Obcy w moim domu

Obcy w moim domu

Tamtej soboty Kinga postanowiła pojechać do rodzinnego domu. Minęły zaledwie trzy miesiące od śmierci matki, a przez cały ten czas nie mogła zebrać się do posprzątania po niej. Dom stał opuszczony, bez opieki. Sąsiedzi – sami staruszkowie, jedni wyjechali do dzieci, inni wynajęli mieszkania lokatorom. Obok kiedyś mieszkali Nowakowie, z których dziećmi Kinga bawiła się w dzieciństwie, ale teraz i tam mieszkali jacyś dziwni ludzie – nie było komu poprosić, żeby zajrzeli.

Mąż wyjechał na ryby o świcie, nastoletnia córka w słuchawkach machnęła ręką na propozycję wspólnego spędzenia dnia. Więc Kinga zdecydowała: dość odkładania. Pojadę, zobaczę, może zacznę porządkować, a potem wpadnę do Jagody – przyjaciółka od dawna zaprasza na herbatę. Zamówiła taksówkę, stała przed blokiem i wspominała ulicę swojego dzieciństwa – przytulną, cichą, o własnym zapachu i świetle. Z każdą minutą, gdy samochód zbliżał się do domu, niepokój ściskał ją w piersi – tęskniła za rodzicami aż do bólu.

Kilka przecznic przed domem wysiadła, postanowiła pójść piechotą. Im bliżej była, tym dziwniejszy niepokój ją ogarniał. Przy furtce stanęła jak wryta.

— Co za… — szepnęła.

Okienko w domu było otwarte, firanki rozsunięte, choć pamiętała, że wszystko zamknęła na głucho. Zamek wyłamany. W środku najwyraźniej ktoś był. Albo, co gorsza, nadal tam był.

Zadzwoniła do męża – nie ma zasięgu. Rozejrzała się – na ulicy ani żywej duszy. Piękny jesienny weekend, wszyscy rozjechali się gdzieś. Kinga zastanawiała się, czy nie wezwać policji, ale wtedy ogarnęło ją lodowate przeczucie.

— A jeśli… to Tomek?

Rzeczywiście ostatnio zachowywał się dziwnie. Był raz oderwany od rzeczywistości, raz nagle wesoły, jakby na przekór. Może „ryby” to przykrywka, a on sam jest tu, z kochanką? Ta myśl przyprawiła ją o palący ból w piersi. Nie wierzyła, nie potrafiła go sobie wyobrazić w takiej roli. Ale i od podejrzenia nie mogła już uciec.

Stała tak z dziesięć minut, wpatrzona w okna. Nagle – kobiecy śmiech. Dźwięczny, radosny, jakby ktoś rozkoszował się życiem… w jej rodzinnym domu! Wszystko w niej się skurczyło.

I nagle – drzwi zatrzasnęły się. Z domu wyszła smukła kobieta w krótkim szlafroku, z ręcznikiem w dłoni. Kierowała się w stronę przybudówki z sauną.

— Kochanie, no chodź ze mną! Samotnie mi nudno! — zawołała do środka.

Kinga zdrętwiała. Młoda, ładna… Oczywiście, że ją na taką wymienił! Teraz wszystko stało się jasne.

Zaciśnięte zęby, zdecydowany krok – podeszła do furtki. Sprytnie obeszła podwórko, znalazła patyk i podparła nim drzwi sauny, aby „goście” nie przeszkadzali. Potem na ganku zauważyła stary pas ojca – ciężki, z masywną klamrą. „Idealny” – pomyślała.

Wpadając do domu, zobaczyła nakryty stół, butelkę szampana i włączony telewizor. A na kanapie w salonie – spał mężczyzna.

— A ty draniu! Masz już dorosłą córkę, a ty! — krzyknęła i zamierzyła się pasem.

— Aaa! Co ty wyprawiasz?! Kinga… to ja, Kuba!

Kinga zatrzymała się. To nie był Tomek. To był Kuba – siostrzeniec męża.

— Co ty tu robisz? Jak się dostałeś?

— No przecież! Drzwi były jak z tektury! Nie mam gdzie mieszkać! Pomyślałem, że dom i tak stoi pusty, więc… postanowiłem się z dziewczyną przespać.

— Z dziewczyną?! — Kinga zbladła. — I to uważasz za normalne? To nie hotel!

— No co ty, Kinga, posiedzisz sobie, herbatę wypijesz, a my tu trochę pomieszkamy.

— Nie! Natychmiast się pakujcie! I nowy zamek zamontujesz. Sam! — wściekła się Kinga.

— Ola… — jęknął Kuba. — Gdzie ona jest?

— W saunie. Zamknięta. Żeby nie przeszkadzała. Następnym razem będzie wiedziała, gdzie ma chodzić!

Ola w końcu się wyrwała i wpadła do domu, rozgrzana i wściekła.

— To mój dom, Kuba, powiedz jej! Już ci przelałam pieniądze na meble!

— Twój? — zaśmiała się krótko Kinga. — Dom należy do mojej matki, a ty, kochanie, po prostu dałaś się nabrać sprytnemu siostrzeńcowi.

Ola wpadła w furię:

— Oddawaj pieniądze, oszuście! Złożę na ciebie skargę!

— I ty się w to wpakowałaś… — mruknął Kuba.

Gdy wszystko się uspokoiło, Kinga pojechała do przyjaciółki i opowiedziała jej wszystko – od strachu, przez saunę, aż po pas. Jagoda śmiała się do łez.

— Kinga, jesteś bohaterką! Ja bym pewnie od razu wezwała policję. A ty – sama wszystko załatwiłaś.

— Najważniejsze, że to nie był Tomek — odetchnęła z ulgą Kinga. — Ale zamek wymienię. I drzwi też. Metalowe!

— Za odważne kobiety! — wzniósłszy kieliszek, zakrzyknęła Jagoda.

— Za nas! — odpowiedziała Kinga, uśmiechając się.