Obcy wśród nas

Po dostaniu premii w fabryce, Andrzej z dwoma kumplami siedzieli w małej knajpce. Premia była niewielka, ale on nie był żonaty i do pieniędzy podchodził z luzem.

— Jak są, to dobrze — cieszył się. — Jak nie ma, to poczekam do wypłaty.

Tak mówił kolegom, gdy ci narzekali, że wszystkie pieniądze oddają żonom, a jeśli uda im się coś odłożyć, to już sukces.

— No tak, Andrzejku, samotnemu żyje się lżej — westchnął Krzysiek. — A ja mam trzy synów, a wypłata nie taka duża. Radzę ci — nie żenić się, bo i żona zacznie cię męczyć: dzieci jeść chcą, buty się rozpadają, z ubrań wyrośli… no i tak dalej.

Chłopaki się śmiali, aż nagle podeszła do nich dziewczyna — żywa, śliczna i rezolutna. Od razu zauważyła Andrzeja i usiadła mu na kolanach. Był najmłodszy z całej paczki. Zrobiło mu się głupio, ale ją objął.

— Jestem Małgosia! — zawołała wesoło. — A ty?

— Andrzej… no, Andrzej — odpowiedział, a chłopaki, mrugając do siebie, chichotali.

Małgosia wstała i usiadła na krześle, które troskliwie przysunął Krzysiek, zabierając je z innego stolika. Andrzej był chłopakiem ze wsi, od roku dopiero mieszkał i pracował w mieście. Skromny z natury, nie wiedział, jak się zachować wobec tak śmiałych dziewczyn. Ale Małgosia mu się bardzo spodobała i tego wieczoru wyszli razem. A rano obudził się obok niej.

— Muszę do pracy — powiedział, szybko się ubierając, a ona leżała dalej.

— Andrzejku, mam nadzieję, że to nie nasze ostatnie spotkanie? — przeciągnęła się. — Po pracy wpadnij do mnie, będę czekać.

Dzień w pracy dłużył mu się niemiłosiernie, ale po zmianie jak strzała pobiegł do Małgosi. Czekała na niego w akademiku. Andrzej zakochał się w tej barwnej, żywej dziewczynie, choć ledwo ją znał. Kumple ostrzegali, że często kręci się w męskim towarzystwie, ale on już nawet oświadczył się jej.

Rok później urodziła się im córeczka, Ewunia. Na początku Małgosia była całkiem dobrą gospodynią. Gotowała, sprzątała, opiekowała się dzieckiem, karmiła piersią. Ale gdy Ewuni skończył się roczek, wszystko się zmieniło. Andrzej w pracy, a ona zostawiała córkę u sąsiadki i wychodziła. Gdy wracał, dziecko było u tej samej sąsiadki, która irytowała się:

— Andrzej, ja też mam dwie córki i pracy od groma, a tu jeszcze twoją muszę pilnować. Powiedz swojej Małgosi, że więcej nie będę zajmować się Ewunią.

Kłócili się, awanturowali. Andrzej groził żonie, że jeśli jeszcze raz zostawi dziecko i wróci pijana, to koniec. Ale Małgosia zaczęła przyprowadzać do domu facetów. Mąż wracał z pracy, a tu pełno ludzi. Wyrzucał wszystkich za drzwi. I wtedy, podczas kolejnej kłótni, Małgosia rzuciła mu w twarz:

— Zabieraj Ewunię i wynoś się na cztery wiatry, nie potrzebuję was obojga. Wracaj do swojej wsi.

Andrzej tak zrobił. Od dawna o tym myślał, ale ciągle miał nadzieję, że Małgosia się opamięta. Na wsi jego matka, Jadwiga, bardzo chorowała i już nawet nie wstawała. Sąsiadka, Zosia, się nią opiekowała. Ich domy stały blisko, nawet przez płot można było przejść — ledwo trzymał się w całości. Zosia schodziła ze swojego ganku i już była u Jadwigi. Nawet wygodnie było z jedzeniem nosić.

Andrzej dawno nie odwiedzał wsi i nie wiedział, że matka już leży. A oprócz niego nikt jej nie miał. Trudna sytuacja: chora matka i dwuletnia Ewunia. Znalazł pracę w okolicy, a Zosia doglądała dziewczynkę. Miała własnego syna, Jurka, trzyletniego. Dzieci razem się bawiły.

— Dzięki, Zosiu, nie wiem, co bym bez ciebie zrobił — dziękował sąsiadce.

Zosia była mężatką, ale jej mąż, Leszek, to był człowiek nieobliczalny — pił, awanturował się. Ile razy Andrzej go już „pouczył”. Ale ostatnio tak go przetrzepał, że Leszek ledwo się pozbierał, spakował i wyszedł z domu — na zawsze. Podobno wyjechał do innej wsi, do matki. Zosia nie płakała. Wręcz przeciwnie — dziękowała Andrzejowi. Bała się swojego męża.

— Boże, Andrzej, jak teraz cicho w domu. Dobrze, że go przepędziłeś, już nie wróci. Ze mną to on się nie liczył, ale mężczyzn się bał.

Zosia się rozwiodła. A miesiąc później zmarła matka Andrzeja.

Po pogrzebie Jadwigi Andrzej pracował, a Ewunia biegała do Zosi. W podzięce pomagał sąsiadce we wszystkim. Jego dom był mały i stary, jeszcze dziadkowie w nim mieszkali. U Zosi dom był porządny. Jej ojciec, Władysław, był w okolicy słynnym cieślą. Sam sobie postawił solidny dom, ale niedługo w nim pożył.

Rodzice Zosii odeszli jeden po drugim — najpierw ojciec, mówili, że się przeciążył, dźwigając sam belki. Matka dwa lata po nim nagle zachorowała i zmarła. Zosia została w szesnastkę ze starszą siostrą.

Wkrótce siostra wyszła za mąż i wyjechała. Zosi było już osiemnaście, została sama. Wtedy oświadczył się jej Leszek. Jadwiga, matka Andrzeja, radziła:

— Wyjdź za niego, Zosiu. Po co ci samotność?

I wyszła. Urodził się Jurek. Zosia była szczęśliwa, kochała syna, ale z mężem coraz gorzej, gdy zaczął pić niemal codziennie.

Po śmierci matki Andrzej zaczął rozmyślać. Podobała mu się Zosia — bardzo. Z Małgosią nie było porównania. Gospodarna, troskliwa, dobra, gotowała pysznie, a na niego patrzyła ciepło.

— Jak mogłem wcześniej nie zobaczyć, jaka powinna być żona? A ja, nie znając porządnych dziewczyn, wlazłem w to bagno.

Pewnego dnia wrócił z pracy, a Ewunia leżała u sąsiadki z gorączką.

— Zachorowała. Wezwałam felczera, masz tu leki na temperaturę. Niech śpi, nie niepokój jej. Napoiłam ją herbatą z malinami.

Przeraził się o córkę, nawet nie spał tej nocy. Rano, przed pracą, zajrzał.

— Całą noc miała gorączkę, siedziałam przy niej. Nad ranem spadła, teraz śpi. Idź, nie martw się.

Wieczorem od raPo roku Andrzej i Zosia pobrali się w małym wiejskim kościele, a Ewunia i Jurek, choć nie byli rodzeństwem, wyrośli na nierozłączną parę, która z czasem odkryła, że łączy ich coś więcej niż tylko dzieciństwo spędzone pod jednym dachem, i tak jak ich rodzice, znaleźli w sobie nawzajem miłość, która przetrwała wszystkie burze.