Odnajdziesz swoje szczęście. Nie trzeba się spieszyć – wszystko w swoim czasie Polina miała starą, …

Odnajdziesz swoje szczęście. Nie ma co się spieszyć. Wszystko w swoim czasie.

U mnie, u Pauliny, odkąd pamiętam, była taka trochę dziwna tradycja. Co roku, tuż przed Sylwestrem, szedłem z nią do wróżki. Dzięki temu, że mieszkaliśmy w Warszawie, znalezienie nowej wróżki nie było wielkim wyzwaniem.

Sytuacja była taka, że Paulina była samotna. Próbowała na różne sposoby poznać porządnego chłopaka, ale jakby los jej nie sprzyjał. Okazało się, że wszystkich fajnych mężczyzn już dawno sobie ktoś znalazł…

W tym roku spotkasz swoją miłość! ogłosiła tajemniczo wróżka o ciemnych oczach, spoglądając w lśniący kryształ.

Ale gdzie? Gdzie go spotkam? zniecierpliwiona dopytywała Paulina. Co roku słyszę to samo, a lata mijają, i nic się nie zmienia.

Panią polecano mi jako najlepszą wróżkę. Żądam, żeby pani podała mi miejsce, i to konkretnie! Bo jak nie, to tak panią zareklamuję… zagroziła rozczarowana.

Wróżka przewróciła oczami, wiedząc, że Paulina jest uparta i łatwo jej się nie pozbędzie. Miała świadomość, że jeśli czegoś jej nie powie, to dziewczyna będzie tu siedzieć do wieczora, blokując kolejkę ludzi pragnących wiedzieć, co ich czeka.

W pociągu spotkasz! powiedziała z zamkniętymi oczami. Widzę go… Wysoki blondyn, bardzo przystojny. Prawdziwy książę z bajki…

Ojej! ucieszyła się Paulina. A w jakim pociągu? Kiedy dokładnie?

Przed Nowym Rokiem! kontynuowała z rozbawieniem wróżka. Jedź na dworzec. Serce podpowie ci, w jakim kierunku wybrać bilet…

Dziękuję! uśmiechnęła się uradowana Paulina.

Wyszła z mieszkania wróżki i od razu zamówiła taksówkę na Dworzec Centralny. Ale już przy okienku kasowym jej entuzjazm nieco osłabł. Patrzyła nieco nieprzytomnie na rozkład jazdy, nie wiedząc, dokąd powinna kupić bilet…

Proszę szybciej! zirytowany głos kasjerki wyrwał ją z zamyślenia.

Kraków… Na trzydziestego pierwszego grudnia. Przedział sypialny wydukała.

Wyobrażała sobie, jak siedzi w wygodnym przedziale, popija herbatę, aż nagle do mniejszego przedziału wchodzi ON, jej przyszły mąż…

Po powrocie do domu Paulina zaczęła się pakować na szybko, bo po zmroku miała już pociąg…

Nie myślała w ogóle o konsekwencjach. Ani o tym, co będzie robiła w Sylwestra w zupełnie obcym mieście. Chciała tylko, żeby przepowiednia wróżki wreszcie się spełniła.

Bo najgorzej jest czuć się nikomu niepotrzebnym. Dla niej najtrudniejsze były właśnie święta wszyscy robili zakupy, szykowali prezenty, a ona była sama…

Kilka godzin później Paulina zajmowała miejsce w przedziale, z kubkiem gorącej herbaty. Wszystko jak sobie wymarzyła. Zostało już tylko czekać, aż wejdzie książę.

Szczęść Boże! przywitała się starsza kobieta, wciskając ogromną walizkę do przedziału. Gdzie jest drugie miejsce?

Tu… odrzekła zaskoczona Paulina, wskazując półkę naprzeciwko. Przepraszam, czy się pani nie pomyliła? To na pewno ten wagon?

Nie, kochanie, wszystko się zgadza uśmiechnęła się pani Zofia i zajęła wolne miejsce.

Przepraszam, pozwoli pani przejść? wymamrotała Paulina. Dotarło do niej, że cały ten wyjazd to jakieś szaleństwo. Proszę mnie wypuścić! Zmieniam zdanie, nie jadę!

Poczekaj, schowam walizkę odparła pani Zofia, nie rozumiejąc, o co chodzi.

No i po wszystkim… Pociąg ruszył westchnęła Paulina. Co teraz?

Dlaczego chciałaś tak nagle wysiąść? Coś zostawiłaś? zapytała kobieta.

Paulina zignorowała pytanie i spojrzała przez okno. Wiedziała, że ta kobieta jest całkiem niewinna i sama sprowadziła na siebie ten kłopot.

Tymczasem pani Zofia wyjęła z torby jeszcze ciepłe domowe pierogi i zaczęła częstować Paulinę.

Byłam w odwiedzinach u córki wyjaśniła. Teraz wracam do domu, bo syn z narzeczoną przyjadą na święta. Będziemy razem świętować Nowy Rok.

To pani się udało… Ja pewnie Nowy Rok powitam na dworcu powiedziała smutno Paulina.

Słowo do słowa i dziewczyna zdobyła się na wyznanie całości swojej historii starszej pani.

Oj dziecko, po co chodzisz do tych oszustów? pouczała ją pani Zofia. Odnajdziesz swoje szczęście. Nie trzeba się spieszyć. Wszystko w swoim czasie…

Następnego dnia Paulina wysiadła na peronie w mieście, którego nawet nie znała z widzenia. Pomogła współpasażerce wysiąść z pociągu, po czym stanęła bezradnie.

Dziękuję, Paulina! Wszystkiego najlepszego! pożegnała ją pani Zofia.

Wzajemnie… posmutniała Paulina.

Starsza kobieta spojrzała na dziewczynę, nie wiedząc, jak ją pocieszyć. Przeczuwała, że perspektywa spędzenia sylwestra na dworcu nie jest najlepszym początkiem roku.

Paulina, jedź ze mną! zaproponowała nagle. Ubierzemy choinkę, przygotujemy kolację…

Ale… Przecież to niezręczne zawahała się Paulina.

Ale siedzenie na dworcu jest wygodniejsze? uśmiechnęła się pani Zofia. Chodź, nie dyskutuj!

Paulina ostatecznie zgodziła się na propozycję. Pani Zofia miała rację na dworze szalała zamieć, nie było sensu tułać się po dworcu.

Rafał z Magdą już w domu powiedziała starsza pani.

Rafał wypatrywał z okna, kiedy mama wysiadła z taksówki. Wyszedł zaraz do windy, żeby pomóc jej z ciężkimi siatkami.

Cześć, synku. Dziś nie przyjechałam sama, mam gościa. To córka mojej dawnej koleżanki Paulinka powiedziała z uśmiechem do mnie.

Fantastycznie! odrzekłem. Proszę bardzo, Paulino, wejdźcie.

Paulina spojrzała na wysokiego, przystojnego blondyna i zarumieniła się. Dokładnie takiego wyobrażała sobie w pociągu. Chyba los znowu z niej zażartował…

A gdzie jest Magda? zapytała mama.

Mamo, Magdy nie ma i już nigdy nie będzie. Nie chcę o tym rozmawiać, dobrze? odpowiedziałem, marszcząc czoło.

No dobrze… poddała się mama.

Wieczorem siedzieliśmy razem przy stole, żegnając stary rok.

Paulino, zostaniesz z nami na dłużej? zapytałem z uśmiechem, nakładając jej sałatkę.

Nie, rano wyjadę powiedziała ze smutkiem.

Nie chciała tak szybko opuszczać tego przytulnego domu. Wydawało jej się, jakby znała panią Zofię i nas od zawsze.

Nie rozumiem, czemu tak się spieszyć? zżymała się starsza pani. Paulino, zostań jeszcze!

Tak, zostań! Mamy świetne lodowisko, jutro wieczorem możemy tam pójść. Nie wyjeżdżaj tak szybko prosiłem.

Przekonaliście mnie uśmiechnęła się Paulina. Z przyjemnością zostanę.

Następnego Nowego Roku było nas już czworo przy stole: pani Zofia, ja, Paulina i mały Tomek…

A wy, wierzycie w sylwestrowe cuda?