Odpłata

Marek dorastał jako spokojny i bystry chłopiec. Rodzice nie szczędzili niczego dla swojego jedynaka – płacili za różne zajęcia dodatkowe, żeby wyrósł na wszechstronnie rozwiniętego i wykształconego człowieka. Marek trenował judo, grał w szachy, dobrze rysował. Gdy podrósł, zaczął grać na gitarze.

Jego rówieśnicy zabierali dziewczyny do kina, popijali tanie wino i palili papierosy, a on siedział z gitarą, przebierając akordy i śpiewając ochrypłym głosem.

Rodzice marzyli o świetlanej przyszłości syna. W małym miasteczku powiatowym, liczącym czternaście tysięcy mieszkańców, nie było dla niego perspektyw. Po maturze bez problemu dostał się na prestiżowy kierunek informatyczny na uniwersytecie w Lublinie.

Dzień przed rozpoczęciem zajęć ojciec zawiózł go do siostry, u której miał zamieszkać. Jej mąż zmarł rok wcześniej, a dzieci dawno się usamodzielniły. W akademiku był zbyt duży hałas i zbyt wiele pokus, które mogłyby przeszkodzić w nauce. Matki nie zabrali, żeby nie urządzała długiego pożegnania ze łzami. Ojciec zostawił synowi pieniądze na pierwsze potrzeby i odjechał.

Marek pierwszy raz w życiu był zdany tylko na siebie. Ciotka niewiele interesowała się sprawami siostrzeńca. Pilnowała tylko, żeby był najedzony i nie wracał zbyt późno do domu.

Koledzy z roku, uwolnieni spod rodzicielskiej kurateli, rzucili się w wir imprez, często opuszczając zajęcia. Marek trzymał się na uboczu – nigdy nie miał przyjaciół, a na pijatykach czuł się obco. Od pierwszego dnia jego uwagę przykuła Kinga, piękna blondynka.

Chłopaki szeptali, że Kinga wybrała kierunek uważany za męski tylko po to, żeby dobrze wyjść za mąż. Nie była pilną studentką, ale mało który wykładowca stawiał jej jedynki. Takiej dziewczynie wiedza była niepotrzebna – wystarczyło, że miło było na nią patrzeć, tłumaczyć jej temat, podchodzić i poprawiać jej błędy, lekko dotykając ramienia.

Kinga nie narzekała na brak adoratorów. Uważała Marka za nudziarza i ignorowała go. O czym z nim gadać? O muzyce, szachach czy nudnej informatyce? W każdym razie, Marek zupełnie nie był jej typem.

A on cierpiał z powodu nieodwzajemnionej miłości. Chciał być przy Kindze każdej minuty – na zajęciach, w akademiku. Podczas kolejnej wizyty w domu oświadczył rodzicom, że chce zamieszkać w akademiku. U ciotki jest za daleko od uczelni, traci dużo czasu na dojazdy. Wybuchła awantura – ojciec krzyczał, matka płakała.

Ale Marek obiecał, że nie wpłynie to na jego naukę, że mogą mu zaufać. I tak już patrzono na niego krzywo – jako jedyny w grupie mieszkał na mieście. Rodzicom nie pozostało nic innego, jak się pogodzić z decyzją syna.

Marek był w siódmym niebie. Teraz będzie widywał Kingę nie tylko na zajęciach (na wykłady i tak rzadko chodziła), ale też wieczorami w akademiku. Wymyślał preteksty, żeby do niej zaglądać. Ale Kinga nadal nie odwzajemniała jego uczuć.

Nawet gdy przebywali w tym samym towarzystwie, odmawiała tańca z nim, uciekała na balkon zapalić. Marek też zaczął palić, ale to wcale nie przybliżyło go do pięknej blondynki.

Prawdziwą próbą dla Marka były wakacje, kiedy na dwa miesiące wracał do domu i nie mógł widywać Kingi. Męczył się, cierpiał i liczył dni do rozpoczęcia roku. Tak minął kolejny rok.

Marek uczył się świetnie, wykładowcy chwalili go i przepowiadali wielką przyszłość. Gdy trzydziestego pierwszego sierpnia wrócił do akademika (matka nie chciała go wypuścić wcześniej), dowiedział się, że Kinga wyszła za mąż. Ta wiadomość odebrała mu sen i spokój. Wybrankiem piękności został starszy kolega, sportowiec, chluba uniwersytetu.

Kinga już nie pojawiała się w akademiku. Mieszkała z mężem w jego mieszkaniu. Marek mógł ją teraz widywać tylko na zajęciach, obserwując z boku. Pewnego dnia, tuż przed sesją zimową, poprosił ją o notatki. Powiedział, że opuścił wykład.

„Poproś kogoś innego. Ja też muszę się uczyć” – odmówiła.

„Kolokwium jest pojutrze, oddam ci zeszyty jutro. Obiecuję” – błagał, patrząc na nią pełnym miłości wzrokiem.

Kinga pomyślała i podała mu notatki.

Następnego dnia Marek pierwszy raz w życiu opuścił zajęcia bez powodu. Wszystko po to, żeby osobiście odwieźć zeszyty Kindze do domu. Przypadkiem usłyszał w stołówce, jak narzekała koleżance, że mąż znów wyjechał na zawody. Jemu zaliczenia i egzaminy wystawiali automatycznie.

Adres Kingi wyciągnął od innych dziewczyn. Obliczył, o której powinna wrócić z uczelni, i pojechał do niej. Nie chciał niczego – tylko być przy niej, porozmawiać, wyznać miłość. Z walącym sercem nacisnął dzwonek, mając nadzieję, że otworzy mu Kinga. Ale drzwi uchylił barczysty facet – jej mąż.

„Czego?” – warknął.

„Notatki dla Kingi” – wydukał zmartwiony Marek.

„Dawaj” – mężczyzna wyciągnął dużą dłoń.

Marek próbował zajrzeć do środka, ale postać sportowca wypełniała całe drzwi, uniemożliwiając mu choćby spojrzenie na Kingę.

„Chciałem jej osobiście oddać” – przycisnął zeszyty do piersi.

Mąż zmierzył go pogardliwym wzrokiem, wyrwał notatki i zatrzasnął drzwi przed jego nosem.

Marek przeniósł się do innej grupy i wrócił do mieszkania ciotki.

***

Minęło piętnaście lat

W biurze wszyscy gratulowali Markowi Kowalskiemu objęcia stanowiska dyrektora. Jego poprzednik dostał awans i wyjechał do Warszawy. Wśród pracowników byli też jego dawni koledzy z roku – na przykład skromna i obowiązkowa Ania Nowak, matka bliźniaków.

Odciągnęła Marka na bok i szczerze pogratulowała mu sukcesu.

„Zawsze wiedziałam, że będziesz najlepszy” – trzymając kieliszek szampana, poprawiła okulary na nosie.

„Szara myszka, a jednak wyszła za mąż” – pomyślał Marek. Na zdjęciu w ramce na jej biurku widział całą uśmiechniętą rodzinę.

„Cieszę się” – odparł spokojnie. – „Teraz mogę ci zaproponować stanowisko, na jakie zasługujesz.”

„Po latach cierpienia i zemsty Marek w końcu zrozumiał, że prawdziwa spokój przychodzi nie z zemsty, ale z przebaczenia – i gdy pewnego dnia zobaczył Kingę szczęśliwą w nowym związku, jedyne, co poczuł, było ciche uwolnienie, jakby wreszcie odpuścił sobie przeszłość.”