Obsługa dla jego mamy

Obsługa dla jego mamy
Paweł, wszystko rozumiem, ale nie zatrudniłam się tutaj jako kucharka dla twojej mamy syknęła nerwowo Jagoda, wrzucając do wózka puszkę zielonego groszku. Najchętniej rzuciłabym wszystko, wsiadła do samochodu i pojechała do domu. Obiecałeś spokojny rodzinny wieczór we troje, a tymczasem razem z tobą gotujemy dla całej kompanii krewnych, podczas gdy twoja mama siedzi z założonymi rękami! Czy to w ogóle normalne?
Paweł ze skruchą wciągnął głowę w ramiona i szybko odwrócił wzrok, udając, że wyjątkowo bardzo interesuje go skład surimi. Wyglądał jak pies przyłapany na łobuzowaniu.
Jagódka, ciszej, ludzie patrzą, przecież to wstyd… wymamrotał, próbując chwycić żonę za łokieć, lecz ta gwałtownie odsunęła rękę. Mama trochę nie przewidziała swoich możliwości, każdemu się zdarza. Kupmy po prostu wszystko z listy, wróćmy i skończmy te sałatki. Wytrzymaj, proszę, dla mnie i dla tego święta.
Nie przewidziała swoich możliwości. Piękna formułka.
Jagoda zagryzła zęby ze złości. Akurat doskonale wiedziała, że teściowa wszystko dokładnie przewidziała.
Zaczęło się od telefonu tydzień wcześniej. Pani Antonina, matka Pawła, zadzwoniła z życzeniami na Nowy Rok i nagle postanowiła zaprosić ich do siebie.
Moje dzieci, rozczulała się takim słodkim głosem, że można było dostać cukrzycy. Przyjedźcie do mnie na Boże Narodzenie. Tęsknię za wami! Posiedzimy po rodzinnemu we trójkę, powspominamy dawne czasy, porozmawiamy. Tak mi smutno samemu w czterech ścianach.
Jagoda od razu poczuła niepokój. Instynkt podpowiadał, że coś tu nie gra. Te spokojne rodzinne spotkania u teściowej zawsze kończyły się jednym: przesłuchaniem na temat wnuków.
Pierwszy raz pani Antonina zaczęła ten temat, gdy Jagoda i Paweł nawet nie byli małżeństwem.
Jagódko, nie myślałaś o dzieciach? zapytała nagle, gdy zostali sami.
Jagoda aż zgłupiała.
No… zaczęła niepewnie, gorączkowo szukając odpowiedzi. Chcę mieć dzieci, ale nie teraz. Dopiero się spotykamy z Pawłem.
Oj, Jagódko, ślub nie jest żadnym problemem, machnęła Antonina ręką. Ale wiek… Czas leci, nie młodniejesz. Ja też… Zanim umrę, chciałabym zobaczyć wnuki.
Na początku Jagoda była zdezorientowana i starała się żartować. Potem już się odgryzała. W końcu, zupełnie nieświadomie, zaczęła unikać spotkań z teściową dla świętego spokoju.
Tak więc z panią Antoniną nie znały się i nie rozmawiały. Jagoda chciała to utrzymać, ale Paweł się wtrącił. Był zbyt łagodny i kochający, by odmówić mamie.
Jagódko, pojedźmy, zaczął prosić po kolejnym telefonie, patrząc jej prosto w oczy. Ona jest już starsza. Naprawdę czuje się samotna. Tylko raz, dla mnie. Proszę.
Paweł, nie trzymam cię przecież. Jedź. Wiesz, że nie obchodzę Bożego Narodzenia.
Popatrz na to jak na zwykły rodzinny obiad, nalegał Paweł. Mama chce się z tobą dogadać. Jesteśmy rodziną…
Jagoda długo się opierała, ale w końcu się zgodziła. Liczyła, że skończy się na grzecznym uśmiechu przy herbacie z sernikiem. Jakże się pomyliła
Wszystko zaczęło się psuć już dzień wcześniej. Pani Antonina wymagała, by zjawić się o ósmej rano, żeby spędzić więcej czasu. Jagoda nie była tym zachwycona chciała się wyspać. Z łatwością wywalczyła opóźnienie do dziesiątej.
Tak więc, senni, przekroczyli próg mieszkania teściowej i… nic. Żadnego zapachu mięsa, żadnego skwierczenia masła. Gospodyni powitała ich w spranym szlafroku i wałkach na głowie.
W końcu jesteście! A już myślałam, że zapomnieliście! rzuciła bez przywitania. Już prawie jedenasta! Goście w drodze, a tu nic nie gotowe. Trzeba było wstać wcześniej! Zaraz mi pomożecie.
Jagoda zamarła, nie zdążywszy jeszcze powiesić kurtki.
Jacy goście? spytała zdezorientowana.
No jak, jacy… Ludka i Witalik przejazdem z Krakowa, żal nie zaprosić. Ciocia Ala z trzeciego piętra przyjdzie. Kuzynka też zapowiedziała się… Nie mogłam przecież nikogo odsunąć. Dobra, koniec gadania, szybciutko na kuchnię, nie ma czasu!
Jagoda zrozumiała, jak wielka jest katastrofa. Zostali zaproszeni nie jako goście tylko jako darmowa siła robocza.
Święto zamieniło się w koszmar. Pani Antonina przestała być gospodynią, a stała się generałem, uzbrojonym w ścierkę i wydającym rozkazy. Sama nawet nie dotknęła garnka. Co gorsza, okazało się, że zabrakło kilku produktów nie kupiła wszystkiego. Wrzuciła Pawłowi listę zakupów i wysłała do sklepu.
Jagoda naprawdę była gotowa wyjść, ale zdecydowała, że wytrzyma dla Pawła.
Po powrocie każdy zajął swoje stanowisko. Jagoda przy desce do krojenia, Paweł przy misce z ziemniakami. Zamiast upragnionej atmosfery świątecznej, dostali tylko listę zadań. Pracowali przez pięć godzin, bez przerwy, spoceni i zmęczeni.
Koło czwartej zaczęli przychodzić goście. Wystrojeni, pachnący, radośni. Jagoda i Paweł byli za to oblepieni potem i pianą. Do stołu doszli niemal w ostatniej chwili czerwoni na twarzy, ubrania splamione, ledwo żywi z przemęczenia Chyba nie tylko świętowania, ale nawet życia nie chciało się dalej.
Za to pani Antonina zdążyła otworzyć szafę, ubrać elegancką sukienkę i pomalować usta. Usiadła na honorowym miejscu, zbierając komplementy.
O, Antosia, jak zwykle… Taka z ciebie gospodyni, tyle pyszności narobiłaś! chwaliła ją jakaś nieznajoma Jagodzie kobieta, nakładając sobie sałatkę pokrojoną przez synową.
Staram się. Wszystko dla gości, wszystko dla was, odparła skromnie teściowa, uśmiechając się.
Do tego pani Antonina podniosła kieliszek i wygłosiła cały toast o tykających zegarkach. Gdyby nie Paweł, który ścisnął nogę żony pod stołem, Jagoda wywróciłaby miskę z sałatką na środek stołu.
To był ostatni raz powiedziała chłodno mężowi, gdy wracali późnym wieczorem do domu. Już nigdy nie odwiedzę twojej mamy. Jeśli chcesz, jedź do niej, pomagaj, choćbyś się zaharował, ale sam. Mam dość.
Paweł nawet nie próbował dyskutować. Skinął tylko głową.
Minęły trzy miesiące. Plecy Jagody dawno przestały boleć po tamtym pechowym dniu, ale niesmak pozostał. Więc gdy na początku marca Paweł znowu zapowiedział, że mama ich zaprasza, nerwowo zacięła szczękę.
Chce nas widzieć na Dzień Kobiet. Tym razem mówi, że będzie tylko we trójkę. No, może jeszcze ciocia Jadzia na chwilę wpadnie, ale zaraz wyjdzie, tylko pogratuluje powiedział Paweł, widząc spojrzenie żony, pośpiesznie dodał: Ale niczego nie narzucam, tylko mówię.
Paweł skulił się, oczekując awantury, krzyków i pretensji o popsute święto. Ale Jagoda tylko zamyślona spojrzała przez okno, a potem
Dobrze. Powiedz mamie, że przyjedziemy.
Jagódko Naprawdę? Sama mówiłaś…
Pamiętam, co mówiłam. Jeśli jej odmówię, zacznie znowu wydzwaniać i marudzić, jak ostatnio. Wolę to zrobić tak, żeby już nie zapraszała, nie żaliła się, nie wywierała presji. Słuchaj… Po prostu zaufaj mi, jeśli nie chcesz kolejny raz zasuwać przy kuchence.
Paweł odwrócił wzrok. Postanowił nie dociekać szczegółów, zajął stanowisko neutralne…
Ósmy marca, ku zaskoczeniu pani Antoniny, nie zaczął się od budzika i krzątaniny. Jagoda i Paweł leżeli w łóżku, oglądali jakiś głupawy serial i jedli lody prosto z pudełka. Żadnych przygotowań, makijażu, ani szukania eleganckiej koszuli.
W południe teściowa zaczęła dzwonić.
Halo, pani Antonino? Nie uwierzy, dopiero otworzyliśmy oczy ze sztucznym skruchą powiedziała Jagoda do słuchawki. Wczoraj zasiedliśmy długo z przyjaciółmi, przespałam budzik.
Jak to, Jagódko? Już tyle czekam, narzekała Antonina. Gęś stygnie.
Już wychodzimy! Godzina, no maksymalnie półtorej obiecała Jagoda i wróciła do serialu.
Paweł tylko nerwowo spoglądał na żonę, ale milczał. Lepiej już leżeć w ciepłej pościeli niż znowu harować w kuchni u mamy.
O pierwszej telefon znów zadzwonił. Jagoda odczekała chwilę, zanim odebrała.
Już prawie wychodzimy, pani Antonino! Zaraz zamawiamy taksówkę i pędzimy do pani, zaćwierkała, nie ruszając się z łóżka.
Kolejną godzinę później legenda została zmieniona.
Jakiś osobowy samochód wjechał w autobus, cała ulica zablokowana powiedziała, wyciszając telewizor. Potworny korek. Ale myślę, że zaraz wszystko się rozwiąże.
Przed czwartą pani Antonina nie wytrzymała.
Gdzie wy jesteście?! ryknęła już z daleka od poranka, gdzie była uprzejma. Ile można jechać?! Już dawno pieszo byście doszli!
Jagoda wyraźnie słyszała w tle rozmowy i śmiechy. Przymrużyła oczy.
Pani Antonino, nie jest pani sama? zapytała wprost.
Sama, nie sama… A co za różnica? odpowiadała zirytowana teściowa. Rodzina też przyszła pogratulować. Nie wyrzucę przecież za drzwi. Jedziecie czy nie?! Już ledwo stoję na nogach, sama wszystko robię!
Wiadomo było pani Antonina znowu liczyła na darmową siłę roboczą, a tym razem musiała sama wszystko przygotować. Sama wykopała dołek.
Wie pani co… Nie przyjedziemy spokojnie oznajmiła Jagoda.
Co?!
Nagle źle się poczułam. Chyba mnie coś rozstroiło po drodze. Wracamy do domu.
Najpierw w słuchawce zapadła cisza, potem pani Antonina wybuchła.
Jak możesz?! Niewdzięcznica! Od rana nad kuchenką stoję dla kogo to wszystko?! Dla kogo?! Z premedytacją tak robisz! Jak mi żyłka pęknie?! Paweł! Daj Pawła do telefonu!
Paweł słyszał wszystko, nawet nie drgnął. Tylko spuścił wzrok. Jagoda po chwili rozłączyła się i wyłączyła telefon.
To, czego chciałam dowieść powiedziała do męża. Znowu pełna chata. I znowu czekali, aż będziemy obsługiwać całą grupę. Teraz mama sama sobie radzi, skoro zaprosiła pół miasta.
Wieczorem pojechali do rodziców Jagody.
Różnica była widoczna od wejścia. Tu też było zamieszanie, ale zupełnie inne, cieplejsze. Nikt nie siedział z naburmuszoną miną, czekając na usługę. Matka Jagody próbowała upchnąć na stole wielką miskę sałatki. Nawet ojciec kroił kanapki.
O, młodzi są! ucieszył się na widok córki i zięcia. Pawle, przynieś krzesła z sypialni do salonu, bo nie macie gdzie siedzieć.
Paweł ruszył wykonać prośbę. Jagoda stanęła przy matce, pomagając poustawiać talerze.
Tak, pomagali, ale z własnej woli tutaj nie było oszustwa ani wykorzystywania. Każdy dawał tyle, ile mógł, żeby wszystkim było dobrze.
Przy stole Jagoda patrzyła na uśmiechniętą mamę i Pawła, który żywo rozmawiał z teściem poczuła, że napięcie powoli znika. Sprawiedliwość w końcu zwyciężyła. Może brutalnie, przez awanturę, ale pani Antonina raczej już nie spróbuje podobnego numeru. Teraz mosty między Jagodą a jej teściową są spalone, ale to znacznie lepsze, niż być służącą na cudzym święcie.
Zrozumiałem, że rodzina to nie obowiązek i nie niewolnictwo, tylko wspólne dbanie o siebie, a relacje należy stawiać jasno nawet jeśli kosztuje to konflikt. Lepiej żyć w zgodzie ze sobą, niż spełniać cudze oczekiwania wbrew sobie.