Obietnica Denis spokojnie prowadził samochód autostradą, obok siedział jego przyjaciel Kamil. Wracali z delegacji do sąsiedniego miasta, szef wysłał ich na dwa dni służbowo. — Kam, aleśmy sprytnie załatwili te wszystkie sprawy, kontrakt na ogromną kwotę podpisany, szef będzie zadowolony! — Denis uśmiechał się szeroko. — Zdecydowanie, mieliśmy szczęście, — potwierdził przyjaciel i kolega z biura. — Fajnie wracać do domu, gdy ktoś na ciebie czeka, — zagadnął Denis. — Moja Ania jest w ciąży i narzeka na mdłości. Bardzo mi jej szkoda, ale bardzo chcieliśmy dziecka, to mówi, że wszystko zniesie dla naszego maleństwa. — Dziecko to radość… Nam z Marysią wciąż się nie udaje. Nie może donosić ciąży. Teraz szykujemy się już do drugiego podejścia do IVF, pierwsze nie wyszło, — podzielił się Kamil. Był z Marią siedem lat, marzyli o dziecku, ale… Denis ożenił się późno, w wieku trzydziestu dwóch lat. Miał kobiety, ale żadna nie zawróciła mu w głowie. Gdy poznał Anię, zakochał się bez pamięci, nie widział już innych. Kamil był świadkiem na ich ślubie, trochę pozazdrościł przyjacielowi. Ania była urodziwa i delikatna, rozumiał Denisa, w takiej można zakochać się od razu. Na szybie auta bębnił jesienny deszcz, czasem włączali wycieraczki, rozmawiali wesoło. Zadzwonił telefon Denisa, odebrał: — Cześć, Aniu! Tak, jedziemy, za dwa, góra trzy godziny będę w domu. Jak się czujesz? Wciąż to samo? Nic nie dźwigaj — jak wrócę, wszystkim się zajmę. Całuję! Do zobaczenia, kochanie. Kamil słuchał, wyobrażał sobie Anię, jak czeka i martwi się, myślał: — Maria nawet nie dzwoni, nigdy się nie martwi, bo uważa, że jestem do niej przywiązany. Nie jest taka, jak Ania u Denisa — wszystko u niej zorganizowane, praca, dom… Nagle Denis gwałtownie skręcił — z naprzeciwka leciał dostawczak, zderzenie nieuniknione, ale prześlizgnęli się w bok, uderzając w słup po stronie Denisa, samochód wypadł z trasy. Kamil ocknął się, głowa pulsowała bólem, miał rozciętą rękę, drzwi po jego stronie były otwarte. Spojrzał na Denisa — ten się nie ruszał. Podbiegli ludzie, zatrzymały się samochody. Kamil leżał na mokrej trawie, czekali na karetkę. Denisa wyciągnięto z auta, położono na noszach, Kamil schylił się nad nim, przyjaciel wyszeptał: — Pomóż Ani… Zabrano ich do szpitala. Kamil miał złamaną rękę i wstrząs mózgu, był przytomny. Wciąż pytał pielęgniarki o Denisa: — Co z nim? Jak się trzyma mój przyjaciel? W końcu siostra dowiozła wiadomość: — Denis nie żyje… Kamil był załamany. Na pogrzebie nie mógł być obecny. Maria była tam, opowiadała, jak żona Denisa płakała, nie wierzyła, że go już nie ma, ledwo stała przy jego trumnie. Po szpitalu Kamil odwiedził cmentarz z Marią, długo stali przy grobie przyjaciela i obiecał w duchu: — Nie martw się, przyjacielu, nie zostawię twojej żony, będę jej pomagać, tak jak chciałeś… Dwa dni później pojechał do Ani, zadzwonił do drzwi. Gdy go zobaczyła, rozpłakała się. — Jak ja mam żyć bez niego? Nie mogę uwierzyć, że go już nie ma… — Aniu, obiecałem mu, że ci pomogę. Poradzimy sobie razem. Dzwoń zawsze, kiedy będziesz potrzebować, będę cię odwiedzać. Czas mijał. Ania wracała do siebie, bardzo bała się o ciążę, lekarz ostrzegał. Kamil odwiedzał ją dwa razy w tygodniu, przywoził zakupy, witaminy, czasem odwoził do lekarza, pomagał, gdzie trzeba. Ania nie nadużywała jego uprzejmości, prosiła tylko w razie potrzeby. — Kamil, niezręcznie mi, że poświęcasz mi czas… — To nic trudnego, obiecałem Denisowi. Kamil miał wobec Ani mieszane uczucia. Była kobietą jego marzeń, ale sytuacja go przytłaczała. W tym czasie Ania walczyła z dolegliwościami, a Kamil z żoną znów przechodzili badania, terminy, rozczarowania… Bezpłodność była ich codziennym bólem. Maria nie wiedziała, że pomaga Ani, nigdy się jej nie tłumaczył. W telefonie Ania figurowała jako „Fundacja”, wiedział bowiem, że żona mogłaby zobaczyć. Po kolejnym nieudanym IVF, ich relacje się pogorszyły. Maria obwiniała Kamila, a on już nie miał siły niczego analizować. Maria dostrzegła, że mąż jest inny, bywał rozkojarzony, czasem rozdrażniony, znikał z domu. Nie podejrzewała zdrady, bo w tym względzie nic się nie zmieniło. Kamil wiedział — w prywatnym życiu źle, lecz w pracy sukcesy. Wrócił do projektu, nad którym działali z Denisem, zakończył go, podpisali świetny kontrakt. Stan Ani pogarszał się z każdym miesiącem — miała coraz więcej dolegliwości, jej rodzice mieszkali daleko na Mazurach, w mieście nie miała nikogo z rodziny. Męczyły ją bóle głowy, puchły jej nogi. Starała się jednak nie skarżyć Kamilowi. Kiedyś przyszedł z zakupami, zastał ją na drabince, próbowała zawiesić nowe zasłony. — Umyłam okno, — powiedziała pogodnie, — teraz tylko powiesić firanki. — Zejdź natychmiast! — ostro zareagował Kamil, patrząc na jej spory brzuch. — Jak spadniesz, nieszczęście gotowe, nie ryzykuj! Pomógł jej zejść, stanęli blisko siebie, Kamil poczuł, że serce bije mu mocniej. — Dzięki, Kam… — rzuciła i pobiegła do łazienki, bo znów dopadły ją nudności. Kamil odetchnął z ulgą, w myślach szepcząc: — Widzi to Denis tam, gdzie teraz jest? Sam chciał, żebym pomagał… Następnym razem Ania zagadnęła: — Kamil, pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy? Potem nie będę miała siły. Widziałam świetne tapety! Kamil zabrał się za remont. Nie pozwolił Ani ciężko pracować. Remont robili razem, Ania podtrzymywała go moralnie, podrzucała narzędzia, finał był sukcesem. Kamil dzielił się między depresyjną żonę — nieustannie wspominała o bezpłodności — a Anię, która już miała termin porodu w zasięgu. Maria przeczuwała, że aby ratować związek, musi się czymś zająć. Pisała artykuły, a renomowany magazyn zaproponował jej prowadzenie kolumny. Z radością przyjęła ofertę, miała się czym oderwać. Dało jej to niezłe pieniądze. Wróciła do domu szczęśliwa, pełna zakupów i z dwiema butelkami wina. — Co to za okazja? Świętujemy? — zdziwił się Kamil, wracając z pracy. — Dostałam świetne wynagrodzenie, trzeba to uczcić! Czekałam na ten kontrakt! Na stole pojawiły się przystawki i wszystko, co Maria kupiła, po telewizji leciał ich ulubiony film, sączyli wino. Nagle zadzwonił telefon Kamila. Maria zerknęła przez ramię — „Fundacja”. Kamil szybko wyszedł do kuchni. — Co się dzieje? — spytał cicho. — Kamil, przepraszam, ale chyba zaczynam rodzić… Wezwałam już karetkę. — Jeszcze za wcześnie? — Siódmy miesiąc, możliwe, — odpowiedziała przez łzy. — Dobrze, pojadę do szpitala. Szybko się ubrał, Maria patrzyła na niego z niepokojem. — Wyjeżdżasz? — Tak, szef chce ze mną pilnie rozmawiać w sprawie fundacji. Wszystko potem wyjaśnię, uwierz, muszę jechać… Maria nie wierzyła. — Jaka fundacja, jaki szef? Bajki opowiadasz, Kamil… Kamil wybiegł, wsiadł do auta, pognał do szpitala, czekał dwie godziny, kiedy pielęgniarka powiedziała mu, że Ania urodziła syna. Westchnął z ulgą, wrócił do domu, wykończony, myśląc: — Na szczęście wszystko dobrze, bardzo się martwiłem. Maria nie spała, spojrzała na niego przenikliwie, widziała, że jest zmęczony i wyczerpany. — Ta twoja „fundacja” wycięła cię zdrowo, — zadrwiła. Kamil opadł ciężko na fotel, w ubraniu. — Tak, Maria. Ania właśnie urodziła syna. Obiecałem Denisowi, że będę jej pomagać. Jest zupełnie sama, — powiedział szczerze. — Rozumiem… Wszystko się układa w całość, — szepnęła żona. — Teraz kolejny etap — pomoc Ani z dzieckiem, tak? — Tak, — potwierdził Kamil. — No cóż… Powiem ci jedno: nie będę tego znosić, nie zgodzę się, byś poświęcał swój czas komuś obcemu, zwłaszcza gdy sami nie mamy dziecka i pewnie nie będziemy mieć. Jeszcze dziś składam papiery na rozwód. Rób, co chcesz. A może znajdę innego i będę miała dziecko z kimś innym. Kamil spojrzał zdziwiony, widział, że wini go za brak potomstwa. — Tylko twój wybór, Maria, nie zamierzam się tłumaczyć. Muszę pomagać Ani i jej dziecku. Minął czas. Maria wniosła pozew o rozwód. Kamil zamieszkał z Anią, wspierał ją z małym Danielem. Po jakimś czasie się pobrali. Dwa lata później urodziła im się córka. Dziękuję za lekturę, wsparcie i subskrypcję. Powodzenia w życiu!

Obietnica

Bartek z lekką ręką prowadził srebrną Skodę przez podmokłą szosę pod Warszawą, a obok siedział jego przyjaciel Krzysiek wracali z delegacji w Łodzi, którą szef wysłał na dwa dni.

Krzychu, niezła akcja, nie? Kontrakt podpisany na grube złotówki, szef będzie zadowolony roześmiał się Bartek, łapiąc wiatr przez uchylone okno.

Jasne, fart nam sprzyja. Dobrze się pracuje razem potwierdził Krzysiek, kolega z dużego biura na Mokotowie.

Fajnie wracać, gdy ktoś na ciebie czeka kontynuował Bartek. Moja Jagusia jest w ciąży, narzeka trochę na mdłości. Szkoda mi jej, ale tak bardzo chcieliśmy dziecko Powiedziała, że wszystko zniosła dla naszego maluszka.

Dziecko to skarb. U mnie z Marylką ciągle pod górkę, nie może donosić Teraz idziemy w drugie podejście in vitro, pierwsze nie wyszło podzielił się Krzysiek. Siedem lat z Marylką, tyle czekania, a wciąż cisza

Bartek ożenił się późno, po trzydziestce; kobiety były, ale żadna nie oszołomiła go na dłużej. Aż spotkał Jagę zakochał się na zabój, aż świat się skurczył do jednego imienia.

Kiedy Bartek przedstawił Krzyśkowi Jagusię, a potem na ich ślubie, gdzie Krzysiek był świadkiem, poczuł lekkie ukłucie zazdrości. Jaga była śliczna, łagodna, aż chciało się dla niej żyć.

Deszcz podszyty listopadową mgłą klepał o szybę auta, wycieraczki tańczyły z rzadka. Wesoła rozmowa niosła się nad ciemną szosą. Zadzwonił telefon Bartka, odebrał:

Jagusiu, hej. Zaraz będziemy, z domu do domu jeszcze z dwie godziny. Trzymaj się, nie dźwigaj nic, wszystko porobię, tylko czekaj. Całuję, do zobaczenia, kochanie.

Krzysiek słuchał, wyobrażał sobie Jagusię, jak czeka, martwi się i myślał: moja Marylka nie dzwoni, nie martwi się o mnie. Trzyma mnie mocno przy sobie, nigdy nie pyta, czy dojechałem, wszystko u niej w punkt praca, dom, zero sentymentów.

Wtem Bartek gwałtownie skręcił na nich pędziła wielka laweta. Uderzenie było nieuniknione. W ostatniej chwili Bartek odbił, auto walnęło w słup od strony kierowcy i wystrzeliło w mokry rów. Krzysiek stracił przytomność. Potem obudził się głowa bolała, na ręce ślady krwi. Auto stało bokiem, jego drzwi były otwarte. Spojrzał na Bartka tamten nie ruszał się.

Podbiegli ludzie, auta zatrzymywały się na poboczu. Krzysiek leżał w mokrej trawie, czekał na karetkę. Bartka wynieśli i położyli na noszach. Krzysiek pochylił się, Bartek szepnął cicho:

Pomóż Jagusi

Zabrali ich do szpitala, u Krzyśka złamanie i silny wstrząs. Wciąż pytał lekarzy:

Co z Bartkiem? Mój przyjaciel żyje?

W końcu pielęgniarka powiedziała:

Bartek nie żyje

Krzyśka przygniotła rozpacz. Na pogrzeb nie dotarł. Maryla była i opowiadała potem, że żona Bartka płakała okrutnie. Nie docierało do niej, że już go nie ma, ledwo była w stanie stać przy trumnie.

Po wyjściu ze szpitala Krzysiek z Marylką pojechali na cmentarz, stali długo przy grobie Bartka. W myślach obiecał:

Nie bój się, przyjacielu, Jagusię samą nie zostawię. Pomogę, jak prosiłeś

Po paru dniach podjechał na Ochotę, zadzwonił do drzwi Jagusi. Zobaczywszy go, rozpłakała się.

Jak to dalej wytrzymać? Nie mogę pogodzić się, że Bartka nie ma.

Jagusiu, przysięgałem twojemu mężowi będę ci pomagał. Razem przebrniemy przez to wszystko. Dzwoń, mów, co trzeba, będę wpadał.

Czas płynął. Jagusia trochę się ogarnęła, bała się, że stres zaszkodzi ciąży. Lekarka ostrzegała ją, żeby uważała. Krzysiek bywał dwa razy w tygodniu. Przywoził zakupy z Biedronki, witaminy, czasem zawoził do przychodni albo gdzie trzeba. Jagusia nie żerowała na jego dobrej woli, prosiła tylko w potrzebie.

Krzysiek, głupio mi, że tyle zawracam ci głowę

To nic, słowo dałem Bartkowi.

Krzysiek czuł wobec Jagusi dziwne uczucia. To była kobieta, której pragnął i zarazem czuł się pogubiony przez splot wydarzeń.

Tymczasem, gdy Jagusia walczyła ze swoimi dolegliwościami, on i Maryla znów chodzili od lekarza do lekarza, badania, oczekiwania, rozczarowania. Bezdzietność bolała ich codziennie. Maryla nie wiedziała, że Krzysiek pomaga Jagusi. W telefonie był zapisany jako Fundacja, bo wiedział, że żona by nie zniosła wiadomości, kto dzwoni.

Po kolejnej nieudanej próbie, między nimi narastało napięcie. Maryla przekonana była, że to wina Krzyśka, a on sam już nic nie czuł tylko pustkę.

Maryla widziała, że mąż dziwnie się zachowuje rozkojarzony, drażliwy, znika na dziwne sprawy. Ale zdrady nie podejrzewała w tym względzie wszystko było jak dawniej.

Krzysiek wiedział, że w domu jest chłodno, za to w pracy ruszył z Bartkowym projektem. Domknął kontrakt, szef chwalił go głośno Polacy potrafią.

Jagusia z każdym miesiącem ciąży była coraz mniej sprawna. Rodzice daleko, aż pod Białymstokiem, w Warszawie nie miała nikogo prócz Krzyśka. Męczyły ją ból głowy, opuchlizny. Przeżywała, ale nie narzekała.

Kiedyś wpadł do niej z zakupami, zobaczył, że stoi na drabinie, wiesza nowe zasłony.

Okno już umyłam zawołała wesoło wieszam nowe firanki.

Na ziemię! rzucił ostrym tonem, patrząc na jej brzuch. Upadniesz, dziecko stracisz. Nie żartuj.

Pomógł jej zejść, serce mu waliło. Przez chwilę byli blisko, prawie namacalnie.

Dzięki, Krzyśku zachichotała, ale zaraz pobiegła do łazienki, bo mdłości wracały falą.

Krzysiek otarł pot z czoła, pomyślał z błyskiem: Ciekawe, czy Bartek z góry patrzy? Prosił, to teraz niech nie narzeka.

Przy następnej wizycie Jagusia zapytała:

Krzyśku, pomożesz mi urzadzić pokój dla dziecka? Potem nie zdążę, a widziałam fajne tapety w internecie.

Nie miał wyboru zabrał się za remont dziecinnego pokoiku. Nie mógł pozwolić, by Jagusia się forsowała. Prace robił sam, ona podawała narzędzia, wspierała go dobrym słowem. Remont się skończył. Krzysiek miotał się między dwoma ogniskami z jednej strony smutna żona, wciąż mówiąca o bezdzietności, z drugiej Jagusia, której dni do porodu malały jak śnieg w marcu.

Maryla czuła instynktownie, że ratunek dla ich małżeństwa to praca. Zaczęła pisać artykuły do tygodników; wtedy Polityka zaproponowała jej własną rubrykę. Ucieszona, wzięła propozycję, oderwała myśli od szarej rutyny. Wypłata była porządna. Przyszła do domu cała w skowronkach, niosła siatki smakołyków i dwie butelki wina.

Co to za impreza? zdziwił się Krzysiek, wracając z roboty.

Dostałam niezły przelew, świętujemy kontrakt! oznajmiła szczęśliwa.

Puścili w telewizji swój ulubiony film, rozłożyła talerzyki, przekąski, otworzyła wino. Atmosfera była ciepła, Maryla bardzo się starała.

Wtedy zadzwonił telefon Krzyśka. Wychyliła się na ekranie widniało Fundacja. Wyszedł szybko do kuchni.

Co się dzieje? zapytał.

Krzyśku, wybacz, chyba rodzę Już wezwałam karetkę.

To za wcześnie.

Siódmy miesiąc, różnie bywa mówiła przez zaciśnięte zęby.

Dobrze, przyjadę do szpitala.

Szybko się spakował. Maryla patrzyła na niego podejrzliwie.

Wyjeżdżasz teraz?

Tak, szef dzwonił w sprawie fundacji Wyjaśnię potem, muszę jechać, zaufaj mi.

Maryla nie uwierzyła.

Co za fundacja, co za szef, Krzysiek mąci w głowie.

Krzysiek wybiegł, ruszył do szpitala na Woli, nie było blisko. Na miejscu już była Jagusia. Czekał dwie godziny, aż pielęgniarka powiedziała, że Jagusia urodziła syna. Uspokoił się i wrócił do domu, totalnie wyczerpany. Myślał:

Na szczęście wszystko skończyło się dobrze.

Maryla czekała nie śpiąc, uważnie patrzyła w jego zmęczone oczy.

Ta twoja fundacja cię wykończyła pokpiła.

Krzysiek opadł na kanapę, nawet się nie rozebrał.

Tak, Maryla. Jagusia urodziła synka, obiecałem Bartkowi, że jej pomogę. Jest zupełnie sama.

Teraz już rozumiem A teraz kolejny rozdział będziesz opiekować się Jagusią i jej synem, tak?

Tak odpowiedział szczerze.

W porządku Ale ja tego nie zniosę. Nie będę patrzeć, jak oddajesz czas cudzym dzieciom, skoro naszych nie będzie nigdy. Wystąpię o rozwód. A może znajdę innego mężczyznę i zdążę jeszcze urodzić.

Krzysiek spojrzał na nią zdumiony. Wciąż była przekonana, że to jego wina. Nie odpowiedział.

To twoja decyzja, Maryla. Ja muszę pomagać Jagusi i jej synowi.

Minął czas. Maryla złożyła papiery o rozwód. Krzysiek przeprowadził się do Jagusi, pomagał w opiece nad małym Danielem. Po kilku miesiącach wzięli ślub. Dwa lata później urodziła się im córka.

Dziękuję za przeczytanie i wsparcie. Życzę wam pomyślności na Waszej własnej, dziwnej i nieprzewidywalnej drodze życia.