Nowy Rok trzy lata temu

Jutro Nowy Rok…

Trzy lata temu, w sylwestra, Matylda ode mnie odeszła. Może nie sama odeszła, ja jej kazałem to zrobić.

Kiedy poznałem Matyldę, była szczupłą, piękną dziewczyną, która zawsze dbała o siebie. To była chyba pierwsza rzecz, na którą zwróciłem uwagę. Ale z biegiem lat moja żona coraz mniej o siebie dbała. Przytyła i zastąpiła obcisłe sukienki jakimiś oversizowymi piżamami.

– Może zapiszesz się na siłownię? – niegrzecznie zasugerowałem mojej żonie trzy lata temu.

Właśnie szykowała jedzenie na sylwestra.

– Zapiszę się… – odpowiedziała spokojnie Matylda, – ale…

– Żadnego ale! – powiedziałem jeszcze bardziej niegrzecznie. – Wszyscy mają takie żony, jak trzeba – i zgrabne, i piękne. A ja? Wstyd cię pokazać znajomym!

Łzy stanęły w jej oczach. Dyskretnie je wytarła i wyszła z kuchni. Zamiast uspokoić żonę, przeciwnie, poszedłem za nią do pokoju, nadal ją obrażając.

– No, jak ty wyglądasz?! Widziałaś się w lustrze?! – krzyknąłem.

– Może już ci nie jestem do niczego potrzebna?– zapytała Matylda przez łzy.

– Może i nie! – odpowiedziałem niegrzecznie i poszedłem do drugiego pokoju.

Pół godziny później usłyszałem zgrzytnięcie zamka w drzwiach.

„Matylda gdzieś poszła. Pewnie jej zabrakło majonezu,” – pomyślałem i włączyłem jakiś film.

Minęła godzina, druga, a żona nie wróciła.

Poszedłem zobaczyć, co się stało.

Ani Matyldy, ani jej rzeczy nie było już w mieszkaniu. Krótko mówiąc, w tym roku sam świętowałem Nowy Rok. Od tamtej pory nie widziałem mojej żony.

„No i dobrze,” – pomyślałem.

Przez te trzy lata nie znalazłem sobie nikogo na poważnie. Nie, nie chodzi o to, że nie poznawałem żadnych dziewczyn. Wręcz przeciwnie, były różne – i zgrabne, i zadbane. Ale jakoś nie nadawały się do związku – nie umiały gotować albo nie sprzątały, żeby nie zepsuć sobie paznokci.

Coraz częściej moje myśli wracały do ​​Matyldy. Gdzie ona jest, z kim? Ale duma nie pozwoliła mi do niej zadzwonić.

Dzisiaj poszedłem na zakupy, żeby kupić coś na Nowy Rok.

Nagle widzę smukłą piękność w eleganckiej sukience. Coś w niej było znajomego, chyba chód. Przyjrzałem się jej uważnie, to była Matylda.

– Cześć! – nie mogłem się powstrzymać. – Matylda, to ty?

– Ja, – odpowiedziała spokojnie Matylda i uśmiechnęła się.

– Jak się masz? – nie wiedziałem od czego zacząć. – Ty… czekaj… masz kogoś?

– Nie, nie mam… – uśmiechnęła się skromnie. – Jestem sama. A ty?

– Ja też. Myślę, że to, że się spotkaliśmy, to nie jest zwykły zbieg okoliczności.

– A co? – Matylda spojrzała mi prosto w oczy.

– Prezent noworoczny.

Ten wieczór spędziliśmy razem. Zaproponowałem, żebyśmy spróbowali jeszcze znaleźć jakiś stolik na mieście, ale odmówiła.

– Chodźmy i przygotujmy coś sami.

Wróciliśmy razem do domu, jak za dawnych dobrych czasów. I zostaliśmy tam razem na zawsze.

Co się zmieniło? Myślicie, że tylko Matylda? Tak, ale nie chodzi tylko o to. Zmieniłem się ja i moje nastawienie. Zmieniły się moje wartości. Przez te kilka lat samotności zdałem sobie sprawę, że wygląd nie jest najważniejszy. To może się zmienić. A wnętrze człowieka to coś, co należy doceniać i chronić.

Dziękuję losowi, że ten Nowy Rok tyle w moim życiu zmienił.