Obłuda wychowawczyni klasy i nauczyciela biologii

Od dzieciństwa byłam bardzo energicznym i nieposłusznym dzieckiem. Często trzeba było mnie uspokajać, żebym nie zwracała na siebie uwagi. Bez względu na to, jak bardzo moi rodzice starali się wychować mnie na spokojną dziewczynkę, i tak pozostałam taka, jak byłam. W klasie tym się wyróżniałam. W szkole podstawowej na początku dobrze się uczyłam, przez co niektórzy koledzy mi zazdrościli, a nauczyciele chwalili. Ale później zacząłem gorzej się uczyć, a to wpłynęło na stosunek nauczycieli do mnie.

Wszystko zaczęło się w piątej klasie i bardzo nie podobało się mojej wychowawczyni. Zaczęłam mieć problemy z matematyką, biologią i innymi przedmiotami. Matematyki uczyła mnie właśnie wychowawczyni. Ciągle na mnie krzyczała, kiedy stojąc przy tablicy zastanawiałam się, jak rozwiązać jakieś zadanie, albo kiedy gubiłam się w zasadach geometrii. Moje zeszyty były zawsze upstrzone wielkimi czerwonymi literami, kiedy nie umiałam odrobić zadania domowego albo w klasie nie potrafiłam zrobić jakiegoś ćwiczenia. Pani Pawłowicz ciągle się mnie czepiała, wciąż o te same błędy, których, niestety, jakoś nie umiałam się nauczyć i poprawić.

Równocześnie bardzo wyróżniała moją koleżankę z klasy, chwaliła ją przed innymi nauczycielami, w tym przed swoim mężem, a naszym biologiem, ale o nim później. Ania była więc wzorową uczennicą, bo w każdej klasie musi być przynajmniej jeden prymus, który uczy się na same piątki.

A co do jej męża. To dopiero był dziwny człowiek. Pan Pawłowicz dobrze znał  biologię, ale było jedno „ale”. Prawie nigdy nasze lekcje nie mogły się obyć bez jego żartów. To była świetna zabawa, każda klasa pękała ze śmiechu na jego lekcjach. Biolog miał jeszcze jedną wadę, mianowicie nigdy nie stawiał uczniom oceny wyższej niż trójka. Dlatego żona przeprowadziła z nim bardzo poważną rozmowę, żeby nie oceniał Ani tak surowo.

Jeżeli chodzi o mnie, to miałam z tym nauczycielem jedną sytuację, którą wciąż doskonale pamiętam. Najpierw muszę powiedzieć, że moja starsza siostra chodziła do tej samej szkoły, co ja. No więc lekcja biologii się skończyła, pakujemy rzeczy, a nagle pan Pawłowicz mówi do mnie „Z twoją siostrą umiałem się dogadać, ale z tobą jakoś nie mogę”. No dziwne, ale ja nie jestem moją siostrą, dlaczego miałabym być do niej podobna? Powiedział mi jeszcze, jak to ona się dobrze uczyła, nie to, co ja.

Teraz mam osiemnaście lat, już dawno skończyłam podstawówkę, w tym roku zdaję maturę, będę szła na studia. Ostatnio moi rodzice spotkali państwa Pawłowiczów koło sklepu. Pytali o mnie tak entuzjastycznie, jak gdyby rzeczywiście ich to interesowało. Biolog nawet powiedział, że nie ma wątpliwości, że na pewno dostanę się tam, gdzie chcę. Z kolei jego żona powiedziała, że jest dumna, że tak dobrze sobie radzę z matematyką. Powiedziała to tak, jakby to była wyłącznie jej zasługa. Tak… Jej krzyki wcale mi nie pomagały, przeciwnie, ale w liceum jest zupełnie inaczej.

Kiedyś miałam „szczęście” spotkać ich osobiście. Jak mnie chwalili, gdy dowiedzieli się, na jakie studia się wybieram, och, ich radość po prostu nie miała granic. Mówili, że bardzo się zmieniłam, wyładniałam, ale oni za to się postarzeli. Zwłaszcza ona, nawet jej od razu nie rozpoznałam, taką miała obwisłą skórę na szyi. Przy okazji powiedziałam im, że niedługo lecę do Kanady odwiedzić siostrę. Byli w wielkim szoku, najwyraźniej nie spodziewali się tego usłyszeć.

Co mogę na zakończenie powiedzieć? Ci ludzie okazali się hipokrytami, ale nie będę się na nich gniewać. Niech sami się obwiniają za to, w jaki sposób kiedyś mnie traktowali, mnie tam wszystko jedno.