O kotach, mężczyznach i tulipanach…

O kotach, mężczyznach i tulipanach…

– Wyobrażacie sobie, na dworze leje jak z cebra! – powiedziała Ola, stojąc przy oknie w biurze.

– Wiosna, czemu się dziwisz? – odparła praktyczna Beata.

– No właśnie, dziś pierwszy marca. Zima już mnie zmęczyła. Jedyna radość to Sylwester.

– Marzec bywa zdradliwy – jeszcze śnieg sypnie, mróz szczypnie – wtrąciła najstarsza z nich, czterdziestopięcioletnia Kinga.

– Rano, jak szłam do auta, wywróciłam się. Siniak na udzie – koszmar. Boli do teraz. Chcecie zobaczyć? – Ola odwróciła się od okna.

– Nie trzeba! – krzyknęły chórem.

– A nasza Wiola wiosną się nie cieszy. Patrzcie, jak pracuje – jak robot.

– Ola, daj jej spokój – wstawiła się Kinga.

– No dobra, dobra. Nie takie to dramaty. Mnie też trzech zostawiło, a żyję.

Ola zobaczyła pełen dezaprobaty wzrok Kingi i odeszła od okna.

– No przecież prawda. Facet odszedł. Nie umarł, nie zginął – żyje i ma się dobrze. Trzeba się cieszyć – ciągnęła Ola.

Wiola wstała od biurka i wyszła. Minęło tyle czasu, a wciąż nie potrafiła zapomnieć, pogodzić się.

Najpierw studiowała – nie było czasu na chłopaków. Myślała, że zdąży się nacieszyć, że życie przed nią. Ale czas płynął, koleżanki wychodziły za mąż, rozwodziły się, znów wychodziły, a Wioli nigdy nie było dane zaznać prawdziwego związku.

Gdy poznała Marcina, myślała – to TO. Prawdziwe uczucie, wymarzony ideał. Zakochała się tak, że nie wyobrażała życia bez niego. Jakże była szczęśliwa, gdy się oświadczył! Złożyli papiery w urzędzie, by wesele wypadło przed Sylwestrem – na zdjęciach miała lśnić choinka. Obiecała zaprosić wszystkie dziewczyny. Suknię już nawet wybrała.

Aż na początku grudnia Marcin nagle gdzieś wyjechał. Nie odbierał telefonów. Gdy wrócił, wyglądał na zagubionego i winnego. Wiola od razu wiedziała – coś jest nie tak. Zebrał się w sobie i wyznał.

Dwa i pół roku temu, zanim poznał Wiolę, był w delegacji. Zawarł przelotny romans. Może coś obiecywał, już nie pamięta. Potem spotkał Wiolę i tamtą zapomniał. A niedawno tamta zadzwoniła – ma jego syna, półtora roku.

– Wygląda jak ja jak dwie krople wody – Marcin przeczesał palcami włosy. – Zamarłem, gdy go zobaczyłem. Nie żebym wciąż ją kochał… Ale dziecko zmienia wszystko. Przepraszam, zawiniłem. Nie wiedziałem…

Z początku Wiola nie chciała go zatrzymywać. Próbowała wmówić sobie, że miłość zwycięży. Ale potem pomyślała – skoro nawet dziecko go nie powstrzymał, to znaczy, że uczucia do tamtej nie wygasły.

Dwa szczęśliwe lata razem. Plany, marzenia, wspólna przyszłość. A teraz przeszłość upomniała się o niego. Wiola wiedziała, że nawet jeśli wybierze ją, nie zniesie tego. Jak długo by to trwało? Wciąż wracające telefony, prośby o pieniądze, obowiązki…

Więc go puściła. Ale co ona ma teraz zrobić? Jak żyć? Jej marzenia legły w gruzach. Jak teraz ufać mężczyznom? W każdym widzi kłamcę.

W dzień zagłuszała myśli pracą, ale nocą wspomnienia wracały.

Choć kobiety walczą o równość, bez miłości i dzieci są nieszczęśliwe. Praca nie zastąpi rodziny. Sens życia to zostawić po sobie coś więcej. A Marcin już to zrobił – ma półtorarocznego syna. A Wioli w tym nie było miejsca.

I dlaczego jej tak nie idzie? Trzydzieści dwa lata, a nie zamężna, nawet porządnego związku nie było.

Ola już drugi raz zamąż poszła. Kinga od lat w stałym związku, syn na studiach. Nawet Beata, zawsze pełna, rok temu wyszła za mąż. Tylko Wiola sama.

Dziewczyny próbowały ją swatać. Jeden porządny, ale serce nie zabiło. Drugi szukał przygody, trzeci wciąż był żonaty…

A przed nią jeszcze te wiosenne święto. Po co ta cała otoczka z kwiatami i prezentami? Kwiaty można dawać zawsze, z serca, a nie z kalendarza. Dobrze, że to wolne – nie trzeba iść do pracy, nie widzieć tych dumnych mężczyzn z bukietami bazi i tulipanów, sprzedawanych w gumkach, by się za szybko nie rozwinęły.

A żona w domu czeka, krząta się w kuchni, szykuje świąteczny obiad. Potem się odświętnie ubierze, siądzie przy stole, spojrzy na tulipany, które w cieple rozkwitną i zwiędną, tak jak jej loki, ułożone rano. Na męża, który pałaszuje schabowego i popija wódką, zerkiem patrząc w telewizor. A syn ledwo tknie obiad i zniknie w pokoju, w social mediach.

A jednak Wiola zazdrościła takiego szczęścia. Chciałaby, by i jej tak było. Rodzina przy stole, bukiet tulipanów ten jeden raz w roku…

Spojrzała w lustro nad umywalką. Nie jest brzydka – wszystko na swoim miejscu. Więc dlaczego nie ma szczęścia? Wszyscy szukają w niej dziury: wymagająca, wybredna. Ale czas na ślepe zauroczenie minął. Gdzieś po trzydziestce nie chce się zaczynać od zera.

Facet po trzydziestce to nie chłopak. Jak nie ma nic za sobą, to jak ma być głową rodziny? Brać odpowiedzialność?

Otworzyła kran, zmoczyła dłonie, przyłożyła je do policzków. Nerwy opadły. Osuszyła twarz ręcznikiem, poprawiła włosy i uśmiechnęła się do odbicia. Trzydzieści dwa to nie pięćdziesiąt, prawda?

Gdy wróciła do biura, koleżanki nagle zamilkły. „Pewnie mnie obgadywały”. Wróciła do pracy.

– Wiolu, 8 marca idziemy na ciastko. Zrzucamy się po dwadzieścia złotych. Księgowość też idzie. Dołączysz?

Wiola pomyślała, że znów będą tylkoWiola uśmiechnęła się do siebie, pomyślała, że może jednak da szansę temu nowemu światu, który niespodziewanie zapukał do jej drzwi z kotem i bukietem róż.