Nowy Wujek w Moim Życiu

WUJCI STEFAN

Wujek Stefan był zabawny. Niezdarny jak niedźwiadek. Niskiego wzrostu, pulchny, z kręconymi włosami. Malutkie oczy, niebieskie i przejrzyste jak landrynki. Okulary. I dziecięcy wyraz twarzy – radosny, naiwny.

Kacper bał się mężczyzn. Wzdrygał się na ich głosy, śmiech. Gdy na ulicy ktoś wyciągał do niego dłoń, jak do dorosłego, choć miał sześć lat, natychmiast chował się za mamę.

— Marysiu! Co to u ciebie za obrońca taki tchórzliwy! — śmiali się dorośli.

Kacper nie był tchórzem. Gdy sąsiadka Zosia straciła piłkę, odebrał ją trzem starszym chłopakom. Zasłonił ją sobą i stanowczo powiedział:

— Zostawcie ją! To dziewczynka. Ze mną macie do czynienia!

I poszli sobie.

— Patrzcie, malec się odważył! — tylko burknęli.

Zosia wzięła go potem za rękę i rzekła: „Chodź, będziemy przyjaciółmi!”.

A gdy kot sąsiadów wskoczył na drzewo, Kacper sam się na nie wspiął. Na szczęście mama zobaczyła go przez okno, wybiegła i wezwała pomoc. Zdjęli i chłopca, i kotka. Zabrali go do domu, nazwali Mruczkiem.

W przedszkolu Kacper był najodważniejszy, najzdolniejszy. Stawiano go za przykład. Ale mężczyzn wciąż się bał.

To zaczęło się, gdy miał dwa lata. Gdy jego ojciec krzyczał na mamę i wymachiwał rękami. Był wysoki, przystojny. Czarnowłosy, ciemnooki, silny. Gdy szedł ulicą, oglądano się za nim. Marek był ideałem – ale tylko z wyglądu. Kacper nie pamiętał, by tata choć raz wziął go na ręce, przytulił, pocieszył.

— Przestań beczeć! Nie jesteś babą. Chłopaki nie płaczą! Nie rób z siebie mięczaka. Będziesz spał sam w ciemności, żadnych bajek na dobranoc. I zabieraj tę zabawkę z łóżka – nie jesteś dziewczynką, żeby się tulić do pluszaków! Zepsułeś statek? To więcej zabawek nie dostaniesz, niezdaro. Wynoś się. Idź się pobaw. Nie zawracaj mi głowy. Zamknij się — takie słowa słyszał Kacper od najukochańszej osoby.

Wiele lat później dowiedział się, że był niechcianym dzieckiem. Ojciec nie chciał się żenić, ale rodzice go zmusili.

— Kocha cię, Kacperku. Może z czasem zrozumie. Po prostu taki już jest — głaskała go mama.

Czas mijał, a nic się nie zmieniało.

— Trzeba było czekać, aż sam będę chciał dziecko! Proponowałem ci, humanistko. I co? Urodziło się coś nie wiadomo jakiego, tego stłamszonego błazna — wrzeszczał ojciec.

Nie podobało mu się wszystko w Kacprze. Chłopiec się przyzwyczaił. Ojca często nie było w domu. A potem odszedł na dobre. Obiecał tylko pomagać finansowo. Ale dziecka widzieć nie chciał. Nie takiego sobie wymarzył. Może kiedyś.

Mama Kacpra była ładna. Długie miodowe włosy, duże oczy. Chłopcu wydawała się syreną. Ciężko pracowała.

Aż pewnego dnia przyszła do domu z wujkiem Stefanem. Był jej przełożonym w pracy. Zaoferował podwiezienie, gdy wracała z ciężkimi zakupami.

— Witaj, maluszku. Jestem wujek Stefan. Wpadłem na chwilę. Jeśli to nieodpowiedni moment, pójdę. Przyniosłem ci… ciastka. I samolocik. Stary, dostałem go od dziadka. Mama mówiła, że lubisz technikę. A jeszcze pluszowego króliczka. Patrz, jaki puchaty, śmieszny, jak prawdziwy — mówił wujek Stefan.

Miał miły, cichy głos. Przestępował z nogi na nogę w progu. Kacper stał w milczeniu. Znów się bał.

— Nic nie szkodzi, Marysiu. Pójdę. Malec chce zostać z tobą — wujek Stefan odłożył paczki i niezdarnie ruszył ku drzwiom.

Kiwał się jak niedźwiadek. Kacper mimowolnie się uśmiechnął. I rzucił się do niego.

— Niech pan nie odchodzi, wujku!

Wujek Stefan wziął go na ręce. Pachniał wodą kolońską, bułeczkami i domem.

— Jaki ty jesteś piękny chłopczyk! Ojej, jaki śliczny! Jak dorośniesz, wszystkie dziewczyny będą za tobą szalały! Marysiu, popatrz tylko, jaki cud! — zachwycał się wujek Stefan.

Od tamtej pory często ich odwiedzał. Potrafił w garniturze usiąść na podłodze i bawić się z Kacprem. Czytał mu książki, przynosił nowe. Gdy mama była zmęczona, sam gotował. Umiał wiele. Warzył zupy, smażył kotlety, piekł przepyszne ciasta. Ojciec Kacpra nigdy nie stał przy kuchence. Nawet herbaty sobie sam nie nalał. Mówił, że to nie męskie zajęcie.

— A dlaczego pan gotuje, wujku? — nieśmiało spytał Kacper.

— Bo to lubię, Kacperku. Pochodzę z dużej rodziny, jestem najstarszy. Rodzice zawsze byli zajęci, musiałem karmić rodzeństwo. A poza tym, to przecież takie przyjemne! Przyrządzić coś z miłością, nakarmić bliskich. Twoja mama jest zmęczona, niech odpocznie — odpowiadał wujek Stefan.

— Ale pan też pracował, też jest zmęczony — wzruszył ramionami Kacper.

— Ja twardy jestem, nic mi nie będzie. Latem pojedziemy na moją działkę, tam pięknie. W studni mieszka żabka. Pokażę ci. Połowimy rybki. Nazbieramy mamie stokrotek! — wujek Stefan przytulił Kacpra.

Chłopiec wpił się w niego rączkami. Najbardziej na świecie pragnął, by wujek Stefan nigdy go nie opuścił.

Pewnego dnia przypadkiem spotkali na ulicy ojca. Był z kobietą, ledwo stał na nogach.

— Co to? Znalazłaś zastępstwo, Maryś? Szybko! Lepszego nie było, tylko to straszydło? — zaśmiał się ojciec.

Za nim roześmiała się jego towarzyszka.

Wujek Stefan milczał.

— Tato, to wujek Stefan. Nie wyzywaj go! — powiedział Kacper.

— Co? Powtórz, szczeniaku! Głos ci się załamał? Jaki wujek Stefan? — ojciec złapał wujka Stefana za klapy marynarki.

— Nie rób tego! Tato! Proszę! — krzyknął Kacper, uczepiwszy się nogi ojca.

Od tamtej pory dziadkowie ze strony ojca częściej zabierali Kacpra do siebie. Obrzucali mamę i wujka StefOd tamtej pory dziadkowie ze strony ojca częściej zabierali Kacpra do siebie, ale mimo to, z każdym dniem chłopiec coraz bardziej rozumiał, że prawdziwą rodzinę buduje się nie z krwi, lecz z miłości, która potrafi ogrzać nawet najchłodniejsze serca.