Odpowiedź na niewierność męża

Tamten wieczór podzielił życie Agaty na „przed i po”.

„Wiesz, Aga, spotkałem inną. Jesteśmy dla siebie stworzeni. Romantyka! Nie to, co u nas: raz na ruski rok, i to tylko od święta” — oświadczył Krzysiek, zdejmując obrączkę.

Mówił to z przekąsem, jakby to ona była problemem. Agata wysłuchała w milczeniu. Nie błagała, nie płakała, nie zatrzymywała. Puściła.

„Nie będziemy nic dzielić. Mieszkanie jest moje, kupione przed ślubem, samochód też. Psa tym bardziej nie oddam. Nawet jeśli wzięliśmy go w związku, to moja ucieczka od rzeczywistości” — powiedziała chwilę później.

„Mi tam na niego wszystko jedno. Zabieraj. Ale mieszkanie i auto bym podzielił.”

„Gdybyś na nie łożył” — przerwała Agata. — „A tak — sorry, nie sorry.”

Krzysiek próbował coś udowodnić, ale w końcu wyszedł. A ona została — z psem, Burkiem, i z pragnieniem zemsty. Za wszystko.

Agata ciężko przeżywała zdradę.

„Chyba już nigdy nikomu nie zaufam” — zwierzała się przyjaciółce.

„Nie rozumiem, jak mogłaś go tak po prostu wypuścić. Trzeba było go nauczyć rozumu.”

„Jak?”

„Przytrzymać wszelkimi sposobami, a potem rzucić.”

Agata tylko wzruszyła ramionami.

„Zemsta to danie, które podaje się na zimno. Poczekaj, niedługo się zjawi.”

„Skąd ta pewność?”

„Bo byliście razem siedem lat, a ta Sylwia to tylko przelotny romans z siłowni. I młodsza o 15 lat. Wkrótce Krzysiek zrozumie, jaką głupotę popełnił.”

I tak się stało.

Nie minęły nawet trzy miesiące, a Krzysiek pojawił się na horyzoncie.

„Jesteś w domu? Jadę obok, muszę wpaść.”

„Po co?”

„Zostawiłem u ciebie ulubiony parasol. Jesień za oknem, przyda się.”

„No to zabieraj…” — Agata się nie sprzeciwiała. Pozwalała byłemu przychodzić i przeszukiwać szafy w poszukiwaniu zapomnianych rzeczy. Patrzyła, jak się męczy. Miała wrażenie, że szuka pretekstu, by odwiedzać ją coraz częściej.

Gdy wyniósł już ostatni gwóźdź, znalazł nowy powód:

„Aga, czekaj, zaraz przyjadę.”

„Znów coś zapomniałeś?” — zdziwiła się Agata, zacierając ręce z satysfakcją, że zachowuje się dokładnie tak, jak przewidziała przyjaciółka.

„Stęskniłem się za Burkiem. Na pewno i on za mną.”

„Burek? Za tobą? No co ty! Myślisz, że psy i kobiety czekają na tych, którzy je zdradzili?”

„I tak przyjadę. Sylwia zamknęła drzwi na klucz, którego nie mam, i pojechała na fitnessowy zlot. Muszę gdzieś przeczekać do jutra.”

„Jedź do hotelu.”

„Może chociaż na kolację?”

„Dobrze” — uległa Agata.

Krzysiek przyjechał.

„Twoja ziemniaczanka z grzybami… Dałbym za nią duszę!” — zachwycał się. — „U Sylwii wszystko takie… bez smaku. Ciągle na diecie. Raz poprosiłem o ziemniaki, to się wydarła! Powiedziała, że jestem gruby…”

Agata parsknęła śmiechem. Były mąż wyglądał żałośnie. W ciągu tych trzech miesięcy „wspaniałego” związku nie tylko schudł, ale jakby się skurczył. I postarzał o dobrych dziesięć lat.

„Jedz. Powinieneś przytyć” — powiedziała Agata, odkrawając duży kawałek mięsa Burkowi. Krzysiek śledził wzrokiem ten ruch i pomyślał, że pies Agi je lepiej niż on u Sylwii.

„Już czas” — oznajmiła Agata, widząc, że były najadł się i rozsiadł przed telewizorem. Zupełnie jak dawniej.

„Daj mi choć odpocząć! Dawno nie miałem tak miłego wieczoru. Jak za starych czasów.”

„Przepraszam, mam inne sprawy niż ty.”

„Serio?!” — Krzysiek zmrużył oczy. Nie mógł uwierzyć, że jego wierna dotąd Aga mogłaby znaleźć kogoś innego.

„Mam randkę” — powiedziała Agata, obserwując jego reakcję.

„Z kim?”

„To już nie twoja sprawa. Zwolnij miejsce. I kanapę. Będzie nam potrzebna.”

Twarz Krzysztofa wydłużyła się. Ale musiał zebrać się w sobie i wyjść. Liczył, że Agata z sentymentu „pozwoli” mu nie tylko na kanapę, ale i na czułość.

Pakując się, mimochodem rzucił:

„Kłamiesz, Aga. Nikt do ciebie nie przyjdzie.”

„A to czemu?”

„Gdyby przyszedł, dawno naprawiłby kran. Żaden porządny facet nie zostawiłby domu ukochanej kobiety w takim stanie.”

„A moi mężczyźni nie przychodzą naprawiać kranów, tylko dla przyjemności. Więc marsz, Krzysiek. Naprawiaj krany u Sylwii. Tylko coś mi mówi, że tam jest jeszcze gorzej. Ten u mnie zaczął przeciekać jeszcze za twoich czasów, a tyś się nie kwapił.”

„Nie umiem. Za to w innych rzeczach jestem dobry.”

„Nie równaj się z moim nowym” — powiedziała Agata i zatrzasnęła mu drzwi przed nosem.

Z zadowoleniem patrzyła przez wizjer, jak się wierci i w końcu odchodzi.

Zadzwonił po dwóch dniach.

„Czego chcesz?”

„Po prostu się stęskniłem. Tyle lat razem. To chyba nawyk.”

Na początku Agata cieszyła się, że były narzeka na Sylwię, że znów od niej zależy. Robiła wszystko, by widział, jak dobrze jej bez niego. Marzyła, by żałował swej zdrady… Ale teraz Krzysiek zaczął ją męczyć. Z każdą wizytą czy telefonem uświadamiała sobie, że uczucia zniknęły. Nie czuła nawet nienawiści. Chęć zemsty przepadła.

„Co robić? Jak się go pozbyć?” — spytała przyjaciółki.

„Zemścić się. Czas nadszedł.”

„Wiesz, kochanie… Chyba już się sam ukarał. Z tą Sylwią jest nieszczęśliwy, a ja nawet nie chcę go brać z powrotem po to, by potem rzucić.”

„W takim razie po prostu go ignoruj. Nie wpuszczaj i nie odbieraj.”

Agata spróbowała… Ale było tylko gorzej. Krzysiek obudził w sobie instynkt zdobywcy. Zrozumiał, że traci zapasowe lądowisko.

Zaczęły się telefony z różnych numerów. Czekanie pod drzwiami. Kwiaty i prezenty w pracy.

„Krzysiek, przestań. Naprawdę mam nowe życie” — Agata była w szoku. Gdyby pół roku temu powiedziano jej, że tak się zachowa, nie uwierzyłaby.

Teraz z Burkiem chodziZ czasem Krzysiek dał za wygraną, a Agata i Michał znaleźli w sobie coś więcej niż tylko wspólną zemstę na przeszłości.