Odetchnięcie

**Wdech**

Wczoraj Kasi skończyło się 47 lat. Dwa lata temu jej życie zostało złamane. Trzeba przyznać, że ten oklepany zwrot idealnie oddawał to, co się z nią stało.

Kasia znalazła sukienkę zaledwie kilka dni przed urodzinami. Zadzwoniła do mamy i powiedziała, że kupiła niebieską. Mama natychmiast zażądała, żeby ją przymierzyła na żywo. Gdy Kasia włożyła sukienkę, mama aż klasnęła z zachwytu. „Wyglądasz w niej jak laleczka. Ale to nie jest niebieski, tylko turkus!”. To pokolenie miało wyczucie. Pewnie dlatego, że chodzili do krawcowych, omawiali fasony, dobierali tkaniny. Każda sukienka była wtedy wydarzeniem.

Więc turkusowa sukienka, która właśnie uświadomiła sobie, że nie jest „jakimś tam niebieskim”, czekała na swój debiut.

Na te urodziny Kasia zaprosiła wszystkich nielicznych krewnych i przyjaciół. W restauracji przygotowali dla nich stolik w zacisznej części niewielkiej sali.

Natalia, jej kuzynka, wygłosiła toast, który trwał dobrych dziesięć minut. Opowiadała, jak w wieku szesnastu lat upiły się i łapały taksówkę. Nie mogły sobie przypomnieć, jak odmienia się słowo „kościół”, więc powtarzały kierowcy: „Nie rozumie pan?! Mieszkamy przy kościele! Kościele! Wieś-Jeżyki! Jedź do centrum, tam pokażemy!”. I zaproponowała, żeby wszyscy się upili, żeby nie pamiętać, jak podać adres. Ale jej romantyczny zapał zduszono, przypominając, że wszyscy zatrzymali się w hotelu, w którym była restauracja. „Zero romantyzmu w tym życiu”, zaśmiała się Natalia. A jej mąż dodał: „Przestaliśmy włazić przez okna do ukochanych kobiet! Ale tylko dlatego, że mamy moskitiery. Inaczej to byśmy dalej skakali. Szczególnie ja”. „Oczywiście, bo macie dom parterowy”, roześmiała się Kasia. Wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Potem toast wygłosił Arek, mąż Ireny, drugiej kuzynki. Arek przypomniał ich wyjazd do Zakopanego sto lat temu. Najpierw wszyscy wygrywali, a potem przegrali do ostatniego grosza. Gdy wyszli z kasyna, Kasia powiedziała: „Co byście bez mnie zrobili? Schowałam piątaka na wódkę i przekąskę”. I tak upili się za te kilka złotych, a potem chodzili po deptaku i śpiewali „Pod niebem błękitnym”. „Więc wznieśmy toast za niesamowitą kobietę, która uratowała nas od śmierci z pragnienia i głodu!”. Mąż mamy, Gienek, żałował, że w restauracji nie ma wagi, bo chętnie zważyłby się na bruderszaft. Wszyscy zaczęli nucić piosenkę, stopniowo przechodząc na szept, jak w słynnej scenie z łaźni.

Wieczór był świetny. Mąż, co prawda, nie wygłosił toastu, ale nigdy nie umiał. Zawsze żartował, że nie jest mówcą, tylko informatykiem.

Następnego dnia umówili się na wspólne śniadanie i spacer po Łazienkach. Wieczorem wszyscy się rozjechali, a Kasia z mężem zostali sami w mieszkaniu.

Mąż, patrząc w kąt, gdzie stał komputer, powiedział: „Musimy porozmawiać”. I Kasi zrobiło się niedobrze. Właściwie cały dzień czuła się dziwnie. Myślała, że nie piła tak dużo, a jednak trzęsło ją od środka. Mąż oznajmił, że spotkał inną kobietę, zakochał się i odchodzi. Nie chciał tylko psuć święta.

Kolejny rok był rokiem litery P. Przemiana, przeprowadzka, płacz, pustka, pijatyka, płacz…

Na swoje 46. urodziny Kasia postanowiła zmienić literę. Obudziła się i poszła na spacer nad Wisłą. Nawet w najciemniejsze dni starała się chodzić rano nad rzekę. Było chłodno. Styczeń. Na brzegu nie było nikogo. Ta świeżość, samotność, a może energia rzeki – coś uniosło ją od wewnątrz. I nagle zrozumiała: wyzdrowiała. Nigdy nie wierzyła w te wszystkie energetyczne bzdury, ale w tej chwili fizycznie poczuła, jak cała ciemność i brud odchodzą.

Tylko jedno wciąż nie wychodziło – pełny wydech.

Kasia postanowiła, że następny rok będzie rokiem N. Nowe znajomości, nowa „ja”, ale „nie damy się!”.

Tego samego dnia założyła profil na portalu randkowym. Spodobał się jej tylko jeden mężczyzna. Poznali się. To było rok temu.

Teraz nawet nie wierzyła, że jej życie znów tak drastycznie się zmieniło. Czy widać to po linii życia? Może przerywa się i zaczyna od nowa? Dokładnie dziś. Kasia z przyjemnością wciągnęła poranne powietrze, ale wciąż nie potrafiła w pełni wypuścić go z płuc.

Kasia zadzwoniła do mamy, żeby się pożegnać.

„Powiedziałam Ali, że wybierasz się w podróż, i bardzo chciałaby, żebyś u nich przenocowała”, powiedziała mama.

„Dobrze, uwielbiam ich. Myślałam, żeby jechać prosto do Zakopanego, ale zatrzymam się u nich w Warszawie. Zresztą to po drodze – od nich do Zakopanego już tylko dwa kroki i na obiad będę u Nolaków”.

„Nolakami” przyjaciele nazywali Olka i Olę Nowaków przez trzy „O” w ich imionach i nazwisku. I zostali *jej* przyjaciółmi.

Pod wieczór drugiego dnia Kasia dojechała do Warszawy. Ala i Feliks już nakryli do stołu i uprzedzili, żeby się nie objadała przystawkami, bo czeka ją niespodzianka. Po 20 minutach do kuchni wszedł „niespodzianka”.

„Kasiu, poznaj, to Wiktor. Nasz sąsiad. Niestety, wybiera się do Wrocławia, ale dziś raczy nas sandaczem według tajnej receptury”.

„Miło mi”, powiedział Wiktor.

„Wzajemnie”, uśmiechnęła się Kasia. Spodobał się jej tak bardzo, że poczuła lekkie wyrzuty sumienia wobec Jarka, do którego miała jechać w góry. Wiktor miał około pięćdziesiątki. Nie przystojniak i nie sportowiec, ale o otwartym, inteligentnym uśmiechu.

„No to, młodzieży, kogo czekamy?”, podniósł kieliszek Feliks.

Wiktor nalał Kasi i sobie. „Przejdziemy na 'ty’? W końcu jesteśmy młodzi”.

„Z przyjemnością”, uśmiechnęła się Kasia. A Wiktor zakomenderował: „Młodzież gotowa! Na zdrowie!”.

Wszyscy się rozśmiali i wypili.

„Tyle pyszności na stole, jak w Sylwestra. Wiktor! Nie jestem wielbicielką ryb, ale ten sandacz to mistrzostwo świata. Feliks! A twoja saKasia uśmiechnęła się szeroko, w końcu czując, że życie zaczyna się dla niej na nowo, a wiatr znad Wisły przynosi zapach nadziei.