdradzały tylko oczy – bystre, oceniające, oczy kobiety, która wiele przeszła. Ubierała się surowo, biznesowo, a wprawny makijaż podkreślał jej naturalną urodę.

— Kto to? — zapytał młody mężczyzna, który podszedł do ochroniarza. Ten zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem.

— Dyrektor firmy audytorskiej *Feniks* — odparł z szacunkiem korpulentny pięćdziesięciolatek.

Kobieta dawno zniknęła, ale w holu wirował jeszcze zapach jej perfum.

— Niezamężna? — rzucił młodzieniec, przeglądając plan budynku w poszukiwaniu biura *Feniksa*.

— A pan czego szuka? — Ochroniarz już przyglądał mu się uważniej.

— Jestem na rozmowę w *Nortonie*.

— Nazwisko? — sięgnął po telefon wewnętrzny.

Młody mężczyzna podał swoje dane.

— Proszę na siódme piętro, biuro siedemnaście — mruknął ochroniarz.

Patryk przeszedł w stronę wind, czując na plecach czujne spojrzenie. Zapamiętał jednak, że *Feniks* jest na piątym piętrze. Gdy dotarł na siódme, zszedł po schodach. Od razu dostrzegł duży, czerwony napis nad szklanymi drzwiami i wszedł do środka. Powstrzymał go uprzejmy uśmiech młodej recepcjonistki.

— Dzień dobry. W czym mogę pomóc?

— Dyrektor jest? — zapytał, jakby bywał tu codziennie.

— Tak. Ma pan umówione spotkanie?

— Nie, ale chciałbym porozmawiać.

— Niestety, pani dyrektor przyjmuje tylko z zapisem. Kiedy mam zapisać? — siekła słodkim tonem, sięgając po długopis.

Wtedy rozległ się stuk obcasów, i Patryk ujrzał elegancką kobietę idącą korytarzem. Naprężył się jak drapieżnik wyczuwający zdobycz.

— Kinga Szymańska, ten pan chce się widzieć bez zapisu — oznajmiła recepcjonistka.

— Byłem na rozmowie w *Nortonie*. Postanowiłem spróbować szczęścia i tutaj — przyznał się, udając zawstydzonego chłopca.

Kinga obrzuciła go szybkim, przenikliwym spojrzeniem.

— Ma pan wykształcenie ekonomiczne?

— Prawnicze — odpowiedział, wylewając na nią cały swój urok.

— Więc posłucham. Chodźmy.

Poszedł za nią, podziwiając jej smukłą sylwetkę w szarym żakiecie i obcisłej spódnicy, długie nogi uwydatnione szpilkami, wdychając drogą woń perfum.

— Kasiu, nie przekładaj mi telefonów przez dziesięć minut — rzuciła milutkiej sekretarce, otwierając dębowe drzwi.

— Proszę wejść.

Gruby dywan tłumił odgłos kroków. Kinga usiadła na swoim fotelu na czele długiego, wypolerowanego stołu. Wskazała wzrokiem krzesła po bokach.

— Na jakie stanowisko pan aplikuje?

— Sam nie wiem — uśmiechnął się przepraszająco.

— W takim razie radzę wrócić do *Nortona*.

— Nigdy nie pracowałem w audycie. Ale uczę się szybko. Daj mi szansę — mówił z ogniem.

Sprawdziła go ponownie wzrokiem.

— Jeden z naszych starszych pracowników odchodzi na emeryturę. W dwa tygodnie pana wprowadzi. Pełne wynagrodzenie po próbnym okresie. Zgoda?

— Tak. Nie zawiodę.

— Ma pan dokumenty?

— Tak — sięgnął do teczki.

Wstrzymała go gestem.

— Niech pan zaniesie je do HR. Kasia pana zaprowadzi. Poza tym służba bezpieczeństwa dokładnie sprawdza wszystkich. Jeśli nie ma pytań – jutro tu jestem.

Wyszedł, czując jej badawcze spojrzenie.

— Surowa — szepnął do Kasi, zamykając drzwi.

Sekretarka nawet się nie uśmiechnęła. *Wytresowana*, pomyślał.

Uznał, że ma szczęście. Od razu znalazł pracę, a szefowa – istny sen. *Tylko powoli, nie spłoszyć, żeby znów nie wylądować na bruku.*

— Dlaczego pan odszedł z poprzedniej pracy? — spytała kobieta z HR, przeglądając książeczkę.

— Siostra namówiła, żebym przyjechał do Warszawy. Zauważyłem waszą firmę. Nazwa mi się spodobała.

Nie powiedział, że w Poznaniu uwiódł córkę swojego szefa, głupiutką lalę, która zaszła w ciążę, a on ledwo uciekł przed gniewem jej ojca.

Kinga dorastała w małym miasteczku pełnym dymiących kominów papierni. Matka przepracowała tam dwadzieścia lat, zachorowała na płuca i umarła, zanim Kinga skończyła szkołę. Z dyplomem w ręku wyjechała do Warszawy.

Tam poznała Janka, studenta z roku wyżej. Wziął pod opiekę uroczą dziewczynę, ale gdy powiedziała mu, że jest w ciąży – zniknął. Rodzić i wychowywać dziecko sama? Kinga usunęła ciążę. Młoda była, jeszcze urodzi. Okazało się jednak, że to jej jedyna szansa.

Po tym doświadczeniu przestała zwracać uwagę na mężczyzn. Pewnego dnia poznała dyrektora *Feniksa*. Był starszy o dwadzieścia dwa lata. Gdy zaproponował małżeństwo i współpracę, nie wahała się, choć nie kochała go. Czekała cierpliwie. Dziesięć lat. Po jego śmierci stała się jedyną władczynią firmy – twardą i wyrachowaną.

Dwa tygodnie później w sali konferencyjnej żegnano najstarszego pracownika, który zaczynał jeszcze z mężem Kingi. Byli też ludzie z innych działów. Kinga wygłosiła mowę, wręczyła kopertę z pieniędzmi i voucher na Dominikanę. Potem był szwedzki stół i tańce.

Kinga zmierzała ku wyjściu. Patryk dopadł ją przy drzwiach i chwycił za rękę.

— Kingo Szymańska, zatańczymy?

Nie czekając na odpowiedź, poprowadKiedy kilka lat później spotkała go na ulicy, wyżebrał od niej pieniądze, a ona dała mu jedynie pogardliwe spojrzenie i poszła dalej, trzymając córeczkę za rękę.