Uncategorized

Obcy, lecz najbliższy

„Obcy, a jednak najbliższy”

— Bronisławo Stanisławo, co pani wyrabia?! Tak nie można! — Głos Mieczysława Bronisławowicza drżał z oburzenia. — Przecież ja nie jestem pani rodziną!

— A kto jest rodziną?! — Kobieta wyprostowała się gwałtownie, ściskając w dłoniach pognieciony szpitalny papier. — Mój syn, który dzwoni raz na pół roku ze swojego Gdańska? Czy wnuczka, która zupełnie zapomniała o babci? Ty przychodzisz od trzech lat każdego dnia, pytasz, jak się czuję, kupujesz leki, gdy nie starcza mi grosza!

Mieczysław Bronisławowicz niepewnie przestępował z nogi na nogę w przedpokoju. Wysoki, przygarbiony mężczyzna po sześćdziesiątce, z siwą szczeciną na twarzy i dobrymi, zmęczonymi oczami. Przyszedł jak zwykle rano, spytać, czy trzeba coś kupić w sklepie, a tu taka niespodzianka…

— Ale mieszkania na mnie przepisywać nie wolno! Co ludzie powiedzą? Co sąsiedzi pomyślą? — Nerwowo kręcił w rękach starą czapkę.

— A mnie to nie obchodzi, co oni tam myślą! — Bronisława Stanisławo przeszła do pokoju, usiadła w swoim ulubionym fotelu przy oknie. — Siadaj, czego stoisz jak słup.

Mieczysław nieśmiało przysiadł na brzegu kanapy. Za oknem mżył październikowy deszcz, woda spływała po szybie, nadając wnętrzu szczególną przytulność. Na parapecie kwitły fiołki — Mieczysław sam je przyniósł wiosną, mówiąc, że u niego w domu się nie przyjmują, a tutaj może sprawią radość gospodyni.

— Posłuchaj mnie uważnie — Bronisława złożyła dłonie na kolanach. — Byłam wczoraj u lekarza. Serce coraz słabsze, ciśnienie skacze. Mówi, że w każdej chwili może się zdarzyć… No, wiesz.

— Niech pani tak nie mówi! — Przeraził się Mieczysław. — Jeszcze pani pożyje, ja pomogę, jak zawsze. Są nowe leki, dobre…

— Mietek — szepnęła kobieta, a on drgnął. Rzadko zwracała się do niego po imieniu, zwykle oficjalnie. — Rozumiesz, o czym mówię? Boję się umierać sama. Bardzo się boję. A z tobą obok mniej straszno.

Poznali się trzy lata temu w kolejce do przychodni. Bronisława stała z skierowaniem do kardiologa, trzymała się za pierś, ciężko oddychając. On siedział obok, czekając na wizytę u urologa. Zobaczył, że kobieta słabo się czuje, przysunął się, podał wodę ze swojej butelki.

— Dziękuję, kochany — wyszeptała wtedy Bronisława. — Dobry z ciebie człowiek.

Okazało się potem, że mieszkają w sąsiednich blokach. Mieczysław zaczął zaglądać, pytać o zdrowie. Najpierw raz na tydzień, potem częściej. Bronisława gotowała mu obiad, on naprawiał coś w mieszkaniu. Tak przywykli do siebie niemal niezauważalnie.

Mieczysław miał swoją historię. Żona zmarła pięć lat temu na raka, dzieci nie mieli. Został sam w pustym mieszkaniu, gdzie każdy przedmiot przypominał o przeszłości. Całe życie pracował jako ślusarW końcu Mieczysław przyjął jej decyzję z pokorą, a gdy Bronisława odeszła tego samego roku w ciepły marcowy wieczór, zostawił fiołki na parapecie i wiedział, że dzięki niej nie był już sam na tym świecie.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Obcy, lecz najbliższy

Uncategorized

Obcy, lecz najbliższy

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Trending