Obsługa dla jego mamy

Sławek, rozumiem wszystko, ale nie zatrudniałam się jako kucharka dla twojej mamy powiedziała z frustracją Ola, wrzucając puszkę zielonego groszku do sklepowego wózka. Mam ochotę po prostu rzucić to wszystko, wsiąść do samochodu i wrócić do domu. Obiecałeś spokojny, rodzinny wieczór w trójkę, a koniec końców gotujemy na pół batalionu krewnych, podczas gdy twoja mama siedzi! To w ogóle normalne?
Sławek jakby się skurczył, patrzył na opakowanie surimi, jakby zawierało sekrety wszechświata. Wyglądał jak piesek złapany na gorącym uczynku.
Ola, nie tak głośno, ludzie patrzą, wstyd mi mamrotał, próbując złapać żonę za łokieć, lecz ona gwałtownie odsunęła rękę. Mama przeceniła swoje siły, zdarza się. Kupmy co trzeba i wróćmy, dokończymy te sałatki. Proszę, wytrzymaj, dla mnie i dla święta.
Przeceniła siły. Świetne określenie.
Ola aż zgrzytnęła zębami. Doskonale wiedziała, że teściowa wszystko zaplanowała z rozmysłem.
Zaczęło się tydzień temu, gdy zadzwoniła Barbara Sławomirowa, żeby złożyć noworoczne życzenia młodym i nagle zaprosiła ich na Wigilię.
Dzieci moje mówiła teściowa takim słodkim głosem, że po kilku minutach człowiek miał chęć sprawdzić poziom cukru. Przyjedźcie do mnie na Boże Narodzenie. Bardzo się stęskniłam! Spędzimy miło czas w trójkę, powspominamy, pogadamy. Bardzo samotnie mi tak samej w czterech ścianach.
Ola już wtedy poczuła alarm w trzewiach. Te spokojne rodzinne spotkania u teściowej zawsze kończyły się grillowaniem tematu wnucząt.
Pierwszy raz Barbara Sławomirowa zaczęła ten temat jeszcze zanim Ola i Sławek byli małżeństwem.
Olu, a nie myślałaś o dzieciach? zapytała nagle, gdy zostali sami.
Ola zupełnie się zbiła z tropu.
No zaczęła niepewnie, gorączkowo szukając odpowiedzi. Chcę dzieci, ale nie teraz. Przecież z Sławkiem dopiero się spotykamy.
Oj, Olu, brak podpisu w paszporcie dzieciom nie przeszkadza machnęła ręką Barbara. Ale wiek Czas leci, nie młodniejesz. Ja też Jeszcze tak umrę, nie zobaczywszy wnuków.
Początkowo Ola próbowała żartować, potem coraz częściej kąśliwie odbijała piłeczkę. W końcu nawet nie zauważyła, kiedy zaczęła unikać spotkań z teściową, dbając o własne nerwy.
Więc relacja z Barbarą Sławomirową była hmmm, raczej oficjalna. I tak by zostało, gdyby nie nacisk Sławka. On był za miękki, za bardzo kochał mamę, by odmówić.
Ola, proszę, pojedźmy, namawiał ją po kolejnym telefonie, patrząc błagalnie w oczy. Mama się starzeje. Jest jej naprawdę samotnie. Raz, dla mnie. Proszę.
Sławek, ja cię nie zatrzymuję. Jedź. Wiesz, że nie obchodzę Wigilii.
Patrz na to jak na zwykłą rodzinną kolację przekonywał. Mama chce się z tobą dogadać. W końcu jesteśmy rodziną
Ola długo się opierała, ale w końcu uległa. Miała nadzieję na uprzejmą, krótką herbatkę z ciastkiem. Oj, jak się myliła
Już dzień wcześniej wszystko się rozpłynęło. Barbara wymagała, by byli na miejscu o ósmej, żeby posiedzieć dłużej. Ola się na to nie chciała zgodzić: liczyła na porządny weekendowy sen. Udało jej się wywalczyć przesunięcie do dziesiątej.
Stawili się więc zaspani, przekroczyli próg mieszkania teściowej i nic. Żadnego zapachu pieczeni, żadnego trzaskania masła. Gospodyni przywitała ich w poplamionym szlafroku i wałkach na głowie.
No wreszcie! Zjawiliście się, ledwie się po drodze nie pogubiliście! wypaliła teściowa zamiast powitania. Prawie jedenasta, a u nas ani widu, ani słychu. Trzeba pomagać! Chodźcie do kuchni, nie ma czasu do stracenia!
Ola stanęła w miejscu, nie zdążywszy nawet zdjąć kurtki.
Jakie pomagać? Przecież miało być spokojnie! wyjęła z siebie, widząc listę gości, którą Barbara zaczęła wymieniać. Sąsiadka z trzeciego piętra, kuzynka z Łodzi, brat przyjechał z Gdańska No dałam im znać, głupio byłoby odmówić. No, koniec pogaduszek, do kuchni!
I Ola poczuła, jak cała jej nadzieja pryska. Nie zaproszono ich jako gości. Zaproszono ich jako darmową siłę roboczą.
Wigilia zamieniła się w horror. Barbara przemieniła się z gospodyni w generała, uzbroiła się w szmatkę dla podkreślenia wagi swojej roli i rozpoczęła wydawanie poleceń. Sama nawet nie tknęła patelni. Mało tego, okazało się, że nie dokupiła produktów: coś zapomniała, czegoś zabrakło. Dała Sławkowi listę i wysłała młodych do sklepu.
Ola była naprawdę gotowa zwiać, ale postanowiła wytrzymać dla męża.
Po powrocie każdy wrócił do swojego stanowiska. Ola do deski do krojenia, Sławek do wiadra z ziemniakami. Zamiast klimatu święta mieli listę zadań. Szorowali w cieple i parze przez pięć godzin bez przerwy.
Pod wieczór zaczęli schodzić się goście. Wystrojeni, pachnący perfumami, radośni. Ola i Sławek byli spoceni, umęczeni, z plamami na ubraniach. Z trudem dotarli do stołu w ostatniej chwili. Zamiast świętować, marzyli tylko o łóżku.
Za to Barbara zdążyła wskoczyć w porządne ubranie, umalować się i zasiąść na czele stołu, przyjmując komplementy.
Barbaro, ty zawsze taka gospodyni, tyle wszystkiego! chwaliła ją jakaś nieznajoma, nakładając sałatkę zrobioną przez Olę.
Staram się, wszystko dla gości skromnie uśmiechnęła się teściowa.
W dodatku w pewnym momencie Barbara znów zaczęła kazanie o wnukach: wzniosła toast i wygłosiła cały wykład o zegarku biologicznym. Gdyby nie Sławek, który lekko przytrzymał kolano żony, Ola z pewnością wylałaby sałatkę na stół.
To był ostatni raz powiedziała do męża, gdy jechali już późnym wieczorem do domu. Więcej moja noga u twojej mamy nie postanie. Chcesz, jedź sam. Pomagaj, ile chcesz, ale beze mnie. Mam dość.
Sławek nie protestował. Tylko skinął głową.
Minęły trzy miesiące. Plecy Oli przestały boleć po tamtym dniu, ale niesmak pozostał. Gdy na początku marca Sławek oznajmił, że mama zaprasza ich na Dzień Kobiet, Ola zacisnęła szczęki.
Mówi, że tym razem tylko my. No, może ciocia Basia wpadnie na chwilę, ale tylko pogratuluje i pójdzie powiedział, widząc minę Oli, szybko dodał: Ale nie zmuszam cię. Po prostu mówię.
Sławek oczekiwał awantury, krzyków i wyrzutów. Ale Ola popatrzyła przez chwilę przez okno i
Okej. Powiedz mamie, że przyjedziemy.
Ola Na serio? Przecież mówiłaś
Pamiętam, co mówiłam. Jeśli jej odmówię, będzie wydzwaniać i naciskać jak ostatnio. Chcę zrobić tak, żeby więcej nas nie zapraszała, nie płakała i nie grała na litość. Po prostu mi zaufaj, jeśli nie chcesz znowu tyrać przy kuchni.
Sławek spojrzał w bok. Postanowił nie drążyć
Ósmego marca, wbrew oczekiwaniom Barbary, dzień nie zaczął się ringiem budzika i nerwową krzątaniną. Ola i Sławek leżeli w łóżku, oglądali durny serial i jedli lody prosto z pudełka. Żadnych przygotowań, makijażu, szukania koszul.
Około południa teściowa zaczęła wydzwaniać.
Halo, Barbary Sławomirowa? Nie uwierzy pani, właśnie się obudziliśmy z udawanym żalem powiedziała Ola. Wczoraj posiedzieliśmy dłużej ze znajomymi, budzik przegapiliśmy.
Jak to tak, Olu? Czekam na was! zirytowała się Barbara. Prędzej, gęś stygnie.
Już się zbieramy! Godzina, półtorej i jesteśmy! obiecała Ola i wróciła do serialu.
Sławek patrzył na żonę nerwowo, ale milczał. Leżeć w cieple łóżka było o niebo lepsze niż znów trząść się nad garnkami u mamy.
Godzina później znowu dzwoni telefon. Tym razem Ola odbiera po dłuższej przerwie.
Już prawie wychodzimy, Barbary! Zaraz zamawiamy taxi i ruszamy świergotała do słuchawki, nie wstając z łóżka.
Kolejną godzinę później nowa legenda.
Był wypadek, auto wjechało w autobus, całkiem zakorkowana droga powiedziała, jednocześnie ściszając telewizor. Wielki korek. Ale zaraz pewnie wszystko ruszy.
Około czwartej Barbara nie wytrzymała.
Gdzie wy w ogóle jesteście?! Ile można jechać?! Piechotą szybciej byście doszli!
Ola wyraźnie usłyszała w tle rozmowy oraz śmiech. Zmrużyła oczy.
Barbary, czy pani jest sama? zapytała prosto.
Sama, nie sama Co za różnica? Krewni przyszli pogratulować. Nie mam serca wypraszać ich. Jedziecie, czy nie?! Już ledwie stoję na nogach, ciężko mi jednej!
Wszystko jasne. Barbara znów oczekiwała darmowej ekipy do obsługiwania gości, ale tym razem musiała ogarniać wszystko sama. Sama sobie wykopała dołek.
Wie pani co, nie przyjedziemy spokojnie powiedziała Ola.
Co?!
Źle się poczułam. Chyba mnie zemdliło w trasie. Wracamy do domu.
Najpierw cisza, potem wybuch. Barbara się rozgniewała.
Jak możesz tak?! Niewdzięczna! Od rana przy kuchni stoję, dla kogo gotowałam?! To specjalnie, znęcasz się nade mną! A jak mi zaraz żyłka pęknie?! Sławek! Daj mi Sławka!
Sławek wszystko słyszał, ale nawet nie drgnął. Tylko spuścił wzrok. Ola spokojnie rozłączyła się i wyłączyła telefon.
O to właśnie chodziło powiedziała do męża. Znów tłum gości, i znów liczyli na nas jako obsługę. Niech sama sobie radzi, skoro zaprosiła całe tabuny.
Wieczorem pojechali do rodziców Oli.
Różnica była widoczna od progu. Sztab, ale zupełnie inna atmosfera. Nikt nie siedział kwaśny i nie czekał na kelnerów. Mama Oli próbowała zmieścić na stole ogromną miskę sałatki. Nawet tata kroił kanapki.
O, młodzi przyszli! ucieszył się na widok córki i zięcia. Sławek, wynieś ze sypialni krzesła do salonu, nie mamy gdzie usiąść.
Sławek ruszył po krzesła. Ola stanęła przy mamie, pomagając ustawiać naczynia.
Pomagali tak, ale zupełnie bez presji. To nie była żadna eksploatacja czy manipulacja. Każdy robił coś, by wszystkim było miło.
Przy stole Ola spojrzała na uśmiechniętą mamę i Sławka, który rozmawiał żywo z teściem. I poczuła, jak napięcie powoli z niej schodzi. Sprawiedliwość w końcu się wydarzyła może brutalnie, może przez awanturę, ale Barbara raczej nie będzie już próbować kolejnych numerów. Mosty z teściową zostały spalone, ale to lepsze niż być obsługą na cudzym święcie.