– Oddajcie nam dziecko, to my jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami – ostateczne słowa nieznajomych pod drzwiami

Dzisiaj wydarzyło się coś, co przewróciło mój świat do góry nogami. Stoję w kuchni, mieszając zupę, gdy nagle słyszę głos mojego synka.

„Mamo, czy mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa!” Staś stoi w drzwiach, trzymając się framugi.

Odwracam się od kuchenki. Rzeczywiście, wygląda blado, ma podkrążone oczy.

„Znowu? To już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?”

„Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?”

„Zobaczymy rano. Idź odrobić lekcje.”

„Już je zrobiłem.”

„Wszystkie? Nawet matematykę?”

„Nawet matematykę.”

Podchodzę do niego, przykładam dłoń do czoła. Temperatury nie ma, ale od kilku dni jest jakiś apatyczny, zamyślony. Kiedyś nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedzi w pokoju i patrzy przez okno.

„Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie gnębi?”

„Wszystko dobrze, mamo. Po prostu głowa boli.”

Chłopiec wraca do swojego pokoju, a ja zostaję z rosnącym niepokojem. Osiem lat wychowujesz dziecko, myślisz, że znasz je na wylot, a nagle okazuje się, że coś się dzieje, ale nie wiesz co.

Wieczorem wraca mąż, Wojtek. Jest zmęczony po pracy, ale widząc moją minę, od razu się napina.

„Co się stało?”

„Staś znowu narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tygodniu.”

„To idźcie do lekarza.”

„Mówię mu, ale nie chce. Może po prostu przemęczenie? Koniec semestru, sprawdziany.”

Wojtek idzie porozmawiać z synem. Słyszę ich cichą rozmowę. Po chwili wraca.

„Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.”

„Dobrze. Rano umówię wizytę.”

Przy kolacji Staś prawie nic nie je. Przekłada widelcem ziemniaki, pije herbatę i prosi się spać. Wymieniamy z Wojtkiem spojrzenia.

„Może zakochał się?” zastanawia się mąż. „W tym wieku to się zdarza.”

„Za wcześnie mu na miłości. Ma tylko osiem lat.”

„Kto wie? Dzieci teraz szybko dorastają.”

Zmywam naczynia, ale nie mogę przestać myśleć. Czy w szkole coś się wydarzyło? Czy może jest poważnie chory?

W nocy kilka razu zaglądam do pokoju Stasia. Wierci się, coś mamrocze przez sen. Przykrywam go kołdrą, głaszczę po głowie. Otwiera oczy.

„Mamo?”

„Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.”

„Mamo, ty mnie kochasz?”

„Oczywiście, że tak. Najbardziej na świecie.”

„A jeśli… jeśli nie jestem twój?”

Zamarzam.

„Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij.”

Zamyka oczy, odwraca się do ściany. Wychodzę, ale sen nie przychodzi. Skąd u ośmioletniego dziecka takie myśli?

Następnego dnia Staś sam wstaje, je śniadanie, pakuje plecak.

„Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.”

„Na pewno? Może jednak do lekarza?”

„Nie trzeba. Jestem zdrowy.”

Wybiega, zanim zdążę cokolwiek powiedzieć. Patrzę przez okno idzie szybko, jakby gdzieś się spieszył.

Dzień mija zwyczajnie. Praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie mija. Kilka razy mam ochotę zadzwonić do wychowawczyni, ale powstrzymuję się nie chcę wyjść na przewrażliwioną.

O trzeciej dzwonią do drzwi. Otwieram. Stoją obcy mężczyzna i kobieta. Czterdziestolatek, wysoki, ciemnowłosy. Kobieta młodsza, ładna, ale spięta.

„