„Oddaj sukienkę, bo i tak się nie zmieścisz”: teściowa, intrygi i obca rodzina

Justyna ledwo ułożyła synka do snu, gdy przyszła wiadomość: „Będę za chwilę”. Nadawcą była Anna Nowak, jej teściowa. Kobieta o trudnym charakterze, delikatnie mówiąc. Zero troski, zero zaangażowania — za to mnóstwo bezczelności, samouwielbienia i wiecznego pragnienia, by wyglądać młodziej. Nikt nie znał jej dokładnego wieku — sama skrzętnie ukrywała liczby, twierdząc, że „w duszy ma osiemnaście lat”.

Gdy Justyna była w ciąży, Anna od razu dała do zrozumienia: nie można na nią liczyć. Jej aktywne życie — siłownia, taniec, randki — nie zostawiało miejsca na kołysanie niemowlęcia. Była kategoryczna:
— Swoje już odsiedziałam w pieluchach. Ani dnia więcej.

I oto, po dziesięciu minutach, dzwonek do drzwi. Na progu stała teściowa w jaskrawej sukience, z fryzurą jak u prezenterki telewizyjnej i w butach na tak wysokich obcasach, że ich stukot roznosił się po całym bloku. Weszła jak u siebie, niedbale zrzuciła buty i przeszła do kuchni.

— Justynko, zrób mi herbatki, dobrze? Dziś biegałam jak szalona — z pracy na obcasach, po zakupy, załatwić sprawy… Okropnie zmęczona. No i przyszłam. Pamiętasz swoją zieloną sukienkę? Tę, co miałaś na firmowym przyjęciu.

— Pamiętam — odpowiedziała Justyna, czując niepokój.

— Oddaj mi ją. I tak po porodzie przytyłaś, nie wejdziesz w nią.

Justyna spuściła wzrok. Ukłuło ją. Tak, figura się zmieniła — ale usłyszeć coś takiego od krewnej, i to takim tonem… było przykro. Lecz teściowa, jak zwykle, nie odpuszczała.

— Nawet nie zapytasz, po co mi ta sukienka?

Justyna milczała. Przywykła już, że Anna nieustannie szuka kolejnego „księcia” — kogoś młodszego, bogatszego. Całe jej życie to wieczny casting. Żaden związek nie trwał u niej dłużej niż kilka miesięcy.

— Mam nowego adoratora — ciągnęła teściowa z dumą. — Przystojny, z samochodem i mieszkaniem. Ale chyba kobieciarz. Chcę go przetestować. Mi pomożesz — napiszesz do niego na Facebooku. Sprawdzisz, czy się złapie.

— Przepraszam, ale nie będę brać udziału w takich zabawach — powiedziała stanowczo Justyna.

— A, tak? Nie spodziewałam się! No to trudno! Zostaw sobie tę sukienkę, możesz nią podłogę wycierać, skoro i tak się w nią nie wciśniesz! — prychnęła Anna i wybiegła z mieszkania, trzaskając drzwiami.

Oczywiście, teściowa nie zapomniała poskarżyć się synowi. Krzysztof wrócił do domu, wysłuchał obu stron. Wiedział, że jego matka jest wybuchowa i wymaga „specjalnego podejścia”. Ale w środku i tak wściekał się.

— Pogadam z nią, nie martw się — szepnął, obejmując żonę.

Minęło kilka dni. Na urodziny Krzysztofa mieli przyjść goście, ale dawny przyjaciel z rodziną nie mógł się pojawić. Tymczasem Anna dzwoniła nie z życzeniami, lecz… by ponarzekać na kolejny nieudany romans.

A potem znów przyszła. Przyniosła słoik konfitur i przeprosiny.

— Wybacz mi, Justynko. Wypaliłam. Po prostu… jestem zmęczona. Trudno być samotną. Wciąż kogoś szukam, a kończy się tylko rozczarowaniem. Ten Marek, na przykład… Planowaliśmy razem mieszkać, a jego syn zadzwonił — oświadczył, że niszczę ich rodzinę. Że Marek jest zadłużony, żonaty, a ja jestem tylko chwilową pociechą. I zerwał kontakt. Jakby ktoś go wyłączył z mojego życia.

— Może po prostu się przestraszył? — delikatnie zapytała Justyna.

— Może… Albo to po prostu tchórz. Syn zagroził, że spłaci jego długi, jeśli zerwie ze mną. I zerwał. Ot, cała historia. Pewnie bał się, że wciągnę go do urzędu stanu cywilnego, a potem będę chciała spadek. Wyobrażasz sobie?

Gdy Anna rozprawiała o swoim losie, Justyna milczała. Wszedł Krzysztof. Gdy jadł, matka znów zaczęła przedstawienie — opowiadała, jak ją skrzywdzono, jak jest zmęczona samotnością. Chciała, by i on ją pożałował, jak zawsze.

— Mamo, może nie warto tak się rzucać? Twój człowiek znajdzie cię sam — powiedział spokojnie.

— Tak? A tymczasem mam siedzieć w domu i żuć smutki?

— Nie, ale może mniej dramatu? Pospaceruj z wnukiem, idź do parku. Życie to nie tylko romanse.

— Aha, już rozumiem. Zrobić ze mnie darmową niańkę, co? Nie, dzięki! Wasze dziecko — wasz kłopot!

— Mamo, znowu wszystko bierzesz do siebie. Znajdź sobie w końcu zajęcie, a nie przygody na głowę.

— Zajęcie? Chcę nie być sama, chcę kochać! I nawet jeśli się mylę — to moje życie! A twoja żona niech lepiej zajmie się sobą, bo po porodzie się rozlała, tylko siedzi z dzieckiem. Ani mężowi zainteresowania, ani iskry w oczach. Myślisz, że tak się utrzymuje rodzinę?

— Dość! Nie dotykaj Justyny! Dopiero co urodziła, jeszcze dojdzie do siebie. Lepiej byś ją wsparła, zamiast ją krytykować!

Anna trzasnęła drzwiami i wyszła. Justyna stała za ścianą, słyszała wszystko. Ściskało ją w gardle, ale w milczeniu przytuliła męża.

Bo wiedziała: teściowej się nie przerobi. Nie zmieni się. Taka już jest. I jedyne, co zostało — nauczyć się z tym żyć. Albo po prostu odciąć.