Nowonarodzone Szczęście – Proszę pana, przestań mnie śledzić! Przecież mówiłam, że jestem w żałobie…

Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć… Jak z tobą rozmawiam, to nadal mam ciarki, bo tyle się tego nazbierało, tyle historii! Wyobraź sobie, jestem w Ciechocinku, w sanatorium trzeba było trochę odsapnąć po tym wszystkim, co się stało. Tylko ja, cisza, śpiew ptaków, spacery wśród brzóz, żadnych kłopotów przynajmniej taki był plan.

Niedawno straciłam męża Mój Paweł miał drugi zawał, pogotowie nie zdążyło mu pomóc. Wiesz, remont w mieszkaniu się zaczął, oszczędzaliśmy grosz do grosza, nic dla siebie i nagle wszystko się skończyło. Po pogrzebie zostałam sama, tylko z dwójką nastoletnich synów i niedokończonym tapetowaniem. Totalnie opadły mi ręce. Myślałam: jak ja to przeżyję?

W pracy dali mi skierowanie do sanatorium. Opierałam się strasznie nie chciałam wychodzić nawet z domu. Ale wiesz, jak to babki z pracy: Gabrysia, nie jesteś pierwszą wdową i pewnie nie ostatnią! Dzieci masz, żyć musisz! Jedź, przemyśl, odpocznij. No to pojechałam, przez łzy, ze ściśniętym gardłem.

Minęło wtedy czterdzieści dni od śmierci Pawła, bolało jak diabli, ulgi żadnej. W sanatorium przydzielili mnie do pokoju z Hanią radosna, młoda, nieustannie się śmiała, aż czasem miałam ochotę schować się pod poduszkę, mimo wszystko myśląc: Po co jej moje problemy?. Do Hani podbijał taki rozrywkowy animator. Wiesz, w takich miejscach to sami rozwodnicy, wdowcy, sfrustrowani byli, ale ja Hanię ostrzegłam: Na bank już dwa razy żonaty, daj sobie spokój. A ta tylko śmiała się: Nie martw się o mnie, Gabrycha, niejednego już przejrzałam!

No i Hanka co wieczór frunęła na randki, a ja siedziałam jak kołek w pokoju, próbowałam czytać książkę ale nie mogłam sobie nic zapamiętać, telewizor grał, a ja zero obrazu.

Aż któregoś dnia budzę się i czuję, jakby coś się zmieniło. Patrzę przez okno no bajka, wszystko w słońcu i pachnie iglakami. Pomyślałam, pójdę do lasu, przewietrzę się, posłucham ptaków. I wtedy spotkałam jego

Widziałam już go w jadalni. Taki niski, błysk w oku trochę bezczelny, nie w moim typie… Był schludny, gładko ogolony, ubrany od linijki, ale, powiem szczerze, patrzyłam z góry. Każdego wieczoru przychodził się kłaniać, przynosił jakieś niezobowiązujące bukieciki konwalii (rosły za płotem). Miło, chociaż nie miałam ochoty zaczynać nowego życia.

W końcu przysiadł się do mojego stolika. Zaczął z takim głosem, że aż mnie przeszedł dreszcz:
Tęskni Pani?
Eee, nie odpowiedziałam, nie patrząc mu w oczy.
Nie kłam, Gabryniu, wszystko widać na twarzy. Może pomogę?
Trafiłeś, tęsknię za mężem. Chcesz coś jeszcze wiedzieć?
Otarłam dłonie serwetką i już wstawałam, żeby zakończyć tę rozmowę.
Przepraszam, nie wiedziałem… Jest mi przykro powiedział, ale nie dawał za wygraną. A znamy się już tyle? Jestem Witek.
Gabriela burknęłam, a potem szybko się oddaliłam.

Od tej pory codziennie Witek przynosił mi konwalie i przysiadał się do mnie. Zaczął dołączać do moich spacerów wieczorami. Zaczęłam zakładać płaskie buty, żeby znosić lepiej tę różnicę wzrostu. Jemu zresztą było to obojętne łysy, ale miał taki głos! Dawałam się złapać w te jego sieci… Chodziliśmy na tańce, jeździliśmy do miasta po jabłka on próbował mnie zaprosić do swojego pokoju, ja trzymałam się twardo.

Przed ostatnim wieczorem Witek powiedział:
Gabryniu, jutro wyjazd może wpadniesz do mnie na herbatę?
Odpowiedziałam wymijająco, ale coś mnie tknęło. W końcu przyszłam. Stół nakryty, jakby się do ślubu szykował, wyciągnął spod stołu butelkę szampana i rzekł smutno:
Nie wiem, jak ja jutro bez ciebie pojadę Zostaw mi adres, przyjadę.
Zaśmiałam się tylko: Znając życie, za dwa dni zapomnisz
A wiesz, za co piję? Za miłość, Gabryniu! powiedział i wzniósł kieliszek.

Rano obudziłam się wtulona w niego i żałowałam, że tyle zwlekałam. Dałam się uwieść jak nastolatka i powiem Ci zakochałam się, jakbym miała znowu osiemnaście lat! A tu trzeba się zwijać…

Pożegnałam się z Hanką z pokoju, a ona siedzi i płacze.
Co się stało, Haniu?
Jestem w ciąży… i nie wiem, z kim chlipała.
No to dorzucam: Ten animator na pewno, czy kto?
A ona, że poznała jeszcze jednego gościa z hotelu obok. Że żonaty.
Mówię: Dzwoń do rodziców, a najpierw chodźmy do dyrekcji, może się coś wyjaśni.
Wyszła załamana, a ja tylko westchnęłam, że się dziewczyna jeszcze w życiu napłacze.

Przyszedł autobus, Witek przyszedł z konwaliami, uściskałam go, poryczałam się… I wszystko, po romansie, serce ścisnęło. Przysięgam, wystarczyłoby jedno jego słowo, a rzuciłabym wszystko.

Potem tylko listy wchodziły w grę. I nagle dostaję list… od jego żony! Pisała, że wszystko wie i żeby mi się nie wydawało, bo ona ma trzydziestkę, a ja czterdziestkę, i że i tak nic z tego nie będzie. Nie odpisałam. Po co?

Aż tu po pół roku niespodzianka Witek staje w drzwiach! Moje chłopaki aż zzieleniały z wrażenia, ale wyszli do swojego pokoju, bo czuli, że coś się święci.
Przejazdem jesteś, Witek, czy jak? pytałam z napięciem (serio miałam nadzieję, że mi powie: Jestem dla ciebie na zawsze!)
Wiesz jak przyszedłem do ciebie Przyjmiesz mnie, Gabryniu?
Wejdź! Co się stało, awizo od żony przywiozłeś?
Przepraszam, znalazła moje listy Rozwiodłem się. Kajałem się. Chcę być z tobą, Gabrynia.
Witek nie wiedziałam, że byłeś żonaty. Gdybym wiedziała W sumie co teraz?
Wyjdź za mnie, Gabryniu!
Wiesz, ja mam dzieci, widzisz. Nie mogę tak od razu. Trzeba pogadać z chłopakami.

A on jeszcze dorzuca:
Ja też mam córkę, dziesięciolatkę.
Jak to, zostawiłeś ją?
Żartujesz? Zabawieram ją do nas! Matka pije. Zrobimy rodzinę!
Witek, czekaj. Trochę szybko. Nie znam twojej córki, ty już mi ją na kark wciskasz, daj mi chwilę. Porozmawiam z synami. Na razie chodź, dam ci jeść, taki narzeczony z bonusem zaśmiałam się przez łzy.

No, powiem Ci, nie było łatwo. Rodziny się nie skleiły od razu jak w serialu. Kłótnie, ciche dni, wszyscy swoje charaktery. Ciężko czasem ustąpić.
Czas leciał. Najstarszy syn, Michał, i córka Witka Ola dorosły i postanowili się pobrać! Ale wtedy oboje nam wypominali: rozbiliście nam domy, tego nie trzeba było robić, nie powinnam wychodzić za mąż ponownie, Witek nie powinien odchodzić od żony Spakowali manatki, poszli na wynajmowane.

A my z Witkiem tylko wzdychaliśmy i kochaliśmy się dalej po swojemu, cicho i szczerze. Minął rok, dzieci nie wracały Ola tylko w urodziny dzwoniła. Po trzech latach zaprosili nas z Witkiem do siebie. I tu niespodzianka! Mamy wnuka! Ich syn dostał imię Miłosz żeby w rodzinie był pokój. Siedliśmy razem przy stole, przeprosili nas, bo zrozumieli, że w życiu bywa różnie i trzeba umieć przebaczać.

I tak z Witkiem doczekaliśmy się naszego nowonarodzonego szczęścia… Miłosza.