Obietnica Denis spokojnie prowadził samochód z rękami na kierownicy, a obok siedział jego przyjaciel Kamil. Wracali właśnie z delegacji z pobliskiego miasta, gdzie szef wysłał ich na dwa dni służbowych spraw. – Kam, ale świetnie się spisaliśmy – wszystkie sprawy domknięte, a do tego kontrakt podpisany na ogromną sumę, szef będzie zachwycony – mówił z uśmiechem Denis. – No, mieliśmy szczęście – przytaknął przyjaciel i współpracownik z tego samego biura. – Najlepiej jest wracać do domu, kiedy ktoś na ciebie czeka. Arisia jest w ciąży, strasznie męczy ją mdłości, żal mi jej, ale bardzo chcieliśmy dziecka – tłumaczył Denis. – Powiedziała, że dla naszego malucha wszystko zniesie. – Dziecko to super sprawa, a u mnie z Marynką wciąż nie wychodzi, ona nie może donosić ciąży… Teraz szykujemy się już do drugiego podejścia do in vitro, bo pierwsze nie wyszło – żalił się Kamil, który z Marynką był już siedem lat po ślubie. Bardzo pragnęli potomstwa, ale… Denis żenił się późno, dopiero po trzydziestce. Miał wcześniej kilka kobiet, ale żadna nie zwaliła go z nóg. Gdy spotkał Arinę, zakochał się na zabój, nie widział już innych. Gdy Denis przedstawił Arię Kamila, a potem wziął z nią ślub – Kamil był świadkiem. Trochę mu zazdrościł. Ariadna była urodziwa i delikatna – aż chciało się być zakochanym. Jesienny deszcz padał na przednią szybę, od czasu do czasu pracowały wycieraczki, przyjaciele rozmawiali beztrosko. Nagle zadzwonił telefon Denisa. – Cześć, Arisia, tak, jesteśmy w drodze, będziemy za jakieś dwie godziny. Jak się czujesz? Nic się nie zmieniło? Tylko nie podnoś nic ciężkiego! Po powrocie wszystkim się zajmę. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Kamil słuchał, wyobrażał sobie, jak Arisia czeka na Denisa, jak się o niego martwi. Myślał: „Moja Marynka nawet nie dzwoni, nie martwi się o mnie, uważa, że jestem jej oddany… Zupełnie inna niż Arisia, wszystko u niej to praca i dom, zero emocji.” Nagle Denis gwałtownie skręcił kierownicą, gdy pod koła wyjechał dostawczy bus. Zderzenie było nieuniknione, ale uderzyli w słup po stronie Denisa i wypadli z trasy. Kamil ocknął się – miał rozciętą rękę, boliła go głowa, ale drzwi po jego stronie były otwarte. Spojrzał na Denisa – ten się nie ruszał. Obok pojawili się ludzie z innych samochodów. Kamil wciąż próbował przejść do siebie. Czekał na karetkę na mokrej trawie. Denisa wyniesiono już na noszach, Kamil pochylił się nad nim, a Denis wyszeptał cicho: – Pomóż Arii… Obaj trafili do szpitala – Kamil miał złamaną rękę i poważne wstrząśnienie mózgu. Cały czas wypytywał lekarzy: – Co z Denisem? Co z moim przyjacielem? W końcu pielęgniarka przekazała mu wiadomość: – Denis nie przeżył… Kamil pogrążył się w żałobie. Nie był w stanie pojawić się na pogrzebie. Marynka sama poszła, opowiadała, że żona Denisa na pogrzebie bardzo płakała, nie mogła uwierzyć, że już go nie ma. Gdy Kamil wyszedł ze szpitala, razem z Marynką pojechali na cmentarz. Stał przy grobie przyjaciela i obiecał mu z głębi serca: – Nie martw się, Denis, twojej żony nie zostawię samej. Pomogę jej – jak prosiłeś… Dwa dni później pojechał do Arii, zadzwonił. Gdy otworzyła, rozpłakała się. – Jak mam żyć bez niego? Nie mogę się pogodzić, że Denisa już nie ma… – Aria, obiecałem twojemu mężowi, że będę ci pomagał. Razem damy radę. Dzwoń do mnie z czymkolwiek, będę wpadał. Czas mijał. Ariadna powoli dochodziła do siebie, bardzo bała się o dziecko – lekarz uprzedził, że zmartwienia mogą zaszkodzić. Kamil przyjeżdżał dwa razy w tygodniu, woził ją do lekarza, przynosił zakupy i witaminy. Aria nie wykorzystywała jego dobroci niepotrzebnie. – Kamil, nie chcę ci zabierać czasu… – Nie szkodzi, obiecałem Denisowi. Kamil miał wobec Arii mieszane uczucia. Zawsze marzył o takiej kobiecie, jednak nie wiedział, jak się zachować. Tymczasem Marynka z Kamilem znów odwiedzali lekarzy – kolejne badania, rozczarowanie… Bezpłodność była ich bolączką. Marynka nie wiedziała, że mąż pomaga Arii, Kamil nic jej nie tłumaczył. W telefonie Aria widniała jako „Dobroczynność”, bo podejrzewał, że żona mogłaby zobaczyć. Po drugim nieudanym zabiegu in vitro napięcie między nimi wzrosło. Marynka obwiniała Kamila, a on stracił nadzieję. Zauważyła, że mąż zachowuje się dziwnie, bywa rozkojarzony, częściej wyjeżdża. O zdradzie nie myślała – wszystko było w porządku. Kamil miał kłopoty w życiu osobistym, za to w pracy odnosił sukcesy – wrócił do projektu, który kiedyś zaczynał z Denisem. Zakończył go świetnym kontraktem. A Arii z każdym tygodniem ciąży było coraz ciężej. Rodzice daleko, nikogo bliskiego w Warszawie. Głowa boli, nogi puchną, ale nie narzeka – nie chce obciążać Kamila. Pewnego dnia przyszedł z zakupami i zastał ją na drabince, próbującą zawiesić nowe firanki. – Umyłam okno i trzeba było od razu powiesić – powiedziała pogodnie. – Natychmiast zejdź – zarządził – z takim brzuchem możesz spaść i skrzywdzić dziecko, nie żartuję. Pomógł jej zejść, nagle poczuł dreszcz. – Dzięki, Kam… – wyszeptała, po czym pobiegła do łazienki – mdłości. Kamil odetchnął – „Widzi cię Denis tam gdzie jest? Sam prosiłeś, sam jesteś sobie winien.” Następnym razem Ariadna poprosiła: – Kamil, pomożesz mi przygotować pokój dla dziecka? Potem nie będę miała czasu. Na spacerze wypatrzyłam fajne tapety. Kamil robił remont, nie pozwalał ciężarnej się przemęczać. Pracowali razem – Aria głównie pomagała i wspierała, remont skończony. Kamil próbował pogodzić dwie role – z jednej strony żona w depresji przez niepłodność, z drugiej Ariadna zbliżała się do terminu porodu. Marynka rozumiała, że jeśli chce ratować małżeństwo, musi czymś się zająć. Pisała do gazet – jedna zaproponowała jej prowadzenie kolumny. Ucieszyła się, dostała dobry honorarium. Wróciła do domu szczęśliwa z torebką smakołyków i winem. – Co się stało, mamy święto? – zdziwił się Kamil wracający z pracy. – Właśnie dostałam niezłą kasę za ten kontrakt, trzeba to uczcić! – odpowiedziała wesoło. Wyciągnęła jedzenie, odpaliła ich ulubiony film – wieczór był jak za dawnych lat. Pili wino. Wtem zadzwonił Kamila telefon. Marynka zerknęła na ekran: „Dobroczynność”. Mąż wyszedł do kuchni. – Co się dzieje? – spytał. – Kam, chyba zaczynam rodzić… Już wezwałam karetkę. – Przecież to za wcześnie! – Siedem miesięcy, to możliwe – mówiła przez ból. – Dobrze, jadę do szpitala. Szybko się ubrał, Marynka patrzyła niepewnie. – Wyjeżdżasz? – Tak – wymyślił jakieś usprawiedliwienie na poczekaniu. – Szef musi pilnie się ze mną spotkać w sprawie dobroczynności. Wyjaśnię później. Uwierz, to ważne. Marynka nie wierzyła. – Co za dobroczynność, co za szef… ściemnia mi Kamil. Kamil pojechał do szpitala. Arię już zabrano, czekał dwie godziny aż pielęgniarka przyszła z wieścią: Aria urodziła synka. Odetchnął z ulgą, wrócił do domu wykończony: – Na szczęście wszystko dobrze, martwiłem się okropnie. Marynka czekała bez snu, kiedy wrócił. – Ta twoja dobroczynność dała ci popalić – powiedziała z ironią. Kamil usiadł ciężko na kanapie. – Tak, Marynka, tak… Aria właśnie urodziła synka. Obiecałem Denisowi się nią opiekować. Jest kompletnie sama. – Już wszystko jasne… – powiedziała cicho. – Teraz będziesz pomagał jej z noworodkiem, tak? – Tak – przyznał szczerze. – Nie wytrzymam tego, nie pozwolę, żebyś poświęcał obcemu dziecku czas, zwłaszcza że my chyba nigdy nie będziemy mieć swojego. Składam pozew o rozwód – rób co chcesz. Może spotkam innego i urodzę mu dziecko. Kamil spojrzał na nią zdziwiony, zrozumiał: wciąż obwinia go o brak dzieci. – To twoje prawo, nie będę się tłumaczył. Muszę pomagać Arii i dziecku. Z czasem Marynka złożyła pozew rozwodowy. Kamil został z Arią i małym Danielem. Po pewnym czasie się pobrali, a dwa lata później urodziła się im córka. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Życzę Ci szczęścia!

Obietnica

Mateusz pewnie prowadził samochód na trasie z Gdańska do Warszawy. Obok siedział jego przyjaciel Bartek; wracali właśnie z delegacji, którą zlecił im szef dwa intensywne dni w innym mieście.

Bartek, aleśmy to rozegrali! Umowa podpisana na wielką kwotę, szef będzie wniebowzięty uśmiechnął się szeroko Mateusz, rozluźniony sukcesem.

To fakt, mamy szczęście, nie da się ukryć przytaknął Bartek, również zadowolony. Obaj pracowali w jednym biurze, zgrani zawodowo i prywatnie.

Fantastycznie wracać do domu, kiedy ktoś tam na ciebie czeka westchnął Mateusz. Moja Anetka jest w ciąży, męczy ją ciągle wymioty. Bardzo mi jej szkoda, ale marzyliśmy o dziecku mówi, że zniosłaby wszystko dla naszego maleństwa.

Dziecko u nas z Justynką się nie udaje, nie może utrzymać ciąży. Teraz przygotowujemy się do drugiego in vitro, poprzednia próba nie wyszła podzielił się smutkiem Bartek. Z Justyną byli siedem lat po ślubie; bardzo pragnęli potomka, ale los był inny.

Mateusz żenił się późno, miał już dobrze ponad trzydziestkę. Były wcześniej kobiety, ale prawdziwe uczucie pojawiło się dopiero, gdy spotkał Anetę zakochał się bez pamięci, nikogo poza nią już nie widział.

Gdy Mateusz przedstawił Bartekowi Anetę, a potem poprosił go na świadka na ślubie, Bartek poczuł lekką zazdrość. Ona była piękna, delikatna; Bartek rozumiał przyjaciela miłość do takiej kobiety rodzi się w sekundę.

Deszcz kropił szyby; wycieraczki raz po raz rozbijały krople. Przyjaciele rozmawiali beztrosko. Nagle zadzwonił telefon Mateusza.

Cześć Anetko! Jedziemy, będziemy za jakieś dwie godziny. Jak się czujesz? Nie dźwigaj nic, przyjadę wszystko zrobię. Całuję cię, do zobaczenia, kochanie.

Bartek słuchał rozmowy, wyobrażał sobie Anetę czekającą na Mateusza. Myślał o Justynie, która nie martwi się o niego uznaje, że jest od niej zależny. Nie była taka jak Aneta zawsze rzeczowa, dom, praca, obowiązki.

Nagle Mateusz raptownie skręcił kierownicą prosto na nich pędził dostawczak. Zderzenie było nieuniknione; w ostatniej chwili auto odbiło w bok i uderzyło w słup tam, gdzie siedział Mateusz, wylatując z drogi. Bartek ocknął się w bólu krew na ręce, rozbita głowa. Drzwi od jego strony były otwarte, auto stało na kołach. Spojrzał na Mateusza; ten nie poruszał się.

Podbiegli ludzie, samochody zatrzymywały się na poboczu. Bartek leżał na mokrej trawie, czekali na karetkę. Mateusza wyciągnięto z auta, położono na nosze. Bartek schylił się nad nim, a Mateusz z trudem szepnął:

Pomóż Anetce

Zabrano ich do szpitala. Bartek miał złamaną rękę i silne wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Wciąż zadawał to samo pytanie lekarzom:

Jak Mateusz, co z moim przyjacielem?

W końcu pielęgniarka przyniosła straszną wiadomość:

Mateusz zmarł

Bartek był załamany. Na pogrzeb nie dotarł zdrowie na to nie pozwoliło. Justyna pojechała, opowiedziała, że żona Mateusza przez cały czas nie mogła uwierzyć, że już go nie ma, płakała i ledwo stała przy jego trumnie.

Po wyjściu ze szpitala Bartek z Justyną pojechali na cmentarz, długo stali nad grobem przyjaciela. Bartek w duszy obiecał:

Nie martw się, Mateusz, nie zostawię Anety, pomogę jej, tak jak prosiłeś

Dwa dni później pojechał do Anety, zadzwonił do drzwi. Widząc go, wybuchła płaczem.

Jak mam żyć bez niego? Nie umiem się pogodzić z tym, że Mateusz już nigdy nie wróci

Anetko, obiecałem twojemu mężowi, że będę ci pomagał. Razem damy radę. Dzwoń do mnie, nie krępuj się prosić, będę zaglądał.

Czas mijał powoli. Aneta troszkę ochłonęła, ale bała się bardzo, że stres wpłynie na ciążę; lekarz też uprzedzał o zagrożeniu. Bartek pojawiał się u niej dwa razy w tygodniu, przywoził zakupy, witaminy, czasem odwoził do poradni. Aneta nie nadużywała tej pomocy, dzwoniła tylko gdy naprawdę nie mogła sobie sama poradzić.

Bartek, czuję się niezręcznie, że musisz marnować swój czas na mnie mówiła czasem.

Nie szkodzi, naprawdę. Poza tym obiecałem to Mateuszowi.

Bartek zmagał się z uczuciami Aneta była kobietą, o jakiej marzył, ale sytuacja była dla niego trudna. Gdy Aneta walczyła z dolegliwościami, Bartek i Justyna znów zaczynali cykl badań, wizyty u lekarzy, rozczarowania mnożyły się Bezpłodność była ich codziennością. Justyna nie wiedziała o jego pomocy dla Anety nie mówił jej nic. W telefonie Aneta widniała pod nazwą Fundacja”, bo Bartek wiedział, że żona przeglądając kontakty mogłaby coś zauważyć.

Po kolejnej nieudanej próbie poczęcia ich relacje się popsuły. Justyna coraz częściej podejrzewała, że to Bartek jest winny i oddalała się emocjonalnie.

Widziała, że mąż jest rozkojarzony, bywa drażliwy, często wyjeżdża. Prawdę mówiąc, nie podejrzewała go o romans w tej materii wszystko było u nich w porządku.

Bartek wiedział, że z życiem prywatnym nie radzi sobie najlepiej, ale w pracy odnosił same sukcesy. Ukończył projekt, który kiedyś zaczął z Mateuszem właśnie podpisali świetny kontrakt.

Tymczasem Aneta im dłużej była w ciąży, tym bardziej potrzebowała wsparcia. Jej rodzice mieszkali daleko, na Mazurach, w Warszawie nie miała nikogo bliskiego. Bolała ją głowa, puchły nogi, mimo wszystko nie narzekała na Barka.

Kiedyś przyjechał do niej z zakupami i zastał ją na drabinie chciała powiesić nowe zasłony.

Umyłam już okno, teraz chcę powiesić zasłony powiedziała wesoło.

Zejdź natychmiast! rozkazał surowo, patrząc na jej wielki brzuch. Co, jeśli spadniesz? Ryzykujesz życie dziecka!

Pomógł jej zejść z drabiny; przez chwilę byli blisko siebie, Bartek poczuł, jak ciarki przebiegają mu po plecach.

Dzięki, Bartek ledwo zdążyła powiedzieć, już biegła do łazienki; toksykoza znów dała o sobie znać.

Bartek otarł pot z czoła i pomyślał:

Czy Mateusz mnie widzi tam z góry? Sam mnie poprosił o pomoc

Następnym razem Aneta poprosiła:

Bartek, pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy? Potem nie będę mieć sił, a podpatrzyłam piękne tapety w sklepie.

Zabrał się od razu do remontu nie mógł pozwolić, by Aneta męczyła się sama. Robili to wspólnie, Aneta głównie podawała mu narzędzia i wspierała go słowem; w końcu dokończyli remont. Bartek był rozdarty między dwoma światami z jednej strony smutna żona, coraz bardziej pogrążona w żalu, z drugiej Aneta zbliżająca się do porodu.

Justyna postanowiła ratować małżeństwo rzuciła się w wir pracy, pisała artykuły do czasopism, a pewnego dnia dostała propozycję prowadzenia kolumny w popularnym tygodniku. Z entuzjazmem przyjęła ofertę, a za pierwszą wypłatę kupiła mnóstwo smakołyków i dwie butelki wybornego wina.

Co to za święto? zdziwił się Bartek, gdy wrócił do domu.

Jasne, że święto! Dostałam naprawdę porządny przelew, warto uczcić od dawna na to czekałam.

Na stole pojawiły się przekąski, wino, w telewizji ich ulubiony polski film. Wieczór rozluźniał atmosferę, sączyli wino i cieszyli się sobą.

Nagle Bartek odebrał telefon. Justyna zobaczyła napis Fundacja” na ekranie.

Kto dzwoni? zapytała z wyraźnym niepokojem.

Przepraszam, muszę wyjść odpowiedział i pobiegł do kuchni.

Co się dzieje? spytał cicho w słuchawkę.

Bartek, chyba zaczynam rodzić Już wezwałam karetkę.

Ale to chyba za wcześnie?

Siódmy miesiąc, ale różnie bywa mówiła spokojnie, choć czuł, jak walczy z bólem.

Dobrze, przyjadę do szpitala.

Szybko się ubrał; Justyna patrzyła z zaniepokojeniem.

Gdzie ty się wybierasz?

Szef zadzwonił, pilne sprawy związane z fundacją. Wyjaśnię wszystko potem, muszę lecieć

Justyna nie wierzyła mu ani słowa.

Jaka fundacja, jaki szef? Nabierasz mnie pomyślała, obserwując go.

Bartek rzucił się do auta, pojechał do szpitala, choć to spory kawałek drogi. Na miejscu dowiedział się, że Aneta już jest przyjęta. Dwie godziny czekał, aż w końcu pielęgniarka wyszła z informacją: Aneta urodziła syna. Bartek odetchnął z ulgą, wrócił wyczerpany do domu.

Justyna czekała. Jej wzrok był lodowaty.

Twoja fundacja tak cię zmęczyła mruknęła złośliwie.

Bartek opadł ciężko na kanapę, nie zdejmując nawet kurtki.

Tak, Justyna, tak Aneta właśnie urodziła syna. Obiecałem Mateuszowi, że będę jej pomagał, ona nie ma nikogo, jest całkiem sama odpowiedział wreszcie szczerze.

Teraz wszystko jasne powiedziała cicho Justyna. Teraz kolejna faza będziesz pomagał Annie z dzieckiem, prawda?

Tak potwierdził Bartek z powagą.

No to zobacz Mnie na to nie stać. Nie będę tolerowała, że poświęcasz czas cudzym dzieciom, skoro własnych mieć raczej nie będziemy. Wnoszę pozew o rozwód. Ty rób, co chcesz. Może uda mi się spotkać kogoś i mieć dziecko dodała gorzko.

Bartek zrozumiał, że żona wciąż obwinia go o ich bezdzietność.

Twoje prawo, Justyna. Nie będę się tłumaczyć. Muszę pomóc Anecie.

Czas płynął. Justyna złożyła pozew. Bartek przeprowadził się do Anety, pomagał przy małym Danusiu. Po pewnym czasie pobrali się, a po dwóch latach urodziła się im córeczka.

Dziękuję za przeczytanie, za wsparcie, za subskrypcje. Samych dobrych dni w życiu!